Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas

 

 

 

 

 

 

 

SUNAMITKA   I   JEJ   SYN

 

2Król.4:8-37.

 

Biblijna historia Sunamitki jest kronikarskim zapisem doświadczeń jednej rodziny. Nie jest to rodzina królewska, ale opisana została w Księdze Królów. To zastanawia. Opisana historia miała miejsce w czasie figuralnego Królestwa Bożego w Izraelu, stąd w każdym szczególe może być figuralną. Apostoł Paweł – znawca Zakonu Bożego napisał:

 

„To zaś, co niegdyś zostało napisane, zostało napisane i dla naszego pouczenia, abyśmy dzięki cierpliwości i pociesze, jaką niosą Pisma, podtrzymywali naszą nadzieję”.

Rzym.15:4 B.T.

Rodzą się więc pytania, jakie pouczenia lub jaką pociechę zawiera w sobie historia Sunamitki i jej syna? Jak wzmacnia ona naszą nadzieję? Do rozważań tej obrazowej historii – wg słów Apostoła – potrzeba znacznej dozy „cierpliwości”. Bowiem mnogość opisanych szczegółów trzeba skojarzyć z mnogością faktów w naszych czasach – również opisanych i w różnym czasie.

„Pewnego dnia Elizeusz przechodził przez Sunem. Była tam niewiasta zamożna, która ustawicznie zapraszała go do spożycia posiłku. Ilekroć więc przechodził, udawał się tam, by spożyć posiłek”.                                                             2Król.4:8 B.T.

 

Sunem – podwójne miejsce wypoczynku (wg Stronga).

 

Wartość liczbowa nazwy Sunem = 396 i wskazuje ona na równoległość 3960 w skali 1:10. Natomiast znaczenie tej nazwy jako podwójne miejsce wypoczynku lub miejsce spoczynku dla dwóch, wskazuje na Obietnicę Abrahamową, która dotyczy podwójnego nasienia – „jako gwiazdy i jako piasek na brzegu morskim”. Równoległości 3960, wynikające z Obietnicy Abrahamowej i słynnego pytania: „Po czymże poznam”, w połączeniu z innymi proroctwami stanowią owo małżeństwo w mieście Sunem, które zrodziło dziecię jako pogląd na czas i sposób ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi. Niewiasta była zamożna, co wskazuje, na bogactwo obietnic Słowa Bożego w przedmiocie Restytucji.

 

„Powiedziała do swego męża: oto jestem przekonana, że Świętym mężem Bożym jest ten, który ciągle do nas przychodzi”.                                              2Król.4:9 B.T.

 

Ten wyróżnik wskazuje nam, kto w pozaobrazie może być uznany za członka Świętych Bożych ludzi? Każdy, kto „ciągle przychodzi” do tak rozumianego małżeństwa – do proroctw i chronologicznych równoległości, szczególnie w okresie 1967 – 2001 roku – może być uznany za potencjalnego członka klasy Elizeusza, obecnie lub przy końcu Tysiąclecia.

 

„Przygotujmy mały pokój górny obmurowany i wstawmy tam dla niego łóżko, stół, krzesło i lampę. Kiedy przyjdzie do nas, to tam wejdzie”.                      2Król.4:10 B.T.

 

Wejście do górnego pokoju było tylko jedno – przez dom Sunamitki. Znany nam jest symbolizm wstawionych sprzętów: jest to łoże wiary i stół pokarmów. Krzesło, jako mebel jednoosobowy, służyć miało do pracy. Słowo Boże począwszy od księgi Rodzaju, aż po Apokalipsę pisane było przez jednostki dla ogółu, nigdy odwrotnie. Podobnie rzecz się ma obecnie, np. liczbowań nie można pisać zbiorowo – jest to przywilej i odpowiedzialność jednostki. Nieodłącznym przedmiotem ze stołem i krzesłem jest lampa – symbol zrozumienia Proroctw Starego i Nowego Testamentu.

 

„Gdy więc pewnego dnia Elizeusz tam przyszedł, wszedł do górnego pokoju i położył się tam do snu”.                                                            2Król.4:11 B.T.

 

Sen proroka nie jest tu objawem negatywnym, wszak i nasz Pan również spał – nawet w łodzi. Sen na łożu, wyobraża odpoczynek wiary i jest symbolem synowskiego zaufania – jak to określił Psalmista Dawid:

„Spokojnie usypiam skoro się położę, bo Ty Sam jeden Panie, czynisz mnie bezpiecznym”.

Ps.4:9 B.T.

„I powiedział do Gechaziego, swojego sługi; Zawołaj tę Sunamitkę.’ Zawołał ją i stanęła przed nim”.                                                              2Król.4:12 B.T.

Gechazi, lub Giezy – znaczy dolina wizji, przeczący.

 

Sługa Elizeusza Giezy, nie jest typem, zatem w różnych okolicznościach reprezentować może różne zachowania, różnych grup wierzących z domu wiary. Przywołanie Sunamitki w pozaobrazie, może oznaczać przywołanie różnych obrazowych faktów z życia rodziny Abrahama, by przez ich wyjaśnienie mógł ukształtować się pogląd, na czas i sposób ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi.

„Rzekł do niego; Proszę powiedz jej; Oto podjęłaś dla nas te wszystkie starania. Co można uczynić dla ciebie? Czy można przemówić słowo za tobą do Króla lub do dowódcy wojska. Odpowiedziała: Ja mieszkam pośród ludu mojego”.                  2Król.4:13 B.T.

 

Niewiasta jako Obietnice Boże, formalnie mieszkała wśród ludu wierzącego. Potem, po wielu latach, gdy stanęła przed Królem (2Król.8:6) przyjęła ofiarowaną pomoc. Natomiast w okresie wcześniejszym zrozumienie tematu Proroków, ich liczby, czasu wzbudzenia i obwieszczenia, nie otworzyło się – mieszkało sobie w umysłach wierzących, jak to się wielu wydaje, jako prawda pozornie znana. A jednak miało się narodzić dziecię, jako pierworodny syn. Historia Sunamitki pokazuje nam jedynie duchowy rodowód i życiorys „Reszty” klasy Wielkiego Grona. Sięga on aż od roku 1967. Nie ma w nim odniesienia do Eliasza. Jak wiemy, obie klasy wyszły z Galgal (1967 r.) i jako Kościół Pierworodnych, działały wspólnie. Miastem rodzinnym Elizeusza było Galgal (do którego jeszcze raz wrócił).

„Spytał; Co więc można uczynić dla niej? Gechazi odrzekł; - Ach, ona nie ma syna, a mąż jest starcem”.                                                         2Król.4:14 B.T.

 

Słowo „Starcy” odnosi się do Proroków. „..Słyszeliście, iż rzeczono Starym..” Mat.5:21. W czołówce Proroków Pan wymienił Abrahama (Łuk.13:28) jako najstarszego. Oryginalna Obietnica Boża, dana Abrahamowi i podniesiona do rangi przymierza, była potem rozwijana przez innych Proroków. Obietnica Boża i dana odpowiedź na pytanie Abrahama „Po czymże poznam”, odpowiednio zrozumiana miała ową moc zapładniającą dla poglądu na dokładny czas i sposób ustanowienia Królestwa Bożego na ziemi – czyli na dalszą chronologię wydarzeń. Według spostrzeżenia Giezego, powinien narodzić się syn – jako całościowy pogląd na czas i sposób zakończenia Wieku Ewangelii i na początek Wieku Tysiąclecia.

 

Zestawienie 275

 

 

Chronologiczne wspomnienia:

 

2Król.8:4-5 „A na ten czas król rozmawiał z Giezym, sługą męża Bożego, mówiąc: Powiedz mi proszę wszystkie zacne sprawy, które czynił Elizeusz. A gdy on powiadał królowi jako wskrzesił umarłego, oto niewiasta, której był wskrzesił syna, zawołała na króla o dom swój i o rolę swoją. I rzekł Giezy: Królu panie mój, tać to jest niewiasta i ten syn jej, którego wskrzesił Elizeusz”. -------------------------p.l.

 

Wskrzeszony syn:

 

Chronologia--------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

1004

 

 

1004

 

Chronologia  gr. Cronologia  =  1004.

 

„Rzekł więc; Zawołaj ją. Zawołał ją i stanęła przed wejściem”.          2Król.4:15 B.T.

Wołanie miało formą publiczną. Na Generalnej Konwencji w Krakowie w 1966 roku wygłoszony został wykład przez Br. T. Wiśniewskiego p.t. „Po czymże poznam”. Następnie w „Na Straży”  opublikowano  go  w formie artykułu  (I – II i III – IV 1967 rok).  Rolę  ust „pi-sznaim” spełniał tu Eliasz, a Elizeusz w pełni się z tym identyfikował, (otrzymał on dla siebie „pi-sznaim” dopiero po 1994 roku). Tak przywołana Obietnica miała zapowiedziane urodzenie syna.

„I powiedział. O tej porze za rok będziesz pieściła syna. Odpowiedziała: Ach mężu Boży, panie mój! Nie oszukuj służebnicy twojej!”.                                 2Król.4:16 B.T.

 

Z pielgrzymskiej podróży Br. T. Wiśniewskiego do USA i Francji (od 25.08. do 16.11.1964) Brat przywiózł nam rysunki i prace Brata J. Edgara w języku angielskim. Rysunek zbiorczy zawierał 10 zagadnień;

-         Chronologia Biblijna (liniowa)

-         Porządek Wieków

-         Równoległości Panowania

-         Przymierze Abrahamowe

-         Prawdziwe i sfałszowane dni Daniela

-         Żydowski Dwójnasób

-         Równoległości czterech imperiów

-         Boski Sabat

-         Równoległości z życia Dawida

-         Równoległości z życia Abrahama.

Po dokonaniu przekładu z angielskiego na język polski, niektóre zagadnienia zostały włączone do późniejszych opracowań. (Cały rysunek jest załączony do książki „Chronologia Biblijna”). Ostatni temat „Równoległości z życia Abrahama” stanowił ową nić kontynuacji od Brata Russella, Brata J.Edgara przejęta przez Brata T. Wiśniewskiego i kontynuowana aż dotąd.

„Potem kobieta poczęła i urodziła syna o tej samej porze roku, jak to jej zapowiedział Elizeusz”.                                                                2Król.4:17 B.T.

 

Niewiasta wcześniej wyraziła radosny sceptycyzm, podobnie jak i Sara (1Moj.18:11-15), ale po urodzeniu, pieściła syna. Okres obrazowej ciąży zaznaczył się dokonywaniem przekładu, oraz propagowaniem „myślącym pod rozwagę”. W końcu – aż po dziesięciu latach od podróży do USA – w roku 1974, wydana została książka p.t. „Chronologia Biblijna” – „pieszczotliwie” nazywana „Książeczką” – Biblijnie uzasadniona (Obj.10:2). W roku 2004 mija już 40 lat od jej skromnego początku (poczęcia) i 30 lat od jej „urodzenia”. Tak urodzony „syn”, przeżył swój okres dzieciństwa i chorób okresu dziecięcego (w postaci różnych scenariuszy), jakoby umarł i został wskrzeszony ponownie do życia. Obecnie już jako 30-latek wg Zakonu – może wystąpić z publiczną misją. I niebawem to uczyni.

 

„Chłopiec dorastał. Pewnego dnia wyszedł do swego ojca, do żniwiarzy”.-2Król.4:18 B.T.

 

„Chłopiec dorastał” – pogląd dojrzewał. Siedem lat później, również w porze wiosny – nastąpił czas krytycznej próby, czas szczególnego żniwa.

„I odezwał się do ojca swego; ‘Moja głowa! Moja głowa!’ On zaś rozkazał słudze; ‘Zanieś go do matki”.                                                  2Król.4:19 B.T.

 

Gdy nastał czas gorącego żniwa w 1981 roku poglądy (dziecię) obarczone były pewnym błędem „głowy”, ale nie serca. Był wówczas wielki ból głowy, lecz serdeczna więź z matką, rozumianą nadal, jako Obietnice Boże, nie została zerwana.

 

„Zaniósł go i zaprowadził do jego matki. Pozostał on na jej kolanach, aż do południa i umarł”.                                                               2Król.4:20 B.T.

 

 

Zestawienie 276

 

 

2Król.4:20 „Który wziąwszy go, zaniósł go do matki jego; i siedział na łonie jej, aż do południa i umarł”. -----------------------------------------------------------

 

 

 

1981

 

 

Obrazowe dziecię, po wyrażeniu słów: „Moja głowa” zaniemówiło, zapadając w śmierć kliniczną. Tak też było po 1981 roku. Obraz ten jest zbieżny ze śmiercią świadków (Obj.11:7-12).

 „Wtedy weszła i położyła go na łóżku męża Bożego, zamknęła za sobą drzwi i wyszła”.

2Król.4:21 B.T.

Umarłe dziecię, położone zostało na „łożu wiary”. Nie było lamentu ani żałoby, nie wywieszono na murze klepsydry. Była to na razie, wewnętrzna sprawa Sunamitki. Podobnie było po 1981 roku, ruch chronologiczny nie ogłaszał zawodu. Szukano wyjaśnienia na „Górze Karmel”.

„Zawołała męża swego, mówiąc: Przyślij mi – proszę – jednego ze sług z jedną oślicą. Pobiegnę do męża Bożego i wrócę”.                                      2Król.4:22 B.T.

Śmierć Brata Tadeusza Wiśniewskiego w 1994 roku była owym wołaniem o pomoc. Po tym czasie wydzielono ze stada jedną oślicę – ze zbiorów literatury, szczególnie z ostatniej pozycji „Odwieczna Mądrość”, wydzielono ostatni rozdział p.t. „Przyjdź Królestwo Twoje”. Opracowanie to w formie zeszytowej rozpropagowano wśród braci. Tak rozumiana „oślica” spełniła wówczas ważną rolę, chociaż była skromnym początkiem późniejszego stada 30 oślic z daru Jakuba dla Ezawa (1Moj,32:15).

„Odpowiedział: Czemu wyruszasz do niego dzisiaj? Nie ma ani nowiu, ani sabatu. Odrzekła; Bądź spokojny!”                                              2Król.4:23 B.T.

W kalendarzu chronologicznym, czas sabatu i nowiu księżyca, wyznaczony był na rok 2000/2001. Więc wizyta u Proroka na górze Karmel, była jakoby przedwczesną. Pozornie tak mogło się wydawać. Sunamitka chciała zdążyć przed tym czasem, sprowadzić Proroka i wzbudzić swego syna. I to się jej powiodło.

„Osiodłała oślicę i rzekła do sługi swego; Prowadź, idź! Nie zatrzymuj mnie na ulicy, aż ci rozkażę”.                                                             2Król.4:24 B.T.

Na ulicy jest zwykle ruch różnych ludzi. Sługa mógł spotkać znajomych i zatrzymać się na pozdrowienia i dyskusje. Zakaz zatrzymywania się był kategoryczny. Sługa szedł pieszo z tyłu, poganiając oślicę aż do powrotu z Karmelu w 2001 roku. Epizod z tym sługą, tam się skończył, dalej nie ma o nim żadnej wzmianki.

„Wyruszyła i dotarła do męża Bożego na górze Karmel. Kiedy mąż Boży ujrzał ją z daleka, rzekł do sługi swego Gechaziego: Oto owa Sunamitka”.            2Król.4:25 B.T.

 

„Oto owa Sunamitka” – rozpoznawalna już z daleka co wskazuje, że Obietnica Abrahamowa i równoległość 3960 są już szeroko znane. Rok 2000 wskazany przez równoległość 3960 (patrz „Chronologia Biblijna” str. 103) był obserwowany i oczekiwany z daleka – już od 1997 roku. Sunamitka znała też dokładny adres Elizeusza i do niego zdążała – ignorując po drodze Giezego.

„Teraz więc biegnijże na jej spotkanie i zapytaj ją: Czy dobrze ci się powodzi? Czy powodzi się twojemu mężowi? Czy powodzi się twojemu dziecku? Odpowiedziała: Powodzi się”.-2Król.4:26 B.T.

Znana u ludów wschodu uprzejmość nakazywała jej tak odpowiedzieć, że „Powodzi się”. Giezemu taka odpowiedź wystarczyła, ale Elizeusz wiedział coś więcej. Rodzina w miasteczku Sunem przeżywa bolesne chwile i on zaczął pojmować złożoność problemu. Niewiasta nie wymaga jego interwencji, jej mąż również. Ich smutek będzie usunięty, gdy im wzbudzi syna. Chwilę czekał, aż niewiasta zbliży się do niego.

 

„Kiedy przyszła do męża Bożego na górę, ujęła go za nogi. A Gechazi zbliżył się, żeby ją odsunąć. Lecz mąż Boży powiedział; Zostaw ją, bo dusza jej w smutku pogrążona, a Jahwe ukrył przedemną i nie oznajmił mi”.                                      2Król.4:27 B.T.

 

Pokłon jest wyrazem uznania Niewiasty dla męża Bożego – dla pociesznych rzeczy, które te „nogi opowiadają” (Izaj.52:7). Giezy usiłujący odsunąć niewiastę od tak rozumianych nóg Proroka, zaznaczył taką postawę w pozaobrazie, aczkolwiek przerwał mu zdecydowanie Prorok, słowami: „zostaw ją” – i zostawił. Prorok zrozumiał, że Pan zataił przed nim fakt śmierci dziecka, czas jego leżenia, a także i to, że on będzie poproszony o jego wzbudzenie. Zrozumiał, że od Pana się to stało – dla mądrego celu, dla próby wiary, dla chwały Bożej. Bóg tak zaplanował i tak wykonał, aby się wypełniło Słowo Boże w każdym szczególe.

 

Zestawienie 277

 

 

Oto powszechne narzekanie na chronologię:

 

Obj.1:7 „Oto idzie z obłokami i ujrzy Go wszelkie oko i ci, którzy Go przebili; i narzekać będą przed Nim wszystkie pokolenia ziemi. Tak, Amen”.  ----------p.l.

 

Poczucie odpowiedzialności Proroka przed 2000 r:

 

2Król.4:27 „Ale mąż Boży rzekł: Zaniechaj jej, boć w gorzkości jest dusza jej”.-----

 

 

 

 

 

1723

 

 

1723

 

 

„Ona zaś rzekła: Czy ja prosiłam o syna od pana mojego? Czyż nie powiedziałam; Nie oszukuj mnie?”                                                             2Król.4:28 B.T.

 

Pytania te nie były wyrazem pretensji pod adresem Proroka, ale była to raczej forma wyrażonego zatroskania matki miłującej syna, obliczona na pobudzenie męża Bożego do działania.

„Wtedy powiedział do Gechaziego; przepasz biodra swoje, weź laskę moją w dłoń, a idź! Jeżeli spotkasz kogo nie pozdrawiaj go; a jeżeli kto ciebie pozdrowi, nie odpowiadaj mu. I położysz laskę moją na chłopcu”.                                             2Król.4:29 B.T.

 

Laska – symbol autorytetu i kontroli. Przez pewien czas miała być w ręku Giezego i położona na zmarłym synu, miała jakiś czas tak leżeć. Tak położona laska oznaczała, że mąż Boży wziął pod kontrolę cały proces wzbudzenia syna Sunamitki. Nie można go było pochować, ani przenieść na inne łoże. Nie można było po drodze rozpowiadać o jego śmierci, ani o zamiarach wzbudzenia. Każdy rodzaj zmartwychwstania jest pod kontrolą uwielbionego Chrystusa – Głowy i Ciała i wzbudzenie syna Sunamitki rozumianego jako określony pogląd – również (F-895; Pieśń Sal.8:8-9).

 

„Lecz matka chłopca rzekła; Na życie Jahwe i na życie twej duszy, nie opuszczę cię. Wtedy Elizeusz wstał i poszedł za nią”.                                      2Król.4:30 B.T.

 

Deklaracja niewiasty, że się nie puści męża Bożego dowodzi o determinacji Boskich Obietnic. W odniesieniu do Elizeusza ma to bardzo pozytywną wymowę – nie opuszczę cię w samotności – nie pozostawię cię samemu sobie – „ja cię nigdy nie opuszczę”. Boska Obietnica mówi;

„On Sam bowiem powiedział; ani cię nie opuszczę, ani też cię nie zostawię”.-Żyd.13:5 B.T.

 

Elizeusz – znaczy Bóg wspomaga, przychodzi z pomocą, jest zbawieniem i ratunkiem. Wzmocniony tymi słowami, Prorok wstał i poszedł za nią.

 

 „Gechazi zaś wyprzedził ich i położył laskę na chłopcu, lecz nie było ani głosu, ani znaku życia. Gechazi więc wrócił do niego i oznajmił mu mówiąc: Chłopiec nie obudził się”.

2Król.4:31 B.T.

 

W pozaobrazie taki fakt miał w tym czasie swoje miejsce. Redaktorzy czasopisma „Badacz” w Białymstoku, zaproponowali opracowanie artykułu o Eliaszu. Artykuł taki został napisany w 1998 roku z zastrzeżeniem, że redakcja nie będzie dokonywać korekty tekstu. Artykuł wysłany w 1998 roku opublikowany został w 2000 roku w nr. 8 „Badacza”. Nie tylko, że leżał jak laska na umarłym, ale i efektu z tego nie było żadnego. Dziecię miało być ożywione inną metodą – przez „pi-sznaim” i liczbowanie Biblijne. Nie przez sługę – Giezego i nie przez laskę Proroka dokonane zostało wzbudzenie, ale przez zaangażowanie się Niewiasty jako Obietnicy na 2000 rok i Proroka Elizeusza przy Pańskiej Opatrzności i Kierownictwie. Laska wróciła do Proroka.

 

„Czyż powinniśmy lękać się tego, co mógłby uczynić nam człowiek, lub martwić się o dzieło Pańskie, jak gdyby szatan lub jakakolwiek zła moc, mogła nad nim zapanować? Nie, lecz mimo to powinniśmy okazywać nasze poświęcenie nie tylko przez gorliwość, lecz także i przez ostrożność. Będziemy więc w pracy Pańskiej postępować tak, jak gdyby na nas spoczywała całkowita odpowiedzialność w sercach zaś uznamy, że cały ciężar i odpowiedzialność spoczywa na Panu”.                                             WT.1903-41.

 

Zestawienie 278

 

 

Pański nadzór nad pracą:

 

Mat.25:31 „A gdy przyjdzie Syn Człowieczy w Chwale Swojej i wszyscy święci Aniołowie z Nim, tedy usiądzie na Stolicy Chwały Swojej”. ------------------p.l.

 

Oto umiłowanie Prawdy na czasie przez Wielkie Grono:

 

2Król.4:9 „Mąż Boży święty jest, który tędy przechodzi często”.------------------

 

 

 

 

 

1711

 

 

1711

 

 

Elizeusz postępował podobnie jak niegdyś to czynił Eliasz. Wówczas również umarł syn wdowy i był taki sam „górny pokój” (1Król.17:9-24). Reanimacja syna również była podobną, z tym, że Eliasz położył się trzykrotnie na umarłym. Wówczas chodziło o trzy daty i trzy różne sprawy. W roku 1916 Brat Russell napisał znany artykuł „Żniwo jeszcze nie skończone”, w którym anulował równoległość 1845 w jej odniesieniu do spraw Kościoła. W konsekwencji tego otwartą kwestią stała się data wzbudzenia Kościoła wyliczona wcześniej tą równoległością na 1878 rok. Drugą sprawą była data uderzenia Jordanu w 1914 roku – w przedśmiertnym oświadczeniu powiedział – „kto inny to uczyni”. Trzecią sprawą był spodziewany koniec żniwa Wieku Ewangelii, wyliczony na 1915 rok – napisał jednoznacznie – „jeszcze się nie skończyło”. Wszystkie te trzy kwestie zostały postawione na „nogi” dopiero przez Brata T. Wiśniewskiego po 1967 roku. Wówczas Niewiasta wydała znamienne oświadczenie:

 

„Teraz już wiem, że naprawdę jesteś mężem Bożym i przez twoje usta przemawia Jahwe”.-1Król.17:24 B.T.

 

Tego nie powiedziała Sunamitka o Elizeuszu, gdyż nie ma już urzędu Wiernego Sługi.

„Elizeusz wszedł do domu, a oto chłopiec leżał martwy na jego własnym łóżku. Wszedł, zamknął drzwi za nimi dwoma i modlił się do Jahwe”.                        2Król.4:32-33 B.T.

 

Kolejne wejście Elizeusza do domu w Sunem i do górnego pokoju w nim, oznacza w pozaobrazie ponowne badanie równoległości Abrahama 3960 i równoległości 2520 lat w zestawieniu ich z Obietnicami Bożymi. Przed reanimacją, Elizeusz uznał:

-         po pierwsze uznał, że syn jest martwy;

-         po drugie – z wiarą modlił się do Jahwe o pomoc;

-         po trzecie – z wiarą działał aktywnie w czynnościach budzenia.

 „Następnie wszedł (na łóżko), rozciągnął się na dziecku, położył twarz swoją na jego twarzy, oczy swoje na jego oczach, dłonie swoje na jego dłoniach – przytulał się do niego tak, iż się ciało chłopca rozgrzało. Znowu chodził po domu tam i z powrotem, wchodził na łóżko i przytulał się do niego. Wtedy chłopiec ziewnął (kichnął) siedem razy i otworzył oczy”.

2Król.4:34-35 B.T.

 

Zestawienie 279

 

 

 

2Król.4:34-35 „Potem wstąpiwszy na łoże, położył się na dzieciątko, przyłożywszy usta swe do ust jego, a oczy swe do oczów jego i ręce swe do rąk jego, i rozpostarł się na nim, tak iż się zagrzało ciało dziecięce. A odwróciwszy się od niego, przechadzał się po domu tam i sam; potem wstąpił, a położył się na nim. Tedy kichało dziecię aż do siódmego razu i otworzyło dziecię oczy swoje”. -------

 

 

 

 

 

 

 

7646

 

 

Początek czasu zmartwychwstania:

 

Obj.11:11 „I stanęli na nogach swoich”. ------------------------------------ 3378

 

Zmartwychwstanie -----------------------------------------------------------777

 

3°°  ·  6 Siwan  ·  2001 szanah + 1000 ------------------------------------3491

 

 

 

 

 

7646

 

 

Sukot  ·  15  ·  7  ·  6133 + 1000-----------------------------------------------

 

 

7646

 

Sukot  hebr.  twksh  =  491.

6133, to rok 2005 liczony od stworzenia Adama (4128 + 2005 = 6133).

 

Zestawienie mówi nam, że budzenie syna Sunamitki rozpoczęło się 6 Siwan 2001 roku i trwa. Drugi ważny etap, to 15 Ethanim 2005 roku.

Moment zgonu potocznie określa się, gdy ktoś umrze – „zamknął powieki na wieki”. Moment budzenia uznaje się – gdy drgnie powieka, a następnie otworzy się zupełnie. Dwukrotne położenie się Proroka na martwym jeszcze chłopcu obrazuje spodziewania – pierwsze na 2000 rok. Jako, że równoległość 3960 wskazała ten właśnie rok. Wydarzenia szumnie obchodzonego jubileuszu chrześcijaństwa w 2000 roku oraz wybuch Intifady w Izraelu, rozgrzały ciało chłopca, ale go nie obudziły. Trzeba było położyć się jeszcze raz – równoległość 2520 oraz liczbowania wskazały na 2001 rok. Siedmiokrotnym kichnięciem chłopca, okazały się zeszytowe opracowania z tamtego okresu, które wydały głos, choć nie w pełni wyartykułowany np.;

 

-         Mały Ruch Proroczy część I.

-         Mały Ruch Proroczy część II.

-         Bliźniacy – Jakub i Ezaw.

-         Klasa Benjamina.

-         Spotkanie Jakuba z Ezawem.

-         Czterokrotne Alleluja.

-         Pięćdziesiątnica Ustawą Wieczną.

 

Dopiero po siódmym „kichnięciu” drgnęły powieki. Stało się to 14.06.2001 na braterskim spotkaniu w Zwięczycy. Liczbowanie wskazało wówczas, że wzbudzenie stało się faktem – 6 Siwan 2001 roku, a fakt ten postawił „chłopca” na „stopy swoje”.

 

„On zaś zawołał Gechaziego mówiąc: Zawołaj Sunamitkę. Kiedy ją zawołał, a przyszła do niego, powiedział; Zabierz twojego syna! Weszła, upadła do jego stóp i pokłoniła się przed nim do ziemi, następnie zabrała swego syna i odeszła”.                        2Król.4:36-37 B.T.

 

Zestawienie 280

 

 

2Król.4:37 „Która wszedłszy, upadła do nóg jego i kłaniała się aż do ziemi, a wziąwszy syna swego, wyszła”.-------------------------------------------------

 

Czas wzbudzenia syna:

 

3°°  ·  6 Siwan  ·  2001 -----------------------------------------------------------

 

 

 

4352

 

 

2136

 

 

Razem

 

6488

 

Niewiasta zabiera syna i wychodzi:

 

6133 szanah  -----------------------------------------------------------------------

 

 

 

6488

 

6133 – to rok 2005 liczony od stworzenia Adama (4128 + 2005 = 6133).

 

W czasie reanimacji syna, w górnym pokoju nie było jego matki – równoległość Abrahama 3960 nie wskazuje bezpośrednio na lata 2001-2005. Jedynie przez wartości liczbowe oraz znanego pytania „Po czymże poznam” i odpowiedzi na to pytanie, niewiasta kłania się Elizeuszowi, aż do jego stóp – aż do ziemi. Zabrała swego syna w postaci „Pięćdziesiątnicy” część I – IV oraz ostatniego opracowania pod tytułem „Chrystus, On Król Izraela”. „I odeszła” – data ostatnia, na którą wskazuje równoległość 3960 lat, jest rok 2015. W jej górnym pokoju praca została zakończona. Pokój górny pozostanie rekwizytem, do którego wracać się będzie wspomnieniami. Również i to jest pokazane w obrazowej historii Sunamitki (2Król.8:1-6).

 

EPILOG DZIEJÓW SUNAMITKI

2 Król.8:1-6.

 

„Elizeusz powiedział do kobiety, której syna wskrzesił; Wstań, idź razem z rodziną twoją, zamieszkaj na obczyźnie – tam gdzie będziesz mogła – ponieważ Jahwe zesłał głód – już nawet idzie – na kraj, na okres siedmiu lat”.                                     2Król.8:1 B.T.

 

Zestawienie 281

 

 

2Król.8:1 „Potem Elizeusz rzekł do onej niewiasty, której był syna wskrzesił, mówiąc: Wstań, a idź, ty i dom twój, a bądź gościem, kędy będziesz mogła być; bo zawołał Pan głodu, i przyjdzie na ziemię przez siedem lat”. ---------------------------------

 

Oto Obietnica i ożywiona Prawda o Prorokach:

 

3960  ·  3°°  ·  6 Siwan  ·  2001 szanah  --------------------------------------------

 

 

 

 

6451

 

 

6451

 

 

Po wskrzeszeniu syna, Sunamitka miała zamieszkać na „obczyźnie”. Siedmioletni „głód słuchania Słowa Bożego” wg Proroka; „już nawet idzie...” – może oznaczać, że już głód jest. Tego faktu Pan nie zataił przed Prorokiem. Głód skończy się 15 Ethanim 2005 roku. Tymczasem Sunamitka z synem i mężem miała zamieszkać na obczyźnie, a nie wśród swoich – w szeroko rozumianym „domu wiary”. U swoich, ten pogląd jest w tym czasie nieobecny. „Zamieszkali” natomiast w Internecie, dlatego, że „mogli” tam zamieszkać i że jest to zupełna „obczyzna” (podobna do sytuacji 21 Izraelskich osiedli w rejonie Gazy; ich likwidacja jest zbieżną w czasie z powrotem niewiasty).

 

„Kobieta wstała i uczyniła, co powiedział mąż Boży. Poszła ona razem z rodziną swoją i zamieszkała na obczyźnie w kraju Filistynów przez siedem lat”.                2Król.8:2 B.T.

 

Niewiasta uznała, że krajem najbardziej dla nich obcym, będzie kraj Filistynów.

 

Filistyni – znaczy wędrowcy, bardzo zaborczy i wojowniczy naród, nieustannie niepokoili Izraela i Judę. Byli bałwochwalcami głównie „Dagona”.

 

Dagon – bóstwo Filistynów o głowie i rękach ludzkich, a kadłubie rybim (podobny do warszawskiej Syrenki). Był uznany za bóstwo od pogody i urodzajów zboża.

 

Na współczesne czasy Filistyni, ze swoją świątynią „Dagona” symbolizować mogą Internet. W tej sieci bogatej w informacje jest więcej zła niż dobra. To w świątyni Dagona, Filistyni pokazali publicznie głowę króla Saula (1Kron.10:10; tak jak obecnie pokazuje się w Internecie ścięte głowy w Iraku). A na koniec Samson zawalił ją razem z książętami ich (Sędz.16:23-30). To, że niewiasta mieszkała w ziemi Filistynów przez siedem lat głodu, można interpretować, że do końca 7 lat czyli w pozaobrazie około 4 lat. Podobnie czytamy 2Król.8:17, że król Joram królował 8 lat, podczas, gdy faktycznie królował 4 lata (patrz Komentarz do 8:17). Pierwsze 4 lata współrządził z ojcem Jozafatem, co w końcu zaliczono mu na poczet królowania, całe 8 lat.

 

„I stało się po wyjściu siedmiu lat, że się wróciła ona niewiasta z ziemi filistyńskiej i poszła, aby wołała na króla o dom swój i o rolę swoją”.                           2Król.8:3 B.T.

 

Zestawienie 282

 

 

Oto Obietnica wskazująca na czas początku Restytucji:

 

2Król.8:3 „I stało się po wyjściu siedmiu lat, że się wróciła ona niewiasta z ziemi filistyńskiej i poszła, aby wołała na króla o dom swój, i o rolę swoją”. -------------

 

Oto Król i czas początku Królestwa:

 

Chrystus, On Król Izraela  ·  15 Ethanim  ·  2005  -----------------------------------

 

 

 

 

 

4955

 

 

4955

 

Chrystus, On Król Izraela  gr.  O Cristoj o Basileuj Israhl  =  2429. Mar.15:32.

Król reprezentowany przez Proroków.

 

Królem w tym przypadku są Prorocy, jako widzialni reprezentanci Chrystusa Króla. Rzecz dzieje się już po 15 Ethanim 2005 roku. Restytucja rozpoczyna się w całej swej pełni. Obietnice Boże są zaoferowane najpierw dla domu wiary i ziemskiego Izraela.

 

„Król rozmawiał (właśnie) z Gechazim sługą męża Bożego, mówiąc; - Opowiedz mi proszę – o wszystkich wielkich (dziełach), jakich dokonał Elizeusz”.             2Król.8:4 B.T.

 

Zestawienie 283

 

 

2Król.8:3-4 „I stało się po wyjściu siedmiu lat, że się wróciła ona niewiasta z ziemi Filistyńskiej i poszła, aby wołała na króla o dom swój, i o rolę swoją. A na ten czas król rozmawiał z Giezym, sługą męża Bożego, mówiąc: Powiedz mi proszę wszystkie zacne sprawy, które czynił Elizeusz”. ------------------------------------

 

Oto koniec siedmioletniego głodu liczony od stworzenia Adama, oraz rok 1967 od którego

praca pozaobrazowego Elizeusza będzie objęta szczególnym zainteresowaniem Króla:

 

1967  ·  15 Ethanim  ·  6133 szanah  -------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

8976

 

 

8976

 

6133 – to rok 2005 liczony od stworzenia Adama (4128 + 2005 = 6133).

 

Zestawienie 284

 

 

2Król.8:4 „Powiedz mi proszę wszystkie zacne sprawy, które czynił Elizeusz”. ------

 

Oto Elizeusz:

 

Lud Wielki  ------------------------------------------------------------------------

 

 

2622

 

 

1362

 

 

Razem

 

3984

 

Oto czas pracy Wielkiego Grona z Eliaszem i po jego zabraniu:

 

1980 – 2004-----------------------------------------------------------------------

 

 

 

3984

 

 

Prorocy po zapoznaniu się z historią Wieku Ewangelii, zapewne będą chcieli zapoznać się też z historią Wielkiego Grona, szczególnie za okres ostatnich 38 lat (1967 – 2005). Wszak obie bliźniacze klasy mają nadal współdziałać w wielkim dziele Restytucji przez czas Tysiąclecia.

„Gdy on opowiadał Królowi, jak (Elizeusz) wskrzesił umarłego, oto kobieta, której on syna wskrzesił, upomniała się u Króla o swój dom i o swoje pole. (Wówczas) Gechazi rzekł; - Panie mój, Królu; (To jest) ta kobieta i (to jest) ten jej syn, którego wskrzesił Elizeusz”.

2Król.8:5 B.T.

Ponieważ rzecz dotyczy najbliższej przyszłości, nie wiemy dziś, kto i w jaki sposób będzie miał przywilej relacjonować Prorokom historię ostatnich 38 lat. Ktokolwiek nim będzie, zapewne uczyni to w sposób wierny i kompetentny.

 

„Król poprosił kobietę i opowiedziała mu. Król dał jej (potem) pewnego dostojnika polecając;  - Przywróć (jej) wszystko, co do niej należy i wszystkie dochody z pola od dnia, w którym opuściła kraj, aż do teraz”.                                           2Król.8:6 B.T.

 

Król – czyli Prorocy – po zapoznaniu się z ustnym przekazem, a następnie ze świadectwami pisemnymi, poczynią stosowne zarządzenia Restytucyjne.

 

Zestawienie 285

 

 

 

2Król.8:1-6 „Potem Elizeusz rzekł do onej niewiasty, której był syna wskrzesił, mówiąc: Wstań, a idź ty i dom twój a bądź gościem, kędy będziesz mogła być: bo zawołał Pan głodu, i przyjdzie na ziemię przez siedem lat. Wstała tedy ona niewiasta i uczyniła według słowa męża Bożego; a poszła ona i dom jej, i była gościem w ziemi Filistyńskiej przez siedem lat. I stało się po wyjściu siedmiu lat, że się wróciła ona niewiasta z ziemi Filistyńskiej i poszła, aby wołała na króla o dom swój, i o rolę swoją. A na ten czas król rozmawiał z Giezym, sługą męża Bożego, mówiąc: Powiedz mi proszę wszystkie zacne sprawy, które czynił Elizeusz. A gdy on powiadał królowi jako wskrzesił umarłego, oto niewiasta, której był wskrzesił syna, zawołała na króla o dom swój i o rolę swoją. I rzekł Giezy: Królu panie mój, tać to jest niewiasta i ten syn jej, którego wskrzesił Elizeusz. I pytał król niewiasty, a ona mu powiedziała. I przydał jej król komornika jednego, mówiąc: Przywróć jej wszystko, co jej było i wszystkie dochody z pola od onego dnia, którego opuściła ziemię, aż dotąd”. -------------------------------------------------------------- p.l.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

5119

 

 

Obietnica Abrahamowa o przywróceniu Raju i jej Wykonawca:

 

1Moj.32:9 „I rzekł Jakub: Boże ojca mego Abrahama i Boże ojca mego Izaaka, Panie, któryś do mnie rzekł: Wróć się do ziemi twojej i do rodziny twojej, a uczynięć dobrze”. ------------------------------------------------------2690

 

Chrystus, On Król Izraela --------------------------------------------------2429

 

 

 

 

 

 

5119

 

 

Łuk.23:43 „Zaprawdę powiadam tobie dziś, zemną będziesz w raju”. -----------------

 

 

5119

 

 

SŁOWO KOŃCOWE

 

Rozważając znaczenie obrazowej historii Sunamitki i jej syna, powinniśmy – wg zacytowanych na wstępie słów Apostoła wyciągnąć z tego opisu pewne „pouczenie”. Musimy pamiętać, że miejsce w Słowie Bożym jest bardzo drogie. Nie ma w nim zwykłych historii bez głębszego znaczenia duchowego, więcej nawet – każdy szczegół jest ważną informacją. Potwierdza tę prawdę Zbawiciel w znanych nam słowach:

„Zaprawdę powiadam wam; Dopóki nie przeminie niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kreska, nie przeminie z zakonu, aż wszystko to się stanie”.               Mat.6:18 N.B.

 

Zestawienie 286

 

 

 

Mat.24:34-35 „Zaprawdę powiadam wam, że nie przeminie ten wiek, ażby się to wszystko stało. Niebo i ziemia przeminą, ale słowa moje nie przeminą”. --p.l. 1677

 

Chronologia----------------------------------------------------------------- 1012

 

 

 

 

2689

 

 

Mat.5:18 „Zaprawdę bowiem powiadam wam: Aż przeminie niebo i ziemia, jedna jota, albo kreska nie przeminie z zakonu, ażby się wszystko stało”.-------pl. 1404

 

Łuk.16:17 „I łatwiej jest niebu i ziemi przeminąć, niżeli jednej kresce zakonu upaść”. -------------------------------------------------------------- p.l. 1285

 

 

 

 

2689

 

 

Słowo „kreska” przetłumaczone zostało z greckiego wyrazu keraia” (czyt. keraia), co na język polski tłumaczy się „róg” (w wydawnictwie Interlinearnym Nowego Testamentu „Vocatio” słowo to zastało przetłumaczone na słowo polskie „rożek”). Możemy z całą pewnością powiedzieć, iż rożek, to najmniejsza gabarytowo litera hebrajska „jod” o wartości liczbowej 10, która również swoim wyglądem przypomina róg. Nasz Pan wypowiadając słowa zawarte u Mat.5:18, oraz Łuk.16:17 miał na myśli grecką literę jota i hebrajską literę jod. Obie mają wartość liczbową po 10. Suma wartości liczbowej obydwu liter wynosi 20, co wskazuje nam na dwudziestoletni okres: 1981 – 2001; 1985 – 2005.

 

W omawianej historii występują „joty i kreski”, większość z nich już się stała faktami. Można się z nimi nie zgadzać, ale zmienić ich nie można. Następną lekcją jest, zainteresowanie się Króla (Proroków) tylko dokonaniami Elizeusza (8:4), a nie jego przykrymi cierpieniami (nie można pieścić się własną boleścią). Król o to nie pytał. Po 15 Ethanim 2005 roku obowiązywać będzie zasada; „...grzechów ich więcej nie wspomnę”. Jer.31:34. Ta sfera doznań, nie powinna być przedmiotem opowiadania. Wprawdzie Mistrz nasz powiedział:

„...I powątpiewali o Nim. Na to Jezus rzekł do nich: Tylko w swej ojczyźnie u swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony”.                 Mar.6:3-4 B.T.

 

To się niebawem zmieni i wszyscy uznają Chrystusa za Króla Izraela i Świata. Historia Sunamitki i jej syna stanowi kompendium wiedzy o doświadczeniach wiary i próbach charakterów. Jest to też historia Wielkiego Grona obejmująca okres ostatnich 38 lat (1967 – 2005) – historia pracy i wielkich przywilejów. To, że zrozumiana jest dopiero obecnie jest zgodne z kolejnością słów naszego Pana; „...a on ze Mną” (Obj.3:20). Wielkie Grono miało wielkie przywileje współdziałania z Panem i z Kościołem (z Eliaszem) przez cały burzliwy okres 38 lat. Brak nam słów na określenie ich wielkości. Było nam dane dotykać Boskich spraw, wglądać w Jego tajemnice, reprezentować i przedstawiać Jego Prawdę. Jest to niepowtarzalna historia – może być powtórzona, ale tylko jako wspomnienie, najpierw Królowi (Prorokom), a potem może i innym. Apostoł Paweł napisał też:

 

„Abyśmy przez pociechę Pism nadzieję mieli”  . Rzym.15:4.

 

Zrozumienie tego obrazu daje ową pociechę i wzmacnia naszą nadzieję. Możemy jeszcze raz powtórzyć za Psalmistą;

 

Gdy Pan z powrotem wiódł jeńców Syonu

Byliśmy jak we śnie

Wtedy usta nasze były pełne śmiechu.

A język nasz radości.

Wtedy mówili między sobą poganie;

„Wspaniale Pan z nimi postąpił!”

Wspaniale postąpił Pan z nami;

Myśmy się rozradowali!

Ps.126:1-3 B.T.

 

Zaprawdę Panie – wspaniale postąpiłeś z nami.

Imię Twoje niech będzie uwielbione na wieki!

 

Zestawienie 287

 

 

 

Mat.5:18 „Zaprawdę bowiem powiadam wam: Aż przeminie niebo i ziemia, jedna jota, albo kreska nie przeminie z zakonu, ażby się wszystko stało”. ----- p.l. 1404

 

Łuk.16:17 „I łatwiej jest niebu i ziemi przeminąć, niżeli jednej kresce zakonu upaść”. -----------------------------------------------------------------p.l. 1285

 

 

 

 

2689

 

 

Ukryty czas widzenia:

 

Penuel  ·  Sukot  ·  15  ·  7  ·  2005 ------------------------------------------------

 

 

 

2689

 

Penuel  hebr.  laynp  =  171  1Moj.32:31.

 

Zestawienie 288

 

 

2Król.4:27 „Zaniechaj jej, boć w gorzkości jest dusza jej, a Pan zataił przedemną i nie oznajmił mi”.----------------------------------------------------------------

 

144  Starsi  ------------------------------------------------------------------------

 

 

 

1496

 

1496

 

Starsi  gr.  Oi Presbuteroi  =  1352  Obj.5:14.

 

Zestawienie 289

 

 

2Król.4:27 „Ale mąż Boży rzekł: Zaniechaj jej, boć w gorzkości jest dusza jej, a Pan zataił przedemną i nie oznajmił mi”. ----------------------------------------

 

144  ·  2005-----------------------------------------------------------------------

 

 

 

2149

 

2149

 

 

Zestawienie 290

 

 

 

2Król.8:1 „Wstań, a idź, ty i dom twój, a bądź gościem, kędy będziesz mogła być; bo zawołał Pan głodu, i przyjdzie na ziemię przez siedem lat”. ---------- 4228

 

Amos.8:11 Oto dni przychodzą, mówi Panujący Pan, że poślę głód na ziemię, nie głód chleba ani pragnienia wody, ale słuchania słów Pańskich”.  ---------3572

 

 

 

 

 

7800

 

 

Czas wypełniania się:

 

3Moj.23:17 „Z domów waszych przyniesiecie chleby na obracanie tam i sam; dwa chleby ze dwu dziesiątych części pszennej mąki z kwasem upieczone będą; pierwiastki to Panu”.  ---------------------------------------------------5664

 

3°°  ·  6 Siwan  ·  2001---------------------------------------------------- 2136

 

 

 

 

 

7800

 

 

Zestawienie 291

 

 

 

2Król.8:1 „Wstań, a idź, ty i dom twój, a bądź gościem, kędy będziesz mogła być; bo zawołał Pan głodu, i przyjdzie na ziemię przez siedem lat”. -----------4228

 

Amos.8:11 „Że poślę głód na ziemię, nie głód chleba ani pragnienia wody, ale słuchania słów Pańskich”. ---------------------------------------------- 3177

 

 

 

 

 

7405

 

 

Jezus Chrystus  ·  6 Siwan  ·  6129 szanah -------------------------------------------

 

 

7405

 

Jezus Chrystus  hebr.  xyXMh [wXy  z  Dag. Moc.  =  789  2Piotr.1:14 wg Delitzscha.

 

Zestawienie 292

 

 

2Król.8:2 „Wstała tedy ona niewiasta i uczyniła według słowa męża Bożego; a poszła ona”. -----------------------------------------------------------------------------

 

Początek „siedmiu lat” głodu:

 

Dzień 6  ·  miesiąc 3  ·  rok 2001 ----------------------------------------------------

 

 

 

2733

 

 

2733

 

 

Zestawienie 293

 

 

2Król.8:4 „A na ten czas król rozmawiał z Giezym, sługą męża Bożego, mówiąc: Powiedz mi proszę wszystkie zacne sprawy, które czynił Elizeusz”.-----------------

 

Ester.10:3 „Albowiem Mardocheusz Żyd był wtórym po królu Aswerusie i wielkim u Żydów, i zacnym u mnóstwa braci swych, starając się o dobro ludu swego, i sprawując pokój wszystkiemu narodowi swemu”.---------------------------------

 

 

 

4021

 

 

 

4021

 

Powyższe zestawienie wskazuje nam na Świętych Książąt, którzy będą widzialnymi przedstawicielami Wielkiego Króla Izraela.

 

Zestawienie 294

 

 

2Król.8:1-2 „Bo zawołał Pan głodu, i przyjdzie na ziemię przez siedem lat. Wstała tedy ona niewiasta i uczyniła według słowa męża Bożego; a poszła ona i dom jej, i była gościem w ziemi Filistyńskiej przez siedem lat”. -----------------------------------

 

Koniec „siedmiu lat” głodu liczony od stworzenia Adama:

 

Sukot  ·  15 Ethanim  ·  6133 szanah  ------------------------------------------------

 

 

 

 

7500

 

 

7500

 

 

Zestawienie 295

 

 

 

Ezech.37:27 „I będzie Przybytek Mój między nimi i będę Bogiem ich, a oni będą ludem Moim”. ----------------------------------------------------------1500

 

Przymierze Nowe  ·  15 Ethanim  ·  2005 --------------------------------- 3455

 

 

 

 

4955

 

 

2Król.8:3 „I stało się po wyjściu siedmiu lat, że się wróciła ona niewiasta z ziemi Filistyńskiej i poszła, aby wołała na króla o dom swój, i o rolę swoją”.-------------

 

 

 

4955

 

Przymierze Nowe  hebr.  hXrx tydb  =  929 Jer.31:31.

 

Zestawienie 296

 

 

2Król.4:30 „A matka dziecięcia onego rzekła: Jako żywy Pan i jako żywa dusza twoja, że się ciebie nie puszczę. A tak wstawszy szedł za nią”. ----------------------------

 

Oto Prawda stanowiąca podstawę obecnej działalności Ludu Wielkiego:

 

Tadeusz  ·  10  ·  9  ·  1994  --------------------------------------------------------

 

 

 

2118

 

 

2118

 

Tadeusz   gr.   Qaddaioj  =  105  (Ostatni przemieniony Sędzia Duchowy).

Słowa matki dziecięcia skierowane do Elizeusza są takie same jak słowa Elizeusza wypowiedziane do Eliasza: 2Król.2:2; 2:4; 2:6. Jest tylko ta różnica, że w tym wypadku inicjatywę przejmuje Sunamitka.

 

 

 

 

 

 

Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas