Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas

 

 

 

 

 

 

 

 

WALKA   Z   MOABITAMI

 

Protoplastą Moabitów był Lot, a ich matką, córka jego (1Moj.19:37). Późniejszy naród Moabitów był wrogiem Izraela. Moabitkami było też kilka żon Salomona (2Król,23:13), a także Rut. To Moabici i Ammonici najęli Balaama do przeklinania Izraela. Za ten czyn spotkała ich kara.

„Syn nieprawego łoża nie wejdzie do zgromadzenia Jahwe, nawet dziesiąte jego pokolenie nie wejdzie do zgromadzenia Jahwe. Ammonici i Moabici nie wejdą do zgromadzenia Jahwe; nawet dziesiąte ich pokolenie nie wejdzie do zgromadzenia Jahwe. Nie wejdzie nigdy, a to z tego powodu, że nie wyszli naprzeciw wam z chlebem i wodą, gdy znajdowaliście się w drodze po wyjściu z Egiptu, i że najęli za srebro Balaama, syna Beora z Petor w Aram Naharajim, by cię przeklął”.

                                               5Moj.23:3-5 B.P.

 

O Moabitach i o wojnach z nimi mówią proroctwa; Izaj.16:6-7, Jer.48:1-47, Dan.11:40, a także obrazowa wojna z nimi, opisana w 2Król.3:1-27. Wszystkie opisy o Moabie stanowią pokaźną część poważnej mowy proroczej. Spróbujmy je zinterpretować. Punktem wyjścia niech będzie historia z czasów Elizeusza. Na wstępie jednak, pragniemy przytoczyć znamienne słowa Brata Russella:

„Przystępując do objaśniania symboliki....pragniemy z całą mocą podkreślić, że naszą intencją nie jest wyrażanie się przeciwko pobożnym chrześcijanom, żyjącym obecnie, czy dawniej, należącymi do kościołów albo nie. Nie mamy nic do powiedzenia na temat ludzi. Poddajemy pod dyskusję jedynie zasady i nauki, nigdy zaś nie mówimy o poszczególnych osobach”.        D-IV.

 

Głównymi bohaterami tej historii są:

1/ Elizeusz – jako prorok Boży.

2/ Joram – król Izraela.

3/ Jozafat – król Judy.

4/ Bezimienny król Edomu, który tu walczy u boku Izraela i Judy w dobrej sprawie.

5/ Achab, ojciec Jorama, występujący śladowo.

6/ Meza – król Moabu.

Joram – król Izraela oraz Achab jego ojciec, są to postacie negatywne, które bardzo źle zapisały się w swojej historii.

 

„Król Achab symbolizuje rządy świeckie...”                                                                       D-IV.

 

„Para królewska, Achab i Jezabela, dopuściła się wielkich przestępstw przeciw Bogu i Jego zasadom sprawiedliwości, uzasadniając tym w pełni srogość Boskiego wyroku zapowiedzianego przez proroka Eliasza. Z jej rozkazów zabijano proroków Pańskich, propagowano bałwochwalstwo, w najnikczemniejszy sposób zabito niewinnego Nabota.

Oto świadectwo Pisma Świętego:

 ‘Nie było doprawdy takiego jak Achab, któryby tak się zaprzedał, czyniąc to, co złe w oczach Pana, do czego przywiodła go Izabel, jego żona’ – 1 Król.21:25 N.B.

Achab przedstawia autokratyczne władze katolickiej Europy, które przeminęły w wojnie 1914 roku.

W osobie Jezabeli rozpoznajemy Kościół Rzymsko-Katolicki, pod którego wielkim wpływem znalazły się królestwa europejskie. Jezabela wprawdzie utraciła swego stałego partnera politycznego, niemniej jej królewska wola realizowana jest nadal przez obecne władze Europy Zachodniej (Joram), oraz ulegające romanizmowi Stany Zjednoczone (Ochozjasz)”.

„Jehu” str.2.

 

Z zacytowanych fragmentów wynika, że Achab przedstawia władzę cywilną panującą do roku 1914. Jego syn Joram także władzę cywilną Europy, ale panującą po 1914 roku. U ich boku działała jeszcze Jezabela, która w odróżnieniu od nich przedstawiała władzę odstępczego kościoła.

W omawianej historii nie występuje Jezabela, dlatego w tych dwóch „królach” upatrywać będziemy obrazu proroczego wypełniającego się zarówno przed jak i po 1914 roku, ale już nie na płaszczyźnie politycznej tylko religijnej nie związanej z papiestwem. Achab reprezentuje rządzących przy końcu „czasów władzy pogan”, to jest do 1914 roku. W tym czasie działał Eliasz, a w pozaobrazie „Wielki Ruch Proroczy” pod przewodnictwem Brata Russella do czasu jego śmierci w 1916 roku.

Natomiast po 1916 roku, ten sam „Ruch” działał, ale pod „panowaniem” króla „Jorama” reprezentującego w dalszym ciągu „władzę pogan” w jej stanie przejściowym – 70 letnim czasie wypowiedzenia „poganom” władzy.

Achab – ojca brat (władza pogan 2520 lat, użyczana przez Boga).

Joram – wywyższony; Jehowa jest wspaniały, (bo przedłużył poganom władzę o 70 lat).

Jozafat – Pan jest sędzią; sąd Pański (zapowiedź eksmisji pogan, przez rozwijający się ruch chronologiczny).

„A Meza król Moabski, miał dosyć bydła, a dawał królowi Izraelskiemu sto tysięcy jagniąt i sto tysięcy baranów z wełną ich.

I stało się, gdy umarł Achab, że odstąpił król Moabski od króla Izraelskiego”.-- 2Król.3:4-5.

 

„Odstąpienie” króla Moabskiego od wypełniania obowiązków lennika Izraela i zaprzestanie dawania przez niego daniny królowi Izraelskiemu, stało się przyczyną zbrojnego konfliktu. Jeżeli to „odstąpienie” – jak czytamy – miało miejsce po śmierci Achaba, to należałoby go upatrywać po roku 1914.

Królem Moabu był Meza.

Meza  – 1/ wolność, szczęście, zbawienie, zbawiciel.

2/ strach, wahanie się.

W oparciu o powyższe znaczenie w królu moabskim upatrywać będziemy tych prądów w ruchu Badaczy, które powodowały spowolnienie, lub wręcz odstąpienie od zasilania braci obietnicami mówiącymi o rychłym uwielbieniu Kościoła i ustanowieniu Królestwa Bożego.

Moab – „od ojca” lub „nasienie ojca”

Przed 1914 rokiem Moab był lojalnym lennikiem Izraela, oddawał należną daninę. Ta danina, dosyć duża „sto tysięcy jagniąt i sto tysięcy baranów z wełną” – wskazywała na to, jak lud Boży był obficie zasilany obietnicami ze Słowa Bożego. Bracia żyli tymi obietnicami i dla tych obietnic się poświęcali. W ten sposób Przynosili daninę. Wysoką daninę, bo stawką było ofiarowanie życia!

Ale po roku 1914 sytuacja uległa zmianie. Zawód, jaki wówczas bracia przeżyli, spowodował, że Meza, król Moabu – odstąpił od Izraela. Wiara w rychłe uwielbienie Kościoła oraz ustanowienie Królestwa została wyraźnie nadwerężona. Tej daniny – tak rozumianej – już nie było. Ustała! Po 1914 roku nastąpił duży „odsiew”. Wielu odeszło od Prawdy, a ci, co pozostali, ograniczyli się do nauk początkowych. Do głoszenia Prawdy o Chrystusie, jako o Zbawicielu i o wypływającej z tego radości i szczęściu.

Meza – szczęście, zbawienie, zbawiciel.

To są oczywiście dobre i potrzebne prawdy. Chrystus powinien być zawsze pierwszy i ponad wszystkim. Jednak radą Apostoła jest, by na tym nie poprzestawać: „Przetoż zaniechawszy początkowych nauk, o Chrystusie miejcie się ku doskonałości” (Żyd.6:1). Idąc dalej, dochodzimy do dalszych wniosków: Meza znaczy także „wahanie się”, lub „strach”. Po pojawieniu się Prawdy na czasie w 1967 roku, dało się zauważyć wyraźne niezdecydowanie (zawahanie się), zanim zajęto stanowisko znane nam i prezentowane aż dotąd. To „wahanie się” trwało symbolicznie „jakoby przez pół godziny”.

 

„A gdy otworzył siódmą pieczęć, stało się milczenie na niebie jakoby przez pół godziny”.

Obj.8:1.

Zajęcie opozycyjnego stanowiska, nakazał braciom „strach” przed „konsekwencjami”. Znany nam, użyty wówczas koronny argument – nie jedyny zresztą: „proszę braci będą konsekwencje”. Meza – strach.

„A tak wyciągnął król Izraelski i król Judzki i król Edomski. A gdy krążyli drogą siedem dni, nie dostało wody wojsku, ani bydłu, które szło za nimi”.                         2Król.3:9.

 

To wyruszenie na wojnę wskazywałoby na determinację niektórych braci oraz ich pogoń za tymi obietnicami w celu ich odszukania i zrozumienia dalej rozwijającego się Planu Bożego. Poszukiwania te jednak odbywały się już w warunkach „wojny”, czyli ustawicznego sprzeciwu.

Droga „siedmiu dni”, którą krążyli, okazała się poważną próbą dla nich. Ich akcja militarna, zamieniła się w akcję poszukiwania wody. Król Izraelski tak to podsumował: „Albowiem wezwał Pan tych trzech królów, aby je podał w ręce Moabskie”. Być może Pan daje nam w ten sposób do zrozumienia, że nasza walka ma polegać nie na walce z kimś, na przekonywaniu go do naszych racji, ale raczej na ustawicznych zabiegach, byśmy sami mieli dostateczną ilość duchowego pokarmu. Sytuacje tamtych dni, kiedy lud Boży był w okresie pogoni za Prawdą, dobrze oddaje księga Objawienia:

 „Dokąd że Panie Święty i Prawdziwy nie sądzisz i nie mścisz się krwi naszej nad tymi, którzy mieszkają na ziemi”.                                                           Obj.6:10.

Chociaż Pan wówczas nie udzielił odpowiedzi, bo próba musiała być zupełna (7 dni), to jednak w końcu cała akcja została uwieńczona sukcesem. Wcześniej, nim wyruszyli w drogę, Król Izraela pyta: „Którą drogą pójdziemy?”. Jozafat odpowiada: „Drogą puszczy edomskiej”. „Drogą edomskiej pustyni”

B.P.Co to za droga? Ta droga pustyni?

Edomici, to byli Ezawici, Ezaw był praojcem Edomitów.

„I mieszkał Ezaw na górze Seir, a ten Ezaw jest Edom. A teć są pokolenia Ezawa, ojca Edomczyków, na górze Seir”.                                                 1Moj.36:8,9.

Ezaw, to także postać figuralna i przedstawia różne rzeczy. Kiedy sprzedaje swoje pierworodztwo, przedstawia cielesnego Izraela, a także nominalne chrześcijaństwo, które również sprzedaje swoje pierworodztwo za rzeczy ziemskie, materialne. Ten sam Ezaw, gdy się rodzi, podobnie, gdy spotyka się z Jakubem przedstawia Świętych Proroków. Zatem wspomniana tu „droga Edomska”, którą obrali z inicjatywy Jozafata, może wskazywać na zainteresowanie się ludu Bożego zagadnieniami końca wieku i ustanowienia Królestwa Bożego pod szczególnym przywództwem Świętych Proroków.

 

W symbolicznej mowie proroczej osoba „króla” nie zawsze jest figurą na osobę w pozafigurze. Na przykład: „król szarańczy” Abaddon (Obj.9:11) symbolizuje partię bolszewicką. Dawid ścigany przez dziesięć lat przez króla Saula także przedstawia lud Boży poddany różnym doświadczającym niewygodom.

 

„Rozważając nad tą wojną domową, jak to jedna część ludu Bożego starała się szkodzić drugiej, przychodzi nam na umysł duchowy Izrael, jak to niekiedy zdarza się, że bracia będąc poróżnieni wyłamują się spod Opatrzności Bożej i też stają się przeciwnikami jedni drugim. Niestety, czy potrzebne to jest? Czy możliwe, aby Miłość Boża do takiego stopnia wygasła w nas, że nie tylko przerwaliśmy społeczność i miłość bratnią, ale użylibyśmy miecza, aby nim ranić braci? Niechaj obraz ten wyryje się głęboko na naszym umyśle i niech będzie pieczęcią w naszym sercu na przyszłe dni, jakie przyjdą na duchowego Izraela, gdy brat wystąpi przeciwko bratu. Bóg dopuści takie rzeczy na krótko przed ustanowieniem Królestwa”.

WT. 1908 – 4234. Przedruki Lubelskie 21. I. 1960.

 

Podobnie rzecz się ma z powyższymi królami, symbolizują oni pewne ruchy religijne.

 

OBRAZ SZCZEGÓLNY

 

Jak już było powiedziane ten konflikt miał miejsce po śmierci króla Achaba, czyli za królowania Jorama. W pozaobrazie królowania Jorama pokazany jest zatem okres od 1914 do 1967 roku i lata późniejsze. Po 1967 roku wypełnia się pozaobraz Jozafata, króla Judy, wskazujący na prawdę „chronologiczną”, jaka pojawiła się w tym roku. Ujawniona wówczas Prawda i jej nowy kierunek, dokonała „sądu” w gronie ludu Bożego i ostatecznie wyłoniła klasę Kościoła, Małżonkę Barankową. Imię Jozafat znaczy – „sąd Pański”, „Pan jest sędzią”, również w odniesieniu do systemów.

 

Pierwsza próba podboju Moabitów, kończy się niepowodzeniem. Nie była to przegrana na polu walki, ale – jak było to już powiedziane – spowodowana „brakiem wody dla ludzi i bydła”. W ten sposób dochodzimy do roku 1981, kiedy to w pierwszej chwili zabrakło odpowiedzi na przyczynę zaistniałej sytuacji. Zabrakło „wody”!

 

„Wezwał Pan tych trzech królów, aby je podał w ręce Moabskie”. (wiersz 10).

Inaczej mówiąc w przepaść powszechnego i ogólnego zwątpienia. Prorok Ezechiel określa to tak:

„Bo oto na cię synu człowieczy włożą powrozy i zwiążą cię nimi, a nie będziesz mógł wnijść między nich.

A Ja uczynię, że język twój przylgnie do podniebienia twego i będziesz niemy, a nie będziesz im mężem strofującym, przeto, że są domem odpornym.

Ale gdy z tobą mówić będę, otworzę usta twoje; tedy rzeczesz do nich: Tak mówi Panujący Pan: Kto chce słuchać, niech słucha, a kto nie chce, niech nie słucha, gdyż domem odpornym są”.                                                                                    Ezech.3:25-27.

 

W tych słowach widoczne są trzy sprawy:

1/ „Bo oto na cię synu człowieczy włożą powrozy i zwiążą cię nimi”. Jest to skutek stanowiska wrogiej do Prawdy opozycji, która na bazie uchwały z 1955 roku, skutecznie uniemożliwiła publiczną pracę chronologiczną. „Jeśliby, który mówca chciał głosić daty, niech będzie zastąpiony innym mówcą”.

 

To jest skutek działania czynnika ludzkiego. A Pan jakoby pomagając w tym mówi:

 

2/ A Ja uczynię, że język twój przylgnie do podniebienia twego i będziesz niemy”. Pan chwilowo zatrzymał wyjaśnienie zaistniałej sytuacji.

„A gdy dokończą świadectwa swojego, bestia, która występuje z przepaści stoczy z nimi bitwę, a zwycięży ich i pobije ich....”                                  Obj.11:7-10.

 

3/ Pan obiecuje, że ponownie „otworzę usta twoje i rzeczesz: Kto chce słuchać, niech słucha, a kto nie chce, niech nie słucha”. Jeżeli Prawda po 1967 roku – pokazana w Jozafacie – dokonała sądu Kościoła i ostatecznie wyłoniła tę klasę, to obecna Prawda („Ale gdy z tobą mówić będę, otworzę usta twoje”), ma za zadanie wyłonić klasę Wielkiego Grona i także dokonać jej osądu.

 

Niepowodzenie akcji, każe królom rozglądać się za prorokiem Pańskim:

 

„Nie maszże tu proroka Pańskiego, żebyśmy się poradzili Pana przezeń?”

 

Jeden z sług króla Izraelskiego odpowiada:

 

„Jest tu Elizeusz syn Safata, który nalewał wody na ręce Eliaszowe”. U tegoć jest Słowo Pańskie”.                                                                        2Król.3:11.

 

Zestawienie 249

 

 

2Król.3:11-12 „Jest tu Elizeusz, syn Safata, który nalewał wody na ręce Eliaszowe. U tegoć jest Słowo Pańskie”. ---------------------------------------------------

 

Obj.7:9 „Lud Wielki”.--------------------------------------------------------------

 

3°°  ·  6  ·  3  ·  2001 ------------------------------------------------------------

 

 

 

2859

 

1362

 

2013

 

 

Razem

 

6234

 

Joz.6:20 „Tedy krzyczał lud, gdy zatrąbiono w trąby, albowiem gdy usłyszał lud głos trąb, krzyczał i lud wielkim głosem i upadł mur na miejscu swym”. ---------------

 

 

 

6234

 

 

Po takiej odpowiedzi wszyscy zdecydowali udać się do niego.

„I szli do niego król Izraelski i Jozafat i król Edomski”.

Ta podróż do Elizeusza zakończy się 15 Ethanim 2005 roku.

 

Zestawienie 250

 

 

2Król.3:12 „Tedy rzekł Jozafat: U tegoć jest Słowo Pańskie. I szli do niego król Izraelski i Jozafat i król Edomski”. ----------------------------------------------

 

Obj.19:10 „Duch proroctwa”. ---------------------------------------- wg Delitzscha.

 

 

 

3089

 

283

 

 

Razem

 

3372

 

Sukot  ·  15 Ethanim  ·  2005 szanah  ---------------------------------------------

 

 

3372

 

 

Zestawienie 251

 

 

2Król.3:12 „I szli do niego król Izraelski i Jozafat i król Edomski”. ------------------

 

Obj.11:12 „Potem usłyszeli głos wielki z nieba mówiący im: Wstąpcie sam! I wstąpili na niebo w obłoku”.----------------------------------------------------------  p.l.

 

 

1467

 

 

2526

 

 

Razem

 

3993

 

Z nami Bóg  ·  15 Ethanim  ·  2005 szanah------------------------------------------

 

 

3993

 

Z nami Bóg – Mat.1:23  =  1112.

 

W końcu dotarli do proroka. Reakcja Elizeusza i sposób potraktowania przez niego króla Izraelskiego jest – pozornie ostra, ale w zasadzie słuszna.

„Jako żywy Pan, przed którego obliczem stoję, że gdybym się nie oglądał na Jozafata, króla Judzkiego, nie dbałbym na cię, ani bym na cię wejrzał”.

Dla Elizeusza wartość przedstawia Jozafat, czyli Prawda po 1967 roku, która kontynuuje proroczą linię Prawdy zapoczątkowaną i nadzorowaną przez br. Russella. Natomiast nie interesuje go odstępstwo w żadnej formie. Dalej Elizeusz mówi do niego:

 „Idź do proroków ojca twego i matki twojej”.

 

Odstępcze nauki były wprowadzone do ruchu Badaczy niedługo po 1914 roku. Wchodziły one powoli, niespostrzeżenie, ale sukcesywnie. Współcześni są ich spadkobiercami – „synami”.

 „Prorocy ojca i matki”, na których powołuje się Elizeusz, to nauki i pojęcia przedostające się do braci z zewnątrz, z różnych grup protestanckich. Jest ich wiele. Wystarczy powiedzieć, że część z nich znajduje uznanie tylko u niektórych braci, jak na przykład to, że liczba Kościoła jest symboliczna, czy zwątpienie we Wtórą Obecność. Temu nie wszyscy bracia dają wiarę. Ale już to, że „dnia i godziny nikt nie wie”, to odpowiada wszystkim bez wyjątku. Za życia br. Russella żadne z tych pojęć i wiele innych nie miały miejsca!

Elizeusz rozpoczyna swe proroctwo od słów: Tak mówi Pan”. Ale jeszcze wcześniej zażyczył sobie, by przywiedziono mu kogoś grającego na harfie:

„Przetoż teraz przywiedźcie mi na harfie grającego. A gdy on gracz grał, była nad nim ręka Pańska” (wiersz.15).

Harfa jest symbolem doktryn Słowa Bożego. Dawne harfy w odróżnieniu od obecnych, były dziesięciostrunowe.

„Sławcie Jahwe na cytrze, śpiewajcie Mu przy harfie o dziesięciu strunach”. -Ps.33:2 B.T.

 

Grającym na harfie jest Wierny sługa.

„Oto jesteś dla nich jak ten, co śpiewa o miłosci, ma piękny głos i doskonały instrument: Słuchają oni twoich słów, jednakże według nich nie postępują. Kiedy jednak wszystko się wypełni – oto już się wypełnia, wtedy poznają, że prorok był pośrodku nich”.-- Ezech.33:32-33 B.T.

Lud Boży potrafi posługiwać się znajomością doktryn, wszystkich doktryn łącznie z chronologią. Granie na harfie bez jednej struny, nie byłoby pięknym graniem. Przy akompaniamencie jego utworów (myśli cytowanych w opracowaniach) Elizeusz prorokuje.

 Tak mówi Pan – stało się myślą przewodnią dla proroka Elizeusza. Wszelka praca podejmowana w imieniu Pańskim, winna mieć świadectwo samego Pana. Musi być absolutna pewność, że prowadzone dzieło ma uznanie Pana.

„Poczyńcie w tym potoku gęste doły”, czyli dużo dołów. „Wykopcie w tym potoku dużo rowów”. B.P.

Rowy te należało wykopać! Ich wcześniej nie było!

Uboga wdowa miała – przez tego samego proroka polecone „napożyczać dużo naczyń u sąsiadek”. W jednym i drugim przypadku chodzi o przygotowanie miejsca na zmagazynowanie wody Prawdy. Wymowa obydwóch zdarzeń jest jednakowa. A jeżeli tak, jeżeli obydwa obrazy mówią o tym samym, to podobnie jak Józef w Egipcie możemy powiedzieć:

 „To pewna rzecz od Boga i pośpiesza Bóg wykonać ją”.

Pan w sposób wyraźny czyni „rzecz skróconą”, „pośpiesza” z wypełnieniem jej, a jeżeli pośpiesza, to nie ma czasu na normalne gromadzenie czy to oleju, czy też wody. Ddlatego mamy do czynienia w obu przypadkach z cudem.

 

„Doświadczcie Mnie teraz w tym mówi Pan Zastępów; jeśli wam nie otworzę okien niebieskich, a nie wyleję na was błogosławieństwa, tak, że go nie będziecie mieli gdzie podziać”.

Mal.3:10 B.G.

 

„Nie ujrzycie wiatru ani deszczu, wszakże ten potok będzie pełen wody”.

„Nie ujrzycie wiatru ani deszczu”. Deszcz, to najczęściej symbol błogosławieństwa.

„Deszcze, to błogosławieństwa będą”. Ezech.34:26.

„A kto by nie szedł z pokolenia ziemi do Jeruzalemu, pokłon oddawać Królowi, Panu Zastępów, na tych deszcz padać nie będzie”.

Zach.14:17.

 

„Deszcz” może być także symbolem „zimy”:

 „Albowiem oto minęła zima, deszcz przeszedł i przestał”. Pieśń Sal.2:11.

Zwłaszcza, gdy deszcz występuje z wiatrem – jak tu właśnie – jest on wówczas synonimem „zimy” ucisku. Pan w jednej ze Swoich przypowieści położył nacisk na dwa zjawiska: wiatr i deszcz:

 „Wszelki tedy, który słucha tych słów moich i czyni je przypodobam mężowi mądremu, który zbudował dom swój na opoce.

I spadł gwałtowny deszcz i przyszła powódź i wiatry wiały i uderzyły na on dom, ale nie upadł, bo był założony na opoce...”                                             Mat.7:24-27.

 

Oczywiste jest, że chodzi o doświadczające „uciski”, które mają wypróbować każdą „budowlę wiary”. Słowa Elizeusza: „nie ujrzycie wiatru, ani deszczu...” – ale ujrzycie wody, wskazują, że w czasie 20 lat (1980 – 2000) nie było oczekiwanych faktów ucisku Izraela i Babilonu, jednak ukazały się nieoczekiwanie „wody”.

 

Wody Prawdy na czasie, jako fakt nieoczekiwany, cudowny, na początku mylnie przez Moabitów interpretowany – był zwiastunem ich ostatecznej klęski. Dalej, Pan przez proroka Elizeusza obiecuje opanować Moabity. Samo napełnienie rowów wodami, to „Mało w oczach Pańskich, albowiem da i Moabity w ręce wasze.

Opanowanie Moabitów polegało na:

 

1/ „Poburzycie wszystkie miasta obronne i każde miasto wyborne”.

2/ „Wszystkie drzewa dobre podrąbiecie”.

3/ „Wszystkie źródła wód zatkacie”.

4/ „Każdą rolę dobrą kamieniem zawalicie”.

 

I/ Miasta obronne poburzycie. Miasto obronne, to oczywiście miasto otoczone murami. Jednym z takich miast było Jerycho. Tymi murami pozaobrazowego Jerycha jest mur ignorancji i uprzedzenia. Odnosi się to zarówno do jednostek, jak i do większych zbiorowości – jak to już wspomnieliśmy w poprzednich opracowaniach.

 

 „A Jerycho było zamknione i opatrzone przed synami Izraelskimi i nikt z niego nie wychodził, ani do niego wchodził”.                                                Joz.6:1.

 

Jerycho jako miasto księżyca obrazuje judaizm, który dotąd stanowi jeszcze niezdobytą twierdzę. Jako miasto palm, ilustruje stan ducha, nominalnego domu wiary, który również obwarowany jest murem ignorancji. Jerycho obrazuje też, niektóre jednostki tak zamknięte w swojej ignorancji, że nie sposób przedostać się do nich z żadną pocieszającą wieścią. Trąbienie trwa – wokół murów tak rozumianego Jerycha, a mury stoją. Dopiero, gdy owo trąbienie będzie połączone z okrzykiem ludu – „stało się” – mury runą.

 

 „Gdy rozumiemy zapewnienie Słowa Bożego i będziemy mieć silną wiarę w takowe Słowo, to będziemy w stanie połączyć nasz okrzyk zwycięstwa z głosem trąb i zobaczyć jak mury ignorancji upadną przed nami”.                                          WT.1907-300.

 

Czym są w pozaobrazie owe „miasta warowne i wyborne”? Są to różne mniemania wierzących (w umyśle) o swojej pozycji przed Panem i o swoich szansach na nagrodę. Jedni mniemają, że bezpieczną postawą umysłu jest nie objawianie zainteresowań proroctwami i chronologią. Inni, choć żywią skrycie takie zainteresowania nie chcą ryzykować opowiadania drugim. Jeszcze inni sądzą, że wystarczą im tematy zastępcze, że jakoby Biblia nie mówi o datach i o polityce. Jest takich miast i miasteczek dużo więcej. Jakkolwiek byłyby one „warowne i wyborne”, wszystkie będą zburzone.

 

Co stanowi treść tego okrzyku?

Dopatrujemy się dwóch możliwości:

1/ to – „Emanuel – Bóg z nami”.

 

Zestawienie 252

 

 

 

Mat.1:23 „Emmanuel”  ·  „Z nami Bóg” ------------------------------------ 1756

 

Mat.1:23 „Emmanuel”  ·  „Z nami Bóg” ------------------------ wg Delitzscha. 399

 

Sukot  ·  15  ·  7  ·  2005 szanah -----------------------------------------  2873

 

 

 

 

5028

 

 

Oto On:

 

Jan.19:19 „Jezus Nazarejski, Król Żydowski”.  ---------------------------------------

 

 

 

5028

 

 

Zestawienie 253

 

 

 

Niewiara w Obecność Pańską upadnie:

 

Parouzja --------------------------------------------------------------------- 862

 

3°°  ·  6 Siwan  ·  2001 szanah – 15 Ethanim  ·  2005 szanah  ------------- 5372

 

 

 

 

6234

 

 

Joz.6:20 „Tedy krzyczał lud, gdy zatrąbiono w trąby, albowiem gdy usłyszał lud głos trąb, krzyczał i lud wielkim głosem i upadł mur na miejscu swym”. ------------------

 

 

 

6234

 

 

2/ Druga możliwość, to – Hosanna, Błogosławiony. Który idzie w imieniu Pańskim”.

 

Pan powiedział niedługo przed swoim ukrzyżowaniem:

 

„Albowiem powiadam wam, że mnie nie ujrzycie od tego czasu, aż rzeczecie: Błogosławiony, który idzie w Imieniu Pańskim”.                                                Mat.23:39.

 

Gdy wjeżdżał do Jerozolimy, to tłumy w prawdzie wołały „hosanna, błogosławiony, który idzie w Imieniu Pańskim”. Było to wołanie symboliczne, bazujące na emocjach chwili. Niebawem rozlegnie się właściwe „wołanie”, a wtedy będzie ono odzwierciedlać rzeczywistego ducha narodu.

 

Zestawienie 254

 

 

Jan.12:13 „Hosanna! Błogosławiony, który idzie w Imieniu Pańskim”. ----------------

 

3  ·  12  ·  2004    15  ·  7  ·  2005 szanah----------------------------------------

 

 

4401

 

4401

 

 

Na tak wyrażony okrzyk, „mury ignorancji” zaczną skutecznie „pękać”. Skończy się popularne dziś mówienie: „poczekamy, zobaczymy”. Albo jak prorok mówi „o dalekich czasach ten prorokuje”.

„Synu człowieczy, co ma znaczyć to powiedzenie wasze na ziemi Izraela, mówiące: Dni płyną, a każde widzenie okazuje się bezużyteczne? Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan, Jahwe: Sprawię, że to powiedzenie ustanie i nie będzie się go więcej powtarzało w Izraelu. Tak im oświadcz: Bliskie są dni i bliskie spełnienie się każdego widzenia. Albowiem nie będzie już więcej w Domu Izraela żadnego kłamliwego widzenia i zwodniczej wróżby, gdyż Ja, Jahwe, mówię, a słowo, które wypowiadam, dokonuje się i nie ulega więcej zwłoce. Oto za waszych dni, Domu buntowniczy, ogłoszę słowo i wypełnię je – wyrocznia Pana Jahwe”.--- Ezech.12:22-25 B.P.

 

„Spełnienie każdego widzenia” dotyczy lat: 1914, 1977, 1980, 2000-2005 oraz daty przyszłościowej 2015 roku. Wszystkie one wypływają z równoległości Abrahama (3960).

Te wszystkie pozaobrazowe Jerycha, zarówno rozumiane jako organizacje, jak i te w odniesieniu do jednostek, gdy raz upadną, więcej się nie odrodzą. Jozue po zdobyciu Jerycha obłożył go klątwą.

 „I wydał klątwę Jozue onego czasu, mówiąc: Przeklęty mąż przed Panem, któryby powstał, a budował to miasto Jerycho”.                                              Joz.6:26.

 

II/ „Wszystkie drzewa dobre podrąbiecie”.

Dlaczego „drzewa dobre” mają być zniszczone? Były to drzewa Moabskie. One były dobre w ocenie „podrąbujących”, gdyż to oni mieli decydować – rozróżniać między dobrymi, a złymi drzewami i podrąbywać tylko dobre. Drzewa ogólnie są symbolem ludzi, szczególnie silnych jednostek, które w jakiś sposób są opiniotwórcze. Kształtują pojęcia. Podrąbanie takich drzew, znaczy zburzyć te opinie. Drzewa dobre, bo owocujące – symbol szlachetnych jednostek o dobrych charakterach, te znajdują się w różnych grupach ludu wierzącego. Ich winą jest to, że rosły na niewłaściwym polu. Zostaną ścięte, ale nie wykorzenione – one ponownie odrosną jako restytucyjne.

 

III/ „Wszystkie źródła wód zatkacie”.

Nie mamy powiedziane w jaki sposób te źródła mają być zatkane. Jeżeli ktoś chciałby zatkać źródło, to prawdopodobnie zasypał by je ziemią. Po obwieszczeniu się Proroków społeczności (ziemia) poszczególnych grup wyznaniowych – i tych dużych i tych małych – szybko odwrócą się od swych przywódców i central. Podobnie jak dokonało się zdobycie Babilonu rzeczywistego, tak też dokona się upadek Babilonu mistycznego przez odprowadzenie wody bocznym korytem. W odniesieniu do religijnych organizacji będzie zastosowana podobna procedura.

Tych źródeł jest więcej niż jedno, co wskazuje na liczne związki wyznaniowe. Jednym z nich jest to, z którego wciąż wypływa woda o Wysokim Powołaniu!

 

IV/ „Każdą rolę dobrą kamieniem zawalicie”.

Role miały być zniszczone za pomocą kamieni. Kamienie spełniają podwójną rolę:

1/ Jako dobry materiał budowlany:

„I wy jako żywe kamienie budujcie się w Dom Duchowy...”1Piotr.2:5.

Oczywiście na „Opoce”!

 

2/ Częściej kojarzone są jako „kamienie obrażenia”, którymi się kaleczy nogi.

Takim „Kamieniem obrażenia” jest nasz Pan, o którym czytamy:

 

 „A będzie wam poświęceniem; ale kamieniem obrażenia i opoką otrącenia obydwom domom izraelskim...”                                                             Izaj.8:14.

 

Ten „Kamień” jest jednak za wielki by Go można przenieść i użyć do zasypania roli. Jerozolima, też jest nazwana „kamieniem ciężkim wszystkim narodom”, a zatem niemożliwym do przemieszczania go. Wobec tego muszą to być jakieś małe „kamienie”, które da się „przenosić”, bo czytamy:

„Na każde pole wyborne rzucił każdy kamień swój” (wiersz 25).

Rozumiemy, że takimi „kamieniami” są liczbowania Biblijne. Są one kamieniami obrażenia dla wielu braci, a dla nas te same „kamienie” posłużyły jako materiał budowlany. Przy ich wydatnej pomocy zbudowaliśmy kompleksowe zrozumienie wielu zagadnień Słowa Bożego.

 „I oto rano, w porze składania ofiary pokarmów (śniednej), od strony Edomu przypłynęła woda. Kraina napełniła się wodą”. (w.20 B.P).

Jak już było powiedziane, Edomici, to potomkowie Ezawa, zatem „woda Prawdy płynąca od Edomu” dotyczy tematyki wzbudzenia Proroków. Działo się to „rano” 6 Siwan 2001 roku.

 

Zestawienie 255

 

Oto obraz wzbudzenia Abrahama i wszystkich Proroków:

 

1Moj.19:27 „Wstawszy tedy Abraham rano, pośpieszył się na ono miejsce, kędy stał przed Panem”.------------------------------------------------------------------

 

Wolnościowy Edykt Cyrusa w 536r. pne. i data wzbudzenia Proroków:

 

536    3°°  ·  6 Siwan  ·  2001.---------------------------------------------------

 

 

 

 

 

2672

 

 

2672

 

 

Jeszcze jest ciąg dalszy całej sprawy!

 

„A wstawszy rano, gdy słońce wzeszło nad tymi wodami, ujrzeli Moabczycy naprzeciw sobie wody czerwone jako krew. (wiersz 22).

I rzekli. Krew jest; pewnie się pobili królowie i pobici są jeden od drugiego. A tak teraz do łupu o Moabczycy”.(wiersz 23).

 

Nie wiemy co spowodowało to, że woda ta wyglądała jak krew. Być może wschodzące słońce i pokryte niebo chmurami razem dało taki efekt.

 

„Gdy bywa wieczór, mówicie: Pogoda będzie, bo się niebo czerwieni. A rano: Dziś będzie niepogoda; albowiem się niebo pochmurne czerwieni”.- Mat.16:2-3.

 

Pozaobrazowe Słońce też wschodzi z za chmur. „Zaćmi się słońce, gdy wschodzić będzie”.

Izaj.13:10.

Dlatego potrzebny nam jest zegar, którym jest chronologia. Jeżeli ten poranek Tysiąclecia jest czerwony, to – w myśl słów Pana – zwiastuje niepogodę. Oczywiście niepogodę dla Moabitów, bo to oni widzą kolor czerwony.

 

Oni to widzieli jako krew.

 

Krew jest symbolem życia, ale gdy jest w żyłach i spełnia swoją rolę. Natomiast rozlana krew jest symbolem śmierci i wywołuje poczucie obrzydzenia. (Jeden ze znaków Mojżesza w Egipcie). Prawda o końcu Wysokiego Powołania, o uwielbieniu Kościoła, o zaproszeniu na ucztę Wieczerzy Wesela Barankowego, o wzbudzeniu Proroków i zakładaniu Królestwa Bożego, wszystko to wzbudza u wielu obrzydzenie. Widziane to jest jako krew. To, co pierwotnie, za życia Br. Russella było siłą napędową, powodowało, że bracia przynosili takie wielkie ofiary (100000 jagniąt i 100000 baranów z wełną), teraz stało się obrzydliwe jak krew.

Moabici doszli do takiego wniosku: Jeżeli jest krew, to znaczy, że ci trzej królowie pobili się między sobą i nawzajem pozabijali.

 

A zatem „do łupu o Moabowie!”

 

Zestawienie 256

 

 

2Król.3:23 „A tak teraz do łupu o Moabczycy!”  ------------------------------------

 

Czas ataku:

 

3 Adar  ·  2004  --------------------------------------------------------------------

 

 

920

 

 

2212

 

 

Razem

 

3132

 

Cel ataku:

 

Chronologia  ·  Rachunki  ·  Liczby Biblijne -----------------------------------------

 

 

 

3132

 

Chronologia  gr. Cronologia  =  1004.

Rachunki gr. H ariqmhtikh   =  514.

Liczby Biblijne  gr.  Oi ariqmoi tou Bibliou  =   1614.

 

Ten wniosek był oczywiście zbyt pochopny i dalszy rozwój zdarzeń to pokazał. Niemniej jednak na tym etapie ma on pewne racje. Skoro pokazane to zostało w figurze, to oznacza, że Pan przewidział taką sytuację już dawno temu i że niemożliwym było temu zapobiec – „stało się”. „Wody jakoby zabarwione krwią”, widziane są takimi już od 1980 roku, aż do dzisiaj. Moabici, w całej swej historii jawią się nam, jako figury ludzi cielesnych, nie szukających Ducha Bożego, ani „ducha proroctwa”. Byli w stanie ciągłej opozycji wobec Izraela, Judy i Edomu. Nawet w obliczu ostatecznej klęski usiłowali przebić się przez pierścień okrążenia.

 

„Gdy król Moabu zobaczył, że nie podoła walce, wziął ze sobą siedmiuset ludzi, uzbrojonych w miecze, aby się przebić do króla Edomu, ale nie mogli.        2Król.3:26 B.P.

 

Król Meza liczył widocznie na wspaniałomyślność króla Edomu (Proroków). Chciał się ustawić jako pierwszy u jego boku. Manewr ten nie udał się – koalicji trzech królów rozbić się nie dało. Owa próba przebicia się do tematu Proroków, jakoś się zaznaczy w 2005 roku. Będziemy to pilnie obserwować. Jednego możemy być pewni, że gdy spoczęła ręka Jahwe na Proroku Elizeuszu, wyrzekł on prorocze słowa:

 

 „...Ale to mało w oczach Jahwe, On wyda Moaba w ręce wasze”.     2Król.3:15-18 B.P.

 

Wielkie Grono jest klasą zwycięzców. Gdy mężnie sobie poczyna z Bogiem i z ludźmi – zwycięży (1Moj.32:28). Oto jak scharakteryzował Moaba prorok Izajasz:

 

„Znaliśmy pychę Moabu, wybujałe zarozumialstwo, jego dumę i butę, jego zuchwałość bez granic, próżna jest jego chełpliwość. Dlatego lament podniosą Moabici, wszyscy lamentować będą nad Moabem, żałować ciast rodzynkowych z Kir-Chareset”. - Izaj.16:6-7 B.P.

 

„Kir-Chareset” – stolica Moabu – słynęła z wyrobów ciast rodzynkowych. Rodzynki to zasuszone owoce winogron, dzięki temu ich walory odżywcze są zapewnione na dłuższy okres czasu. Rodzynki jako bakalie używane są od święta, ale i wskazane jest spożywanie ich codziennie. Rodzynkami w symbolicznym cieście są myśli Brata Russella. One są zasuszone wprawdzie, ale wkomponowane w „ciasto” stanowią o jego wartości odżywczej i są dobrym przysmakiem aż dotąd. Ostatnio na duchowym „rynku” pojawia się dużo „podróbek”. Różni „bakałarze” produkują ciasto z „ulepszaczami”, ale bez „rodzynek”. (Bakałarz – dawniej nauczyciel w szkole)”.

 

W doświadczeniach Moaba nastąpiło w końcu ciekawe zjawisko – była to nagłość jego upadku.

„To bowiem sprowadzę na Moab w roku ich kary – głosi Jahwe”.- Jer.48:44 B.P.

Rokiem kary dla Moaba, jest rok 2005. Król Meza pod wpływem strachu dokonał w końcu aktu spektakularnej kapitulacji.

„Wziął więc swego pierworodnego syna, który miał po nim panować i ofiarował go jako całopalenie na murach. Izraelitów ogarnęło wielkie oburzenie. Odstąpili od niego i wrócili do kraju”.                                                                   2Król.3:27 B.P.

Ofiary całopalne składano ze zwierząt, ale nigdy z ludzi. Desperacki czyn króla uczyniony był na murach miasta – publicznie i pokazowo. Był to akt, jako widzialny i nieodwołalny dowód, końca dynastii Moabskich królów. Oznacza on koniec wszelkiej opozycji wobec Prawdy na czasie. Oblegający miasto dali wyraz swemu poirytowaniu, że aż tak długo trwała ta walka, że tyle stracono cennego czasu, sił i środków. Jak zwykle, w takich sytuacjach ma miejsce „gdybanie”. Gdyby się zreflektowano i kapitulację ogłoszono odpowiednio wcześniej, to o ile mniej byłoby strat. Żałosny jest koniec królestwa Moabu. Niestety inny być nie może.

„Odstąpili od niego i wrócili do kraju”.                                   2Król.3:27 B.P.

Walczący wrócili do pokojowej pracy. Po 15 Ethanim 2005 roku nie będzie już żadnych tego rodzaju wojen, żadnego „mocowania się z ludźmi” – żadnej zorganizowanej opozycji względem Prawdy.

 

Zestawienie 257

 

 

2Król.3:26-27 „Król Moabu zobaczył, że nie podoła walce, wziął ze sobą siedmiuset ludzi, uzbrojonych w miecze, aby się przebić do króla Edomu, ale nie mogli. Wziął więc swego pierworodnego syna, który miał po nim panować, i ofiarował go jako całopalenie na murach, Izraelitów ogarnęło wielkie oburzenie. Odstąpili od niego i wrócili do kraju”. ------------------------------------------------------------- B.P.

 

Koniec tego świata  ·  6132 ----------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

8113

 

8113

 

Koniec tego świata  gr.  Teloj tou kosmou  =  1981.

6132 – to rok 2004 liczony od stworzenia Adama (4128 + 2004 = 6132).

 

Zestawienie 258

 

 

1Moj.33:4 „Zaszedł mu drogę Ezaw i obłapiwszy go, upadł na szyję jego i całował go i płakali”.--------------------------------------------------------------------

 

3  ·  12  ·  2004-------------------------------------------------------------------

 

 

 

2550

 

2019

 

 

Razem

 

4569

 

Równoległe wydarzenia:

 

Gog  ·  Magog  ·  Izrael  ·  3 Adar  ·  2004 szanah -------------------------------

 

 

 

4569

 

 

Jer.50:19 „I przywrócę zaś Izraela do mieszkania jego, a paść się będzie na Karmelu i na Basanie i na górze Efraimowej, a w Galaadzie nasycona będzie dusza jego” --------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

4569

 

 

2Król.3:27 „Wtedy wziął swego syna pierworodnego, który miał objąć po nim panowanie i złożył go na całopalenie na murze. Wskutek tego powstało wielkie wzburzenie przeciwko Izraelitom, tak, iż musieli od niego odstąpić i powrócić do swojej ziemi”  ------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

4569

 

 

Zestawienie 259

 

 

Oto czas mylnych wniosków opozycji:

 

2Król.3:22 „A wstawszy rano, gdy słońce weszło nad tymi wodami, ujrzeli Moabczycy naprzeciw siebie wody czerwone jako krew”.  ---------------------

 

3°°  ·  6 Siwan  ·  2001 -----------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

2786

 

2136

 

 

Razem

 

4922

 

Oto początek odwrotu:

 

Ezdr.6:15 „Dokończony jest on dom trzeciego dnia miesiąca Adar; a ten był rok szósty panowania Dariusza króla”. ---------------------------------------------

 

 

 

 

4922

 

 

Mal.4:3 „A podepcze niezbożne, tak, że będą jako proch pod nogami waszymi w dzień, który Ja uczynię, mówi Pan Zastępów”. ---------------------------------

 

 

 

4922

 

 

Zestawienie 260

 

 

2Król.3:20 „I stało się rano, kiedy ofiarowana bywa ofiara śniedna oto wody przychodziły drogą Edomską, i napełniła się ziemia wodami”. --------------------

 

Obj.11:11 „A po półczwarta dnia duch żywota od Boga wstąpił w nich i stanęli na nogach swoich, a bojaźń wielka przypadła na tych, którzy ich widzieli”.------- p.l.

 

Czas:

 

3°°  ·  6  ·  3  ·  2001 ------------------------------------------------------------

 

 

 

2762

 

 

2399

 

 

2013

 

 

Razem

 

7174

 

Dz.Ap.2:1 „A gdy przyszedł dzień pięćdziesiąty, byli wszyscy jednomyślnie pospołu”. -----------------------------------------------------------------------

 

 

 

7174

 

 

Zestawienie 261

 

 

Wielkie Grono jako głos wołającego na puszczy:

 

Jan.3:28 „Nie jestem ja Chrystus, ale żem posłany przed Nim”.------------------------

 

Oto obraz wykonanej pracy Wielkiego Grona:

 

2Król.3:25 „I miasta poburzyli i na każde pole wyborne rzucił każdy kamień swój i zarzucili je, i wszystkie źródła wód pozatykali, i wszystkie drzewa dobre podrąbali, tak, że tylko zaniechali kamienia w murze Kichareset. A obległszy je ci, co byli z procami, dobywali go”.------------------------------------------------------------

 

 

 

5132

 

 

 

 

5132

 

 

Zestawienie 262

 

 

Zach.12:8 „Dnia onego Pan będzie bronił obywateli Jeruzalemskich, a któryby był między nimi najsłabszy, stanie się dnia onego podobny Dawidowi, a dom Dawidowy podobny bogom, podobny Aniołowi Pańskiemu przed nimi”. --------

 

Wzbudzenie Proroków – początkiem przygotowań do zwycięstwa:

 

3°°  ·  6 Siwan  ·  2001 szanah ---------------------------------------------------

 

 

 

 

2641

 

 

2491

 

 

Razem

 

5132

 

2Król.3:25 „I miasta poburzyli i na każde pole wyborne rzucił każdy kamień swój, i zarzucili je, i wszystkie źródła wód pozatykali, i wszystkie drzewa dobre podrąbali, tak, że tylko zaniechali kamienia w murze Kichareset. A obległszy je ci, co byli z procami dobywali go”.----------------------------------------------

 

 

 

 

 

5132

 

 

Zestawienie 263

 

 

 

Zwieńczenie Prawd o Restytucji:

 

Ezdr.6:15 „I dokończony jest on dom trzeciego dnia miesiąca Adar”. --------2311

 

Wydawnictwem jako – Kamień Szczytowy (Zach.4:7):

 

Mar.15:32 „Chrystus, On Król Izraela”.-------------------------------------2429

 

 

 

 

4740

 

 

Oto różnorodna tematyka wydawnictwa:

 

2Król.3:25 „Miasta poburzyli i na każde pole wyborne rzucił każdy kamień swój i zarzucili je, i wszystkie źródła wód pozatykali, i wszystkie drzewa dobre podrąbali, tak, że tylko zaniechali kamienia w murze Kichareset”.-----------------------------

 

 

 

 

 

4740

 

 

Obj.11:11 „I stanęli na nogach swoich”.--------------------------------------3378

 

Obj.7:9 „Lud Wielki”. -------------------------------------------------------1362

 

 

 

4740

 

 

Zestawienie 264

 

 

4Moj.24:17 „Ujrzę Go, ale nie teraz; oglądam Go, ale nie z bliska; wynijdzie Gwiazda z Jakuba i powstanie Laska z Izraela i pobije książęta Moabskie, i wytraci wszystkie syny Setowe”. ---------------------------------------------------------------------

 

Chrystus, On Król Izraela  ·  15 Ethanim  ·  baszanah 2005 --------------------------

 

 

 

 

5312

 

5312

 

Chrystus, On Król Izraela  gr.  O Cristoj o Basileuj Israhl  =  2429. Mar.15:32.

W roku hebr  baszanah.  hnXb  =  357.

 

Taki jest zapowiedziany, rychły koniec świata różnych religii i koniec wszelkich religijnych sporów.

 

 

 

 

Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas