Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas

 

 

 

 

 

 

JERYCHO

 

„Wiarą mury Jerycha upadły”. Żyd.11:30.

 

Jerycho – uznane jest za najstarsze miasto świata, położone w środku bardzo urodzajnej oazy. „Jego okolice były w starożytności wiernym obrazem Raju, otoczone spalonymi piaskami pustyni, ginęły w cienistych koronach drzew, w gęstwinie krzewów, rosnących na połaciach żyznej ziemi zraszanych wodą z obfitego żródła”. (Spotkanie z Biblią – 650).

 

Dlatego Jerycho oznacza też „pachnącą miejscowość” – pachnąca Rajem – Restytucją. Jerycho jest też najniżej położonym miastem świata (250 m. poniżej poziomu morza). Miasta w zasadzie budowano na górach – Jerycho jest tu wyjątkiem. Jego odległość od Jerozolimy wynosi 34 km, a różnica poziomów aż 990 m. Jest nazwane miastem Księżyca, bowiem leżąc w tak głębokiej dolinie, księżyc w nocy stanowił dla niego ważne źródło światła.

Jerycho nazwane też było miastem Benjamin, bowiem w Królestwie Judzkim stanowiło ono graniczną twierdzę z urzędem celnym, było to terytorium pokolenia Benjamina. Apostoł Paweł – autor tytułowego wersetu pochodzący z pokolenia Benjamina, dobrze znał historię Jerycha (Filip.3:5) i jej znaczenie. Jerycho położone w tak głębokiej depresji znakomicie ilustruje stan judaizmu, chrześcijaństwa i nominalnego „domu wiary” na styku obecnych zmian epokowych. Systemy te charakteryzują się również „depresją” w stosunku do poziomu „Nowej Jerozolimy”.

Miasto Jerycho otoczone było warownym murem – 10 m. szerokości i 11 m. wysokości. Mury te zbudowane z kamieni i z niewypalonej cegły, rozsypały się w kupę gruzu. Lecz zanim się to stało, Jerycho było twierdzą nie do zdobycia, jako czytamy;

 

 „Jerycho było obwarowane i zamknięte przed Izraelitami, tak, że nikt z niego nie wychodził ani też do niego nie wchodził”.                                   Joz.6:1 B.P.

Była to pozorna samowystarczalność, jaka opisana też jest w poselstwie do Kościoła okresu Laodycei (Obj.3:17). Jerycho jako miasto księżyca obrazuje judaizm, który dotąd stanowi jeszcze niezdobytą twierdzę. Jako miasto palm, ilustruje stan ducha nominalnego domu wiary, który również obwarowany jest murem ignorancji.

Jerycho obrazuje też, niektóre jednostki tak zamknięte w swojej ignorancji, że nie sposób przedostać się do nich z żadną pocieszającą wieścią. Trąbienie trwa – wokół murów tak rozumianego Jerycha, a „mury stoją”. Dopiero, gdy owo trąbienie będzie połączone z okrzykiem ludu – „stało się”mury runą.

„Gdy rozumiemy zapewnienie Słowa Bożego i będziemy mieć silną wiarę w takowe Słowo, to będziemy w stanie połączyć nasz okrzyk zwycięstwa z głosem trąb i zobaczyć jak mury ignorancji upadną przed nami”.                                                    WT.1907-300.

„Mury”, starego i nowego „Jerycha” runą na oczach naszych i całego świata. Przez miasto Jerycho przechodził Eliasz z Elizeuszem. Od miasta Jerycha rozpoczął swą reformatorską działalność Elizeusz. Obrazy Jerycha z czasów Jozuego i z czasów Elizeusza nakładają się na siebie. Trąbienie trwa – jesteśmy już na etapie ostatniego „okrążenia murów Jerycha”; Jeszcze kilka kroków, jeszcze ostatnie sposobności głoszenia wesołej nowiny o Restytucji i jeszcze kilka dni wytrwałego boju wiary, a mury runą – „wiarą mury Jerycha upadną”.

„Skoro tylko lud usłyszał brzmienie trąb, wydał przeraźliwy okrzyk wojenny i mury rozpadły się”.                                                                                           Joz.6:14-20 B.T.

Ów „okrzyk”, będzie przeraźliwym dla tych za „murami” ignorancji. Dla duchowego Izraela, będzie to krzyk radości i okrzyk zwycięstwa. Będzie to zapewne entuzjastyczny okrzyk zdziwienia – powitania kogoś i czegoś oczekiwanego. Będzie to „krzyk” o zasięgu globalnym.

 

ELIZEUSZ W JERYCHO

 

2Król.2:18-22.

 

„Jeżeli ich odrzucenie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?”                                              Rzym.11:15 B.T.

 

Jedną z wielu figuralnych postaci Starego Testamentu był Elizeusz. Jego bliskie kontakty z Eliaszem miały na celu, przygotowanie go do późniejszej, samodzielnej pracy. W czasie służenia Eliaszowi jest określony jako ten, który „nalewał wodę na ręce Eliaszowe”. (2Król.3:11). W tym czasie jest świadkiem dokonań jego pana – Eliasza. Ostatnie przeżycia obydwóch mężów wskazują na doświadczenia ludu Bożego w końcowym okresie pobytu „Kościoła Pierworodnych” na ziemi.

Ich wędrówka z Galgal przez Betel, Jerycho, aż do Jordanu oraz samo „uderzenie wód” Jordanu, podział jego wód – wszystko to wskazuje na pewne trudności w gronie ludu Bożego. Trudności te wynikały z konieczności poruszania aktualnych spraw politycznych i religijnych włącznie z ich przedstawicielami. „Musisz zasię prorokować o ludach, narodach, językach i królach”. Obj.10:11.

 

„Synowie proroccy”, którzy przez pewien czas współpracują z Prorokami (Eliaszem, Elizeuszem), przedstawiają tłumaczenie proroctw czasowych, informujących ich o czasie zabrania Eliasza. „Wiesz, że dziś Pan weźmie pana twego od ciebie?”.

„Eliasz z Elizeuszem spotkali po drodze synów prorockich, którzy ujawnili znajomość celu, do którego zmierzał Eliasz.

Lud Boży zdążający do kresu swej pielgrzymki, otrzymuje coraz więcej, opartych na proroctwach, dowodów (synowie proroccy), które wskazują na czas uwielbienia Kościoła.

Należy zauważyć, że słowa synów prorockich w tekście 3 i 5 są identyczne.

 „Synowie proroccy” w dalszym ciągu powtarzają to, co wołał głos o północy. Jest to ukazane w jednakowych ilościach liter”.                                   „Chwała Boża” str.58.

 

Zestawienie 230

 

 

Mat.25:6 „Oto Oblubieniec, wynijdźcie na spotkanie”----------------------Ilość liter.

 

2Król.2:3,5 „Wieszże, iż dziś Pan weźmie od ciebie pana twego?”----Ilość lit. z Dag m.

 

 

33

 

33

 

 

Chwała Boża” str. 58.

 

Synowie proroccy nie są typami, stąd oprócz tłumaczenia proroctw, w dalszej obrazowej historii reprezentują też pewną społeczność wierzących. Dlatego niebawem „Synowie proroccy” zajęli stanowisko zgoła odmienne; pozycję, która jest określona jako: „Stanęli naprzeciwko” – „z daleka”. Ich nieprzejednanie i nieprzychylna postawa „naprzeciwko” i „z daleka”, trwa aż dotąd. Postawa ta określa ich zarazem jako tych, którzy nie stanowią ani klasy Eliasza, ani klasy Elizeusza. Nie brali bowiem udziału w propagowaniu Prawd uderzeniowych, a co za tym idzie – nie przeszli Jordanu na drugi brzeg.

 

Komentarz Biblii Poznańskiej określa ich tak:

 

„Byli to ludzie pobożni, tworzący pewną zorganizowaną wspólnotę i prowadzący życie wspólne.... W późniejszym okresie wspólnoty synów prorockich dały się podporządkować i uzależnić od władzy królewskiej i nie zawsze stawały na poziomie odpowiadającym wymaganiom religii czystego Jahwizmu. Toteż przeciw takim synom prorockim, jak również przeciw prorokom dworskim w sposób bardzo zdecydowany występowali prawdziwi prorocy”.

B.P. Komentarz; fragmenty.

 

Samodzielne doświadczenia i dokonania Elizeusza rozpoczynają się od momentu, kiedy pozostał sam, po zabraniu Eliasza „w wichrze do nieba”.

 

UZDROWIENIE WÓD W JERYCHO

 

Jego krótki pobyt w Jerycho zaznaczył się uzdrowieniem wód na wyraźne życzenie mieszkańców, tego miasta. Zanim jednak zastanowimy się nad samym uzdrowieniem wód i tym jak to się przekłada na pozaobraz, najpierw rozpatrzmy, kogo przedstawia Elizeusz za Jordanem?

Powszechnie uważa się, że Elizeusz po przejściu Jordanu przedstawia wyłącznie zmartwychwstałych Proroków. Myśli te miały swoje tymczasowe uzasadnienie, jako czytamy:

„...Kiedy przybył do Jordanu, uderzył płaszczem rzekę i rozstąpiły się wody, żeby mógł przejść suchą nogą na drugą stronę. Wszystko to symbolicznie wyobraża śmierć klasy Wielkiego Grona, – że przejdzie ona przez śmierć, co symbolicznie przedstawione było przez Jordan, że przejdzie zwycięsko, kiedy mieć będzie na sobie płaszcz Eliasza. Wszystko, co nastąpi po przekroczeniu Jordanu, w naszym zrozumieniu, o ile w ogóle ma to być figurą, będzie wyobrażeniem tego, co będą czynić Święci Starego Testamentu po przejściu Wielkiego Grona przez Jordan śmierci”.                                                                 K.P.O.-700.

 

Z tych słów wynika, że ponowne przejście Jordanu przez Elizeusza przedstawia jego śmierć. Innymi słowy, Elizeusz wchodząc do Jordanu przedstawia Wielkie Grono, zaś wychodząc na jego drugi brzeg, przedstawiałby już tylko zmartwychwstałych Proroków. Gdy zaś poniższe liczbowanie wskazuje, że jednocześnie zostali wzbudzeni Prorocy.

 

Zestawienie 231

 

 

2Król.2:14 „I przeszedł Elizeusz” ---------------------------------------------------

 

W tym też czasie zostali wzbudzeni Prorocy:

 

144 Książęta ----------------------------------------------------------------------

 

 

699

 

 

699

 

Książęta hebr. ~yrXh  =  555   Izaj.21:5.

 

Liczbowanie powyższe jest dowodem, ale dla poszerzonego zrozumienia figury Elizeusza. Pierwsze przejście Jordanu nie oznaczało śmierci proroków, podobnie jest z przejściem drugim. Uwzględniając znaczenie słowa Jerycho, dochodzimy do dalszych wniosków, które pozwalają nam na poszerzenie figury Elizeusza:

Jerycho – pachnąca miejscowość; miasto księżyca, miasto palm. Miasto w Benjamin.

Konkordancja.

Jeżeli Jerycho, jako „miasto księżyca” kieruje naszą uwagę na cielesnego Izraela, to uwzględniając jego znaczenie jako „miasto palm”, uwaga nasza jest kierowana w stronę nominalnego domu wiary.

 

JERYCHO – MIASTO KSIĘŻYCA

 

Uzdrowienie wód było konieczne ze względu na ich wcześniejsze zatrucie. Woda, jako symbol Prawdy wskazuje na to, że Pan Bóg zaszczycił Izraela przywilejem jej posiadania. Im bowiem „...były zwierzone wyroki Boże”. (Rzym.3:2). Zilustrowane to zostało na przykładzie jednego z Sędziów Izraela – Gedeona. Gdy zaistniała potrzeba wybawienie Izraela z okupacji Madianitów – Bóg zlecił to zadanie Gedeonowi. Ten, by upewnić się o powodzeniu akcji, poprosił o znak:

 

 „ Tedy rzekł Gedeon do Boga:, Jeśli wybawisz przez rękę moją Izraela, jakoś powiedział. Oto ja położę runo wełny, na bojewisku; jeśli rosa tylko na runo upadnie, a wszystka ziemia suchą będzie, tedy będę wiedział, iż wybawisz przez rękę moją Izraela jakoś powiedział. I stało się tak; bo wstawszy nazajutrz, ścisnął runo i wyżął rosy z runa pełną czaszę wody.

Nadto rzekł Gedeon do Boga: Niech się nie wzrusza gniew Twój przeciwko mnie, że przemówię jeszcze raz. Niech doświadczę proszę jeszcze raz na tym runie; niech będzie, proszę suche samo runo tylko, a na wszystkiej ziemi niech będzie rosa.

I uczynił tak Bóg onej nocy, że było samo runo suche, a na wszystkiej ziemi była rosa”.

Sędź.6:36-40.

 

„Wyżął rosy z runa pełną czaszę wody”.

 

To, co pozostało po okresie ich państwowości i szczególnego, narodowego błogosławieństwa, to „misa” pełna wody, Stary Testament, w którym Pan Bóg skrył „Tajemnicę woli Swojej”. Późniejsi królowie Izraela nie zawsze spełniali pokładane w nich nadzieje. Często zdarzało się, że zamiast prowadzić lud do Boga i Jego Prawa (Zakonu), budowali „wyżyny” kadzili „cudzym bogom”. Charakterystycznym przykładem takiego odstępstwa był król Manases, syn Ezechiasza. Panował on 55 lat – wystarczająco długo by uczynić wiele zła. Czytamy o nim, że za jego rządów lud „gorzej się sprawował niż narody, które wygładził Pan przed obliczem synów izraelskich”.

 

„Przeto, że czynił Manases król Judzki, te obrzydliwości, czyniąc gorsze rzeczy nad one wszystkie, które czynili Amorejczycy, którzy byli przed nim, a że przywiódł w grzech i Judę przez brzydkie bałwany swoje.

Przetoż tak mówi Pan, Bóg Izraelski: Oto Ja przywiodę złe na Jeruzalem i na Judę, tak, iż każdemu, co to usłyszy, zabrzmi w obu uszach jego.

Bo rozciągnę nad Jeruzalemem sznur Samaryjski i wagę domu Achabowego, A wytrę Jeruzalem, jako kto wyciera misę, a wytarłszy przewraca ją dnem ku górze”.                                                                                                                   2Król.21:11-13.

 

Miary grzechu dopełnili następcy króla Manasesa, oraz kapłani, gdy świadomie zafałszowali ukrytą w Starym Testamencie chronologię, by w ten sposób zacienić proroctwa mówiące o Jezusie jako Zbawicielu; np. proroctwo Daniela o siedemdziesięciu tygodniach.

 

Na przykładzie tych dwóch opisanych zdarzeń, widać jak proces degradacji narodu w kierunku nieposłuszeństwa Zakonowi Bożemu, szybko się posuwał. Dlatego późniejsze postępowanie Boże z Izraelem było adekwatne do tych zachowań: „Wytrę Jeruzalem, jako kto wyciera misę, a wytarłszy przewraca ją dnem ku górze”. Jeremiasz mówi, że Bóg przez rękę króla babilońskiego „Uczynił mnie naczyniem próżnym” (Jer.51:34). Żydzi musieli przejść cały przewidziany „okres niełaski”, by w stanie pozbawienia wody – (błogosławieństw), dotrwać do jego końca. Ten czas ich „niełaski” nie miał trwać wiecznie. Pan Bóg zapowiedział: „Potem się wrócę i odbuduję zasię przybytek Dawidowy upadły, a obaliny jego zasię odbuduję i znowu go wystawię” (Dz.Ap.15:16).  Potem. To znaczy po przejściu okresu ich „narodowej niełaski”.

Septuaginta (grecki przekład Starego Testamentu), oddaje tę „misę” słowem  alabastroj (czytaj alabastros).

 

Było to naczynie na wonności, w kształcie misy. Alabastru nie stosowano do celów kuchennych!  Z alabastru robiono najczęściej naczynia w kształcie flakonów, naczyń zamkniętych, po to, by ich zawartość nie ulatniała się. Naczynia te służyły głównie do przechowywania rzeczy wonnych. Jeżeli ta omawiana „misa” była rzeczywiście z alabastru, może to znaczyć, że Izrael w okresie swego narodowego błogosławieństwa, był taką otwartą, pachnącą „misą”. (Jerycho znaczy także pachnąca miejscowość).

 

Późniejsze „zatrucie tej wody” polegało głównie na zafałszowaniu chronologii liniowej (Obecnie błąd ten wynosi 367 lat!) Dlatego „uzdrowienie” tak „zatrutej” wody polegać będzie na wyeliminowaniu wprowadzonego świadomie błędu. Odtworzenie prawidłowej chronologii dla zmartwychwstałych Proroków nie będzie rzeczą trudną, bowiem mają w swoim gronie przedstawicieli całego okresu Wieku Żydowskiego, a nawet więcej, bo aż „od Abla sprawiedliwego”. Tym bardziej, że chronologia ta jest umieszczona także w Starym Testamencie.

Daniel – autor proroctwa o „siedemdziesięciu tygodniach”, bez trudu odkryje, że początek owego „siedemdziesiątego tygodnia”, kiedy to „Mesjasz miał być zabity”, to rok 29 ne. Środek tego „tygodnia”, gdzie miał być uczyniony „koniec ofierze śniednej i palonej”, to rok 33 ne, gdy Jezus Chrystus umarł jako pozaobrazowy „Baranek Wielkanocny”. Słowa Pana wypowiedziane podczas ostatniej Wieczerzy: „To czyńcie na pamiątkę Moją, dodatkowo akcentują fakt zakończenia wszelkich figuralnych ofiar.

Dalszym efektem tak rozumianego uzdrowienia wód będzie uznanie faktu Wtórej Obecności Pana – 1874 roku, zakończenie okresu ich „niełaski” – 1878 (koniec„dwójnasobu”) i następujący potem stopniowy powrót błogosławieństw, co zostanie uwieńczone w roku 2005, gdy „ziemska Świątynia” będzie już ukończona. W ten sposób, uporządkowane w systematycznym porządku chronologicznym daty wskazujące na Ofiarę naszego Pana oraz Jego Wtórą Obecność, stanowią „garść soli” skutecznie uzdrawiającą zatrutą wodę.

 

„Jerycho – znaczy: Jego księżyc, lub miesiąc; nasuwa myśl, że Jerycho oznacza Izraela, który będzie pierwszym do uznawania klasy Elizeusza. (patrz: Komentarz do 2Król.2:18).

Elizeusz mieszkający w Jerycho przedstawia 144 Starożytnych Proroków, którzy wzbudzeni do życia – (6 Siwan 2001) – są postanowieni Książętami na całej ziemi (Ps.45:17). Będą oni w imieniu Jezusa i Kościoła prowadzili działalność restytucyjną począwszy od narodu żydowskiego w Izraelu (Mich.4:8)”.

„Pięćdziesiątnica” IV – Usługi Lewickie a Czyste Naczynia.

 

Przytoczone poniżej zestawienia liczbowe potwierdzają ten tok myślenia.

 

JERYCHO – MIASTO PALM

 

Podobnie jak Izrael według ciała, lud Boży w Wieku Ewangelii, również został zaszczycony „wodą Prawdy”. Jej piękno szczególnie uwidoczniło się w czasie Wtórej Obecności Pańskiej przez Urząd Wiernego Sługi. Podobnie jak w przypadku Izraela, „lud Boży” – nominalny Izrael, dokonał samowolnej ingerencji w treść „Wykładni Pisma Świętego”, a pośrednio także samego Pisma Świętego – zabraniając badania i głoszenia chronologii Biblijnej. Oto treść „uchwały” podjętej na Konwencji Generalnej w Chicago w 1955 roku:

 

„Jeżeliby mówca którykolwiek zamierzał mówić o dalszych datach, o dalszych filozoficznych obliczeniach, to lepiej byłoby zastąpić go innym mówcą, któryby mówił o jednej jedynej dacie – wierności aż do śmierci, oraz aby zachęcał wszystkich naśladowców Chrystusowych do wierności i żeby każdy starał się być przygotowany do zakończenia swej pielgrzymki każdej chwili, żeby nie ważył odkładać to do późniejszego czasu, do tego lub owego roku, jak to już jeden z ‘uwiedzionych braci’ naznaczył sobie rok 1954, którego się nie doczekał. Niech mu Pan daruje jego błądzenie. Powinniśmy raz postanowić, żeby żadnych dat nie głosić, żeby o datach raz na zawsze zapomnieć, a głosić jedynie to, do czego Słowo Boże nas upoważnia”

„Chronologia Biblijna”-202; Straż-1955/157.

 

Nic bardziej mylnego! Z treści zacytowanej tu uchwały wynika, jakoby do głoszenia „chronologii” Słowo Boże nas nie upoważniało. Zatem nie od rzeczy będzie, gdy zacytujemy jeden tylko, spośród wielu tekstów Pisma Świętego, gdzie nasz Pan w sposób zdecydowanie inny, każe nam sprawę tę właściwie rozumieć. Oto słowa Pana:

„Czujcież tedy, bo nie wiecie, kiedy Pan domu onego przyjdzie, z wieczorali, czyli o północy, czyli gdy kury pieją, czyli rano. By snać niespodzianie przyszedłszy, nie znalazł was śpiącymi. A co wam mówię wszystkimci mówię: Czujcie!?                                            Mar.13:34-37.

Brat Russell przez czterdzieści lat nauczał o datach. Przykładem tego może być cały Tom II szczególnie wykład zatytułowany „Specjalne Czasy i Chwile Wyznaczone Przez Boga”, następnie Tom IV i inne.

A więc, uchwała ta została wprowadzona z naruszeniem zasady poddaństwa, jakie należy się Głowie Kościoła – Chrystusowi. „On jest Głową Ciała – Kościoła” (Kol.1:18). Podejmowanie uchwały noszącej znamiona doktryny, nie mieści się w granicach takiego poddaństwa! W ten sposób „woda Prawdy” została skutecznie „zatruta”, a jako skutek tego, nie mogła przynieść oczekiwanego plonu.

Żydzi zostali pozbawieni powierzonej im „winnicy” właśnie dlatego, że nie byli w stanie oddawać „Panu winnicy” spodziewanego plonu. Pan Jezus w tej przypowieści położył szczególny nacisk na to, że spodziewa się odbierać odpowiednie „pożytki czasu swego” (Mat.21:41). Podobnie „winnica” Wieku Ewangelii, miała przynieść pożytki. „Pożytkami winnicy” są Prawdy np., że:

 

1/ W 1977 roku miało miejsce zakończenie Wysokiego Powołania – śmierć Sary

2/ 1980/1981 roku ostateczne zatwierdzenie klasy Kościoła – Małżonki Baranka.

3/ Rok 1994 uwielbienie ostatniego członka klasy Kościoła.

 

Głos Wielkiego Grona „jako głos wielu wód i jako głos mocnych gromów” wtórując, mówi:

 

1/ „Halleluja! Iż ujął Królestwo Pan Bóg Wszechmogący.

2/Weselmy się i radujmy się, a dajmy Mu chwałę, bo przyszło Wesele Barankowe”.

3/Małżonka Jego nagotowała się”.

4/ Ogłoszenie wzbudzenia Proroków 6 Siwan 2001 które jest bezpośrednim i logicznym skutkiem tego, że „Małżonka Jego nagotowała się”.

5/ Nagłaśnianie faktu, że teraz jest czas budowy pozaobrazowej, ziemskiej Świątyni, która będzie gotowa i oddana do użytku 3 Adar 2004 roku!.

A błogosławiony jest, który się nie zgorszy ze mnie (Mat.11:6).

„Uchwała” z 1955 roku uniemożliwiła przyniesienie takiego „plonu”. W efekcie tego trwają nieustanne „poszukiwania” Eliasza i będą trwały, aż do czasu „uzdrowienia” wód.

„Wej, oto mieszkanie miasta tego jest dobre, jako panie mój widzisz; ale wody złe i ziemia niepłodna”.

 

Ziemia nie była zła! Woda była zatruta, dlatego ziemia zraszana taką wodą nie mogła przynieść oczekiwanego plonu. Ona wciąż czeka na swego „uzdrowiciela”. Czeka na Elizeusza.

Główną rolę w procesie „uzdrowienia” tych wód będą mieli  zmartwychwstali Prorocy. Ich obwieszczenie się, spowoduje ogólne zainteresowanie Prawdami wcześniej głoszonymi, a co za tym idzie odstąpienie od zasady, że „dnia i godziny (wciąż) nikt nie wie”. Fakt obwieszczenia się Proroków będzie potwierdzeniem prawdziwości całej chronologii Biblijnej.

 

MISA  NOWA

 

„Przynieście mi bańkę nową, a włóżcie w nią soli”.

Bańka (misa) nowa może sugerować nowy sposób badania proroctw.

„Dobry gospodarz wynosi ze skarbu swego rzeczy (najpierw) nowe (potem) stare”.

Mat.13:52.

 

Elizeusz odwołał się do „rzeczy nowej”, bowiem w oparciu o „rzeczy stare”, choć dobre, nie dałoby się dokonać uzdrowienia wód. A zatem to może być nawiązanie do zawartości siódmego Tomu – od „Chronologii Biblijnej” poczynając, a na „Chrystus, On Król Izraela” kończąc, którego głównym, zaprezentowanym sposobem badania Proroctw jest liczbowanie Biblijne. Jak dotąd, tak rozumiana „misa” nie znalazła uznania w pozaobrazowym Betelu, ale uznana zostanie przez Proroków.

„Włóżcie w nią soli”.

Jednym z głównych tematów „Siódmego Tomu”, jest sprawa zakończenia drogi Kościoła, Jego uwielbienia. Uznanie tego faktu będzie nieodzownym warunkiem dla „mieszkańców” Jerycha, by wody mogły być uzdrowione.

 „A poszedłszy do źródła wód, wrzucił tam soli”.

Tym „źródłem” są Prawdy, które pojawiły się o świcie Pańskiej Obecności i wskazujące na czas tej Obecności. Zrozumiany przez br. Russella rok 1874, jako początek Pańskiej Obecności, zapoczątkował cały szereg dat: (1878, 1881, 1914, 1967, 1974 1977, 1980/81, 1984, 1994, 2000/01, 2004/05), wszystkie one mówią o etapach zbliżającego się Królestwa Bożego, a także o uwielbieniu Kościoła, zatem mogą stanowić „garść soli”, jako środka uzdrawiającego zatrute wody w nominalnym domu wiary.

„Uzdrowiłem te wody”. Te wody – wody, które nadają się jeszcze do uzdrowienia. Natomiast wody Babilonu będą zlikwidowane:

 „Każę wyschnąć jego morzu, a źródłu jego zaniknąć”. Jer.51:36 B.T.

 „A tak uzdrowione są wody, aż do dnia tego, według słowa Elizeuszowego, które był powiedział”.

Jak dotąd „woda” ta wciąż jeszcze nie jest „uzdrowiona” dla „mieszkańców Jerycha za murami” i dopóki nie zostanie „uzdrowiona” (2005), tak długo będą trwały uporczywe „poszukiwania Eliasza”. Poszukiwania, jakich jesteśmy jeszcze świadkami zakończą się głębokim pokłonem:

 „Rzekli: Odpoczął duch Eliaszowy nad Elizeuszem; a wyszedłszy przeciwko niemu, pokłonili mu się aż do ziemi”.

W tak głębokim pokłonie upatrujemy dwóch rzeczy: 1/ uznania niedocenianej do tej pory Prawdy o uwielbieniu Kościoła i 2/ równoznaczne przyjęcie do wiadomości, że: „Nie jestem ja prorokiem, jestem rolnikiem...”. Nie jestem potencjalnym członkiem Kościoła, jestem ziemski, jestem mieszkańcem ziemi, członkiem klasy restytucyjnej.

 

Zestawienie 232

 

 

 

Jer.31:31 „Oto dni idą, mówi Pan, w których uczynię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe”.--------------------------------------4098

 

6 Siwan  ·  2001-----------------------------------------------------------2136

-

 

 

 

6234

 

 

Joz.6:20 „Tedy krzyczał lud, gdy zatrąbiono w trąby, albowiem gdy usłyszał lud głos trąb, krzyczał i lud wielkim głosem i upadł mur na miejscu swym”. -------------

 

 

 

6234

 

 

Początek siódmego dnia i siedmiu okrążeń liczony od 1874 r.:

 

Parouzja --------------------------------------------------------------------  862

 

Czas siódmego okrążenia i okrzyku:

 

3°°  ·  6 Siwan ·  2001 szanah    15 Ethanim  ·  2005 szanah------------- 5372

 

 

 

 

 

6234

 

Parouzja - Obecność  gr.  Parousia  =  862.

 

Zestawienie 233

 

 

Joz.6:20 „Tedy krzyczał lud, gdy zatrąbiono w trąby, albowiem gdy usłyszał lud głos trąb, krzyczał i lud wielkim głosem i upadł mur na miejscu swoim”.----------------

 

Oto czas upadku pozaobrazowego Jerycha podany z uwzględnieniem

roku 1575 pne. w którym upadło historyczne Jerycho:

 

1575  ·  6 Siwan 2001  +  15 Ethanim  ·  2005-------------------------------------

 

 

 

6234

 

 

6234

 

Ethanim  hebr.  ~yntah  =  506.

 

Zestawienie 234

 

 

Joel.2:1 „Trąbcie w trąbę na Syonie, a krzyczcie na Świętej Górze Mojej! Niechaj zadrżą wszyscy obywatele ziemi”.--------------------------------------------------

 

Chronologia  ·  Rachunki  ·  Liczby Biblijne ------------------------------------------

 

 

 

3132

 

3132

 

Chronologia  gr. Cronologia  =  1004.

Rachunki gr. H ariqmhtikh   =  514.

Liczby Biblijne  gr.  Oi ariqmoi tou Bibliou  =   1614.

Zestawienie wskazuje na sposób przedstawienia Prawdy Bożej w czasie bezpośrednio poprzedzającym widzialną fazę Królestwa.

 

MISA NOWA

 

Zestawienie 235

 

 

2Król.2:21 „Tak mówi Pan: Uzdrowiłem te wody; nie będzie więcej stamtąd śmierci, ani niepłodności”.  ------------------------------------------------------

 

Wielki Uzdrowiciel i czas:

 

JEHOWA  ·  15 Ethanim  ·  2005 szanah------------------------------------------

 

 

 

2907

 

 

2907

 

Jehowa  hebr.  hwhy = 26  2Moj.6:3.

 

Zestawienie 236

 

 

2Król.2:21 „Uzdrowiłem te wody; nie będzie więcej stamtąd śmierci, ani niepłodności”.-------------------------------------------------------------------

 

Oto Wielki Uzdrowiciel: Chrystus, On Król Izraela i czas
zaproszenia do wód żywota (Obj.22:17):

 

Palący  ·  23  ·  7  ·  2005  -------------------------------------------------------

 

 

 

2615

 

 

 

2615

 

Palący hebr.  sarap  @rX  =  580 4Moj.21:8-9.

 

Zestawienie 237

 

 

2Król.2:20 „Tedy rzekł: przynieście mi bańkę nową. A włóżcie w nią soli. I przynieśli mu”. -------------------------------------------------------------------- wg LXX

 

Chronologia  ·  516 – 2004--------------------------------------------------------

 

 

 

3524

 

3524

 

Chronologia  gr. Cronologia  =  1004.

516 r. pne. – początek budowy drugiej świątyni.

 

Zestawienie 238

 

 

2Król.2:20 „Przynieście mi nową misę i nasypcie do niej soli. I przynieśli mu”.-------

 

144 Książęta  ·  Starsi  ------------------------------------------------------------

 

 

1966

 

1966

 

Książęta  hebr. ~yrX  = 550.   Izaj.21:5.

Starsi  gr.  Presbuteroi  =  1272.  Obj.4:10.

W świetle powyższych zestawień, jasno wynika, że chronologia jest Boską Sprawą. Ta Prawda głoszona od 1967 roku jest tą nową misą przez którą dokonane będzie uzdrowienie wód z chwilą obwieszczenia się 144 Proroków.

 

Zestawienie 239

 

 

2Król.2:20 „Przynieście mi nową misę i nasypcie do niej soli”.  ---------------------

 

Oto nowa misa:

 

Chronologia------------------------------------------------------------------------

 

 

1789

 

 

1012

 

 

Razem

 

2801

 

Zach8:20 „Tak mówi Pan Zastępów: Jeszcze będzie tak, że przyjdą ludy i mieszkańcy wielu miast”. --------------------------------------------------------

 

 

 

2801

 

 

Jerycho  ·  3 Adar  ·  2004 szanah ------------------------------------------------

 

 

2801

 

 

Jerycho  ·  144 Książęta ---------------------------------------------------------gr.

 

 

2801

 

Chronologia  gr. H cronologia  =  1012.

Jerycho  hebr. wxyry  = 234  2Król.2:18.

Jerycho  gr.  Iericw  =  1525  Żyd.11:30.

Książęta gr. Arcontej  =  1132  Jan.7:26.

 

Zestawienie 240

 

 

2 Król.2:20-21 „Tedy rzekł: Przynieście mi bańkę nową, a włóżcie w nią soli. I przynieśli mu. A przyszedłszy do źródła wód, wrzucił tam soli i rzekł: Tak mówi Pan: Uzdrowiłem te wody; nie będzie więcej stamtąd śmierci, ani niepłodności”.--

 

Elizeusz  ·  4126 – 2004 -----------------------------------------------------------

 

 

 

 

6541

 

6541

 

Elizeusz  hebr.  [Xyla   = 411.

 

Zestawienie 241

 

 

 

2Król.2:21„Uzdrowiłem te wody; nie będzie więcej stamtąd śmierci, ani niepłodności”. -------------------------------------------------------------2615

 

Obj.11:12 „Wstąpcie sam!”---------------------------------------------------1169

 

 

 

 

3784

 

 

Święto Namiotów  ·  15 Ethanim  ·  2005 szanah --------------------------------------

 

 

3784

 

Święto Namiotów  hebr.  twksh gx-ta  =  903  Zach.14:16.

 

Zestawienie 242

 

 

 

2Król.2:20 „A on rzekł do nich: Przynieście mi nową misę i nasypcie do niej soli”. ----------------------------------------------------------------------------- 2046

 

Ezech.47:11 „Błota jego i kałuże jego nie będą uzdrowione, ale soli oddane będą”. ----------------------------------------------------------------------------1475

 

 

 

 

3521

 

 

Wielki Lekarz, lekarstwo i tysiącletnia terapia:

 

Jezus Chrystus  ·  Izrael  ·  1000 -------------------------------------------------------

 

 

 

3521

 

 

Lub:

 

516 – 2005  +  1000 -------------------------------------------------------------------

 

 

 

3521

 

 

Lub:

 

Genesis  · Exodus  ·  Leviticus  ·  Numeri  ·  Deuteronomium  +  1000-------------

 

 

 

3521

 

Jezus Chrystus gr.  Ihsouj Cristoj  = 1980.

Izrael  hebr.   larXy  =  541.

516 r. pne. – koniec budowy Świątyni Zorobabela. Ezdr.6:15.

Genesis              – 1Moj.  hebr.  tyXarb  =  913.

Exodus               – 2Moj.  hebr.  twmX  =  746.

Leviticus            – 3Moj.  hebr.  arqyw  =  317.

Numeri               – 4Moj.  hebr.  rbdmb  =  248.

Deuteronomium – 5Moj.  hebr.  ~yrbdh hla  =  297.  (inny sposób zapisu!).

 

Zestawienie 243

 

 

 

Ezech.47:11 „Błota jego i kałuże jego nie będą uzdrowione, ale soli oddane będą”. ---------------------------------------------------------------------------- 1475

 

Oto uzdrawiające Święto Namiotów przez fakt obwieszczenia Proroków:

 

Sukot--------------------------------------------------------------------------491

 

 

 

 

1966

 

 

2Król.2:20 „Przynieście mi nową misę i nasypcie do niej soli. I przynieśli mu”. ----------

 

 

1966

 

Sukot  hebr.  twksh  =  491   Zach.14:16.

Powyższe zestawienia wskazują, że Boska Chronologia jako Prawda dotąd niepopularna i poniżana odegra istotną rolę w naprawianiu Izraela i ludzkości i że wszyscy „będą jej oddani”.

 

 

 

 

 

 

Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas