Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas

 

 

 

 

 

PIERWSZE  Z  TRZECH  WIELKICH  ŚWIĄT

 

„Trzy razy do roku każdy mężczyzna pokaże się przed twoim Bogiem, Jahwe, na miejscu, które On wybierze: w Święto Przaśników, Święto Tygodni i Szałasów. A niech nikt nie pokazuje się przed Jahwe z próżnymi rękoma! Każdy przyniesie dar według swych możliwości, zgodnie z błogosławieństwem, jakiego mu udzielił twój Bóg Jahwe”.                                     5Moj.16:16-17 BP.

 

 

O wielkości Świąt decyduje wielkość tego, który je ustanawia. Oto Najwyższy Suweren Wszechświata ustanowił dla naszej małej ziemi trzy wielkie Święta. W zarządzeniu tym przykazał, aby każdy świętujący w swoich małych rękach przyniósł dar według swoich możliwości. Dar ten nie musi być wyjątkowy i oryginalny, ale wynikający z błogosławieństw jakich „mu udzielił Bóg Jahwe”.

 

W Wieku Ewangelii miejscem świętowania Paschy był zbór Pański, a dary były symboliczne i literalne.

„Kiedy się razem zbieracie, ma każdy z was już to dar śpiewania hymnów, już to łaskę nauczania albo objawiania rzeczy skrytych, lub dar języków, albo wyjaśniania: wszystko niech służy zbudowaniu”.                                                                                                                                         1Kor.14:26 BT.

 

Przy końcu Wieku Ewangelii lista darów znacząco się poszerzyła o różne techniczne możliwości. Możemy czerpać informacje z radia, telewizji, Internetu i z prasy. Można nagrywać i odtwarzać pieśni i wykłady. To wszystko może służyć budowaniu. Lista darów nadal będzie się poszerzać. Boskie zarządzenie mówi też o miejscu „które On wybierze”. Gdzie może znajdować się takie miejsce? Sprawę tę wyjaśnił Pan Jezus w rozmowie z Samarytanką, gdy ta zapytała:

 

„Ojcowie nasi na tej górze chwalili Boga, a wy powiadacie, że w Jeruzalemie jest miejsce, kędy należy chwalić. Rzekł jej Jezus: Niewiasto! wierz mi, iż idzie godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jeruzalemie nie będziecie chwalili Ojca. Wy chwalicie, co nie wiecie; a my chwalimy, co wiemy; albowiem zbawienie jest z Żydów. Aleć idzie godzina, i teraz jest, gdy prawdziwi chwalcy będą chwalić Ojca w duchu i w prawdzie. Bo i Ojciec takowych szuka, którzy by go chwalili. Bóg jest duch, a ci, którzy go chwalą, powinni go chwalić w duchu i w prawdzie”.                      Jan.4:20-24.

Owym miejscem jest umysł i serce, intelekt i uczucia każdego człowieka. Bóg poświęci takie „miejsca” przez wylanie ducha na wszelkie ciało (Joel.2:28). Pan wskazał też pierwszy warunek dla tak rozumianego miejsca – „niewiasto uwierz mi”.

 

„Ojciec takowych szuka, którzy by Go chwalili – takich którzy by zarówno kochali i ufali Mu. Bez wiary nie można podobać się Bogu”.                                                                                                  F-174.

 

„Jahwe to bowiem, wasz Bóg, doświadcza was by się przekonać, czy miłujecie swego Boga Jahwe, z całego serca i z całej duszy”.                                                                                                    5Moj.13:4 BT.

 

„Królestwo Boże przeznaczone jest tylko dla tych, którzy dzięki łasce Bożej staną się podobni do Pana Jezusa. Będą miłować Boga z całego serca swego, z całej duszy swojej i będą zdolni powiedzieć: nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie Panie. Żaden inny warunek poza pełnym poddaniem się Bogu nie może sprawić, że zostaniemy przyjęci do Królestwa”.

 WT 1898-40.

 

Chociaż zbawienie jest uniwersalne, to jednak próba będzie indywidualna. Przeto każdy musi szukać w sobie owego „miejsca” na oddawanie czci Bogu – w swoim umyśle i w swoim sercu – w duchu i w Prawdzie.

Wszystkie trzy największe święta zawierają program nauczania Prawdy Bożej. Przedstawiony on jest pod symbolami ofiar ze zwierząt oraz ofiar z różnych pokarmów. Nie można stanąć jednocześnie na trzy święta. Pierwszym jest Pascha i złączone z nią siedem dni Przaśników. Rabini nazywają Paschę matką wszystkich świąt i tak jak matka rozpoczyna w rodzinie edukację małych dzieci, podobnie rzecz się ma z Paschą i Świętami Przaśników. Baranek był Paschą, a przaśniki przy baranku symbolizowały Prawdę. Gdy Pan ustanowił rzecz nową, gdy po wieczerzy wziął chleb przaśny i pobłogosławiwszy go rzekł: „to jest ciało moje” – odtąd przaśniki symbolizowały doskonałe, bez grzechu człowieczeństwo Jezusa Chrystusa, a wino było symbolem oddanego życia. Dwa emblematy symbolizują wiarę w Okup Jezusa Chrystusa. Apostoł Paweł wskazał też na głębsze znaczenie Pamiątki, na udział Kościoła w ofierze za grzech. Nic tak nie wzmacniało wiary i ducha ludu Bożego w Wieku Ewangelii, jak jasne zrozumienie Prawd zawartych w Święcie Paschy. Podobnie rzecz się ma z innymi świętami. Święto Przaśników – już  sama nazwa wskazuje, że najważniejszą sprawą będzie poznanie czystej, jak przaśniki, Prawdy Bożej.

 

„Przez siedem dni jeść będziecie Przaśniki. Już pierwszego dnia usuniecie kwas z domów waszych, bo każdy kto od pierwszego dnia do siódmego dnia jeść będzie to co kwaszone, usunięty będzie z Izraela”.                                                                                                                                            2Moj.12:15 NB.

 

Kwas jest symbolem skażenia i błędu. Bakterie kwasu nazywane bywają też dobrymi bakteriami, gdy chodzi o procesy przetwórstwa spożywczego. Doświadczenie potwierdziło słuszność Boskiego zarządzenia, że pomieszanie czystej idei Boskiego Planu zbawienia, z ludzkimi teoriami (np. greckich filozofów) podniosło wprawdzie wielkość masy chrześcijańskiego „ciasta” do milionowych rzesz wyznawców, ale zakwaszając ich błędami zmieniło na niekorzyść całą substancję. Stąd radykalność Boskiego zakazu: usuniecie kwas z domów waszych”.

 

W praktyce będzie to oznaczać zakaz posiadania i czytania Talmudu i tzw. „Dzieł Ojców Kościoła”; zakaz produkcji różnych  dewocjonaliów i handlu nimi,  koniec dewocyjnej pobożności. Ktokolwiek nadal jadłby taki zakwaszony pokarm „wyłączony będzie z Izraela” – z ludu Bożego. Pozbawiony zostanie restytucyjnych błogosławieństw „Nowego Dnia”. Sankcja ta będzie bardzo brzemienną w skutkach.

 

„Nadchodzi godzina i teraz jest”  Jan.4:23.

 

Słowa Pana Jezusa wypowiedziane do Samarytanki są dziś bardzo aktualne. Dlatego mówimy o tym, co już jest i o tym, co nadchodzi. Nadchodzi Mesjasz – Pomazaniec Pański, a to oznacza, że objawi się Izraelowi i światu nie jako jednoosobowy Mesjasz – Ten już to uczynił w pierwszym przyjściu, ale jako Pomazaniec składający się z wielu – ze 144 Proroków. (Łuk.13:28). To również oznacza, że zbawienie rozpocznie się od Żydów;  zmieni się też sposób czczenia Boga, z dewocyjnej pobożności  na czczenie Ojca w duchu i w Prawdzie.

 

Święto Paschy i Święto Przaśników

 

„Oto uroczystości Jahwe, świąteczne zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ustalonym czasie: W czternastym dniu pierwszego miesiąca o zmierzchu (rozpoczyna się) Pascha na cześć Jahwe. W piętnastym dniu tego miesiąca będzie Święto Przaśników dla Jahwe. Przez siedem dni macie spożywać (tylko) przaśne chleby. W pierwszym dniu będziecie mieli Święte Zgromadzenie – nie będziecie wykonywali żadnej pracy służebnej. Przez siedem dni będziecie składali ofiary spalane dla Jahwe. W siódmym dniu odbędzie się Święte Zgromadzenie – nie będziecie wykonywali żadnej pracy służebnej.

I tak mówił Jahwe dalej do Mojżesza: Oznajmij synom Izraela: Gdy już wejdziecie do tego kraju, który wam daję i rozpoczniecie żniwa, wtedy przyniesiecie do kapłana (pierwszy) snop jako początek waszego żniwa. On zaś podniesie obrzędowo ten snop ku Jahwe, aby (Jahwe) był dla was łaskawy. Kapłan dokona tego obrzędowego kołysania nazajutrz po święcie. W dniu, w którym ofiarujecie ten snop na obrzęd kołysania, przygotujcie też rocznego baranka bez skazy na całopalenie dla Jahwe. Do tego (dodacie) jako ofiarę z pokarmów dwie dziesiąte (efy) najlepszej mąki zaczynionej z oliwą na spalenie ku czci Jahwe, jako ofiarę przyjemnej woni; do tego czwartą część hinu wina jako ofiarę z płynów. A nie będziecie jedli chleba ani prażonych ziaren, ani świeżych kłosów aż do dnia, w którym przyniesiecie dar ofiary dla swego Boga”.    3Moj.23:4-14 BP.

 

 

W zacytowanej formule o siedmiodniowych Świętach Przaśników ważną rolę odgrywał snop zboża podnoszony w dniu drugim, to jest 16 Nisan. Ten obrazowy szczegół ma podwójne wypełnienie. Pierwsze miało miejsce w roku 33 n.e. – 16 Nisan, gdy zmartwychwstał Chrystus. Drugie wypełnienie będzie miało miejsce gdy obwieszczą się Prorocy.

 

W symbolice Biblijnej snop oznacza osobę lub liczbę osób, np. w obrazowej historii Józefa jego bracia też tak zrozumieli jego sen:

 

„Pewnego razu Józef miał sen, który opowiedział braciom. A oni jeszcze bardziej go znienawidzili. On mianowicie tak do nich powiedział:

Posłuchajcie proszę, jaki miałem sen! Oto wiązaliśmy snopy pośród pola. Wtem mój snop podniósł się i stanął prosto, a wasze snopy zebrały się dookoła i pokłoniły się mojemu snopowi. Na to bracia powiedzieli do niego: Czy miałbyś królować nad nami albo przewodzić wśród nas? I znienawidzili go jeszcze bardziej z powodu jego snów i jego słów”.                            1Moj.37:5-8 BP.

Snop podniesiony i stojący prosto rzeczywiście symbolizuje Królującego Chrystusa i „panujących po wszystkiej ziemi Proroków” (Ps.45:17).

 

Oddanie pokłonu dla tak rozumianego snopa będzie stanowić nie lada problem tak dla Żydów, jak i dla pogan. W ustawie o Święcie Przaśników snop miał być obrzędowo kołysany i podnoszony ku górze i ku dołowi. Gest ku górze wskazuje, że ci, których snop symbolizuje są przedstawicielami Bożymi, a gest ku ziemi oznacza, że oni królują na ziemi jako widzialna reprezentacja niewidzialnego Chrystusa. W drugim wypełnieniu obraz ten wskazuje na obwieszczenie się 144 Proroków. Figura snopa skończy się z chwilą oczekiwanego obwieszczenia się Proroków. Po tym czasie obowiązywać będzie następna i ostatnia aktualizacja ustawy o Święcie Przaśników wg. 4Moj.28:16-25 BP.

 

„W czternastym dniu pierwszego miesiąca przypada Pascha na cześć Jahwe, a w dniu piętnastym tegoż miesiąca – Święto; przez siedem dni wolno jeść tylko przaśne chleby. Pierwszego dnia odbędzie się Zgromadzenie Świąteczne: wówczas nie będziecie wykonywali żadnej uciążliwej pracy.

Na ofiarę całopalną dla Jahwe złożycie dwa młode cielce, jednego barana i siedem rocznych baranków; a wybierzecie je bez żadnej skazy! Do tego na ofiarę z pokarmów przygotujecie trzy dziesiąte (efy) wyborowej mąki zagniecionej z oliwą na każdego cielca, a dwie dziesiąte na barana. Masz też złożyć jedną dziesiątą część (efy) na każdego z owych siedmiu baranków i jednego kozła na przebłaganie dla dokonania obrzędowego zadośćuczynienia za was. Będziecie to składali w ofierze niezależnie od całopalenia porannego, które jest nieustannym całopaleniem. Będziecie tak czynić codziennie w ciągu siedmiu dni: Będzie to miła dla Jahwe woń spalanej ofiary, (złożonej) obok nieustannego całopalenia i należącej doń ofiary z pokarmów. A dnia siódmego (znowu) będziecie mieli Świąteczne Zgromadzenie: nie będziecie zatem wykonywali żadnej uciążliwej pracy”.                                                                                         4Moj.28:16-25 BP.

Święto Przaśników – jak wskazuje nazwa – to nie tylko spożywanie przaśnego chleba – symbolu szczerości i Prawdy. Oznacza to też ofiary zwierząt i pokarmów, a także udział w Świętych Zgromadzeniach. W opisanej formule świąt nie ma już wzmianki o kropieniu krwią baranka, ani też o podnoszeniu snopa. Te znamienne szczegóły zostały już wypełnione i w Wieku Tysiąclecia nie będą miały dalszego symbolicznego znaczenia. Jak wiemy symbol ma znaczenie tylko wówczas, gdy idzie w parze z rzeczywistością. Stąd Brat Russell wyraził pogląd, że w Tysiącleciu Pamiątka Śmierci Naszego Pana, będzie obchodzona pod postacią tylko emblematu przaśnego chleba (WT-1906/334; Straż 1933/36). Bowiem kielich jako symbol cierpień nie będzie miał odpowiednika w przyszłej rzeczywistości. Podobnie rzecz się ma ze snopem podnoszenia. Po obwieszczeniu się 144 Proroków nikt inny nie będzie podniesiony do rangi Książąt – żaden z cadyków, który zmartwychwstanie w międzyczasie, nie zachowa tytułu ”widzący”. Na Janie Chrzcicielu zamknęła się era Proroków, a spisany w pierwszych wiekach po Chrystusie Talmud nie jest przaśnikiem i nigdy nim nie będzie.

 

Rozważmy pokrótce znaczenie wyszczególnionych ofiar zwierząt i pokarmów. W nich to pokazany jest program nauczania znajomości Pańskiej w Tysiącleciu.

Dzień czternasty na zawsze pozostanie Paschą – Pamiątką ofiarniczego dzieła Okupu, jakie zostało dokonane przez Jezusa Chrystusa. Natomiast dzień 15 jako pierwszy dzień Przaśników miał rozpocząć się Świątecznym Zgromadzeniem.

 

Święte Zgromadzenie

 

Tak określone zgromadzenie było otwarte dla wszystkich chętnych i w swym założeniu zawierało myśl uniwersalizmu – zamiar ogarnięcia całości, powszechności i wszechstronności Restytucji. Jest to obrazowe określenie uniwersalnego zbawienia Izraela i świata, o którym uczy natchnione Słowo Boże zwane Biblią. Podobne Zgromadzenie Święte miało się odbyć w dniu siódmym i ma podobne znaczenie. Można wnosić, że będzie ono liczniejsze od tego pierwszego.

 

„Dwa młode cielce”

 

Cielec w Biblijnej symbolice reprezentuje Okup Jezusa Chrystusa. A to, że były dwa wskazuje na filozofię Okupu. W odniesieniu do narodu żydowskiego znaleźli się oni pod podwójnym potępieniem:

1/ pod przekleństwem Adamowym

2/ pod przekleństwem Zakonu.

Chrystus urodził się jako człowiek z rodu Adama, a jako Żyd urodził się pod Przymierzem Zakonu. Umierając na krzyżu odkupił naród żydowski spod podwójnego przekleństwa. Stąd dwa cielce reprezentują te dwa poglądy.

 

Baran i siedem rocznych baranków”

 

Baranki ofiarowane jako całopalenie przy różnych ofiarach zawsze wskazywały na Boski punkt widzenia na daną ofiarę. Złożyć tak rozumianą ofiarę oznacza staranie się, aby w zrozumieniu osiągnąć Boski punkt widzenia w przedmiocie Odkupiciela i Okupu. Baranki miały być bez skazy. Obecnie taką skazą jest wyznawanie tzw. „trójcy” oraz twierdzenie, że Pan Jezus był już Bogiem od swych ludzkich narodzin. Wielką skazą jest także wyznawanie kłamstwa szatana, że człowiek żadnym sposobem nie umiera, gdyż rzekomo ma duszę nieśmiertelną. Obecnie tak judaizm,  jak i chrześcijaństwo nie dba o to, aby baranki ofiarować bez skazy, ale to się musi zmienić. W okresie „Przaśników” nauczanie kłamstwa będzie zakazane.

 

Ofiara z pokarmów

 

Ofiary z pokarmów w odpowiednich proporcjach wagowych przygotowywane były zawsze przed sabatem, bowiem w sabat nie wolno było zbierać drewna, palić ognia a zatem i piec chleba. Przez 40 lat podróżowania „na puszczy” zbierano i przetwarzano mannę przez sześć dni. Każdego ranka Izraelita mógł uzbierać manny 1 Gomer (około 4 litrów). Natomiast w sabat manna nie padała, więc dzień przed sabatem zbierano dwa Gomery (8 litrów).

„Tak właśnie rozkazał Jahwe; jutro odpoczynek, święty sabat poświęcony Jahwe. Pieczcie, co macie upiec i gotujcie, co macie gotować. Co wam zbędzie, przechowujcie sobie do rana”.

2Moj.16:23 BP.

W Boskim zarządzeniu odnoszącym się do Tysiąclecia, na każdą ofiarę zwierząt należało przeznaczyć odpowiednio więcej mąki. (Jednostka miary efa wynosi 40 litrów).

2 cielce --- 0,3 efy mąki na jednego cielca = 0,3 x 40 = 12 litrów.

- na drugiego cielca 0,3 efy mąki = 0,3 x 40 = 12 litrów

7 baranków ---------       po 0,1 efy (7 x 0,1 = 0,7 x 40) = 28 litra

1 baran           --------------------------- 0,2 efy (0,2 x 40) = 8 litów

Ogółem mąki ------------------------------------------ 60 litrów.

Przed Świętem Przaśników przygotowano mąki 15 razy więcej aniżeli wynosiła dzienna norma manny (60 : 4 = 15). Stąd wynika wniosek, że w okresie przaśników – Prawdy i szczerości będzie dużo więcej niż w Wieku Ewangelii było manny.

 

Ofiara Kozła

 

W ofiarach Dnia Pojednania Kozioł Pański reprezentował ofiarę Kościoła w Wieku Ewangelii. W okresie Przaśników – w Wieku Tysiąclecia – każdy restytucyjny człowiek będzie też chciał posiąść wiedzę o 144 000 członkach Kościoła. Lecz nie będzie to wiedza obowiązkowa bowiem przy koźle nie była nakazana ofiara z mąki.

A o Syonie mówić się będzie:

Wszyscy co do jednego w nim się urodzili,

A On Najwyższy, utwierdzi go.

Pan zapisze w księdze ludów:

Oni się tu urodzili. Sela.

Ps.87:5-6 NB.

Uwielbiony z Panem Kościół Chrystusowy będzie duchowym rządem w Tysiącleciu na ziemi, a po Tysiącleciu – rządem Wszechświata. Jest zrozumiałe owo zainteresowanie każdym członkiem tego rządu. Wielu będzie się chlubić, że z ich miejscowości pochodzi członek tak wysokiego gremium, mówiąc: „On się tu urodził”. Miejsce urodzenia będzie ważniejsze od miejsca śmierci i pochówku. Groby nie będą już czczone, jak to ma miejsce obecnie.

 

Znajomość wonnością dla Jahwe

 

„Będzie to miła dla Jahwe woń – woń spalanej ofiary”.                                               4Moj.28:24 BP.

Znajomość Boskich spraw jest tu przedstawiona jako miła wonność dla Jahwe. Pięknie ujął to poeta:

„Boże, o Tobie jak ja myśleć lubię,

I zawsze myślę, lecz w myślach się gubię.        Pieśń 354.

Takie myślenie poprzedzone jest trudnościami, zawsze jednak winno poprzedzać nasze działania. Święto Przaśników uczy nas, że owo myślenie o Bogu i Jego Planie Zbawienia, będzie czyste jak przaśniki i wonne jak kadzidło, i że Bóg ma w tym upodobanie.

„Lecz kto się chce chlubić, niech się chlubi tym, że jest rozumny i wie o Mnie, iż Ja Pan, czynię, Miłosierdzie Prawo i Sprawiedliwość na ziemi, gdyż w nich mam upodobanie – mówi Pan.                                                                                                                                                                              Jer.9:24 NB.

Bogu niech będą dzięki, że wonność poznania Boskich spraw, wkrótce rozejdzie się po całej ziemi (2Kor.2:14).

„Wiek głosi wiekowi o Twoich dziełach,

Oznajmia o Twojej Wszechmocy.

Wysławiają wspaniałość Chwały Twego Majestatu:

[I] ja pragnę rozważać Twe przedziwne dzieła”

Psalm 145:4-5 BP.

 

 

 

 

MAN  HU

 

„Nazajutrz po Święcie Paschy jedli z płodów ziemi przaśniki i prażone ziarno. W tym właśnie dniu, gdy jedli z płodów ziemi, rano ustała manna i synowie izraelscy nie otrzymywali już manny”.                                                                                                                                                                      Joz.5:10-12.

„Izraelici jedli mannę przez czterdzieści lat”.           2Moj.16:35.

 

Na puszczy nie jedli przaśników ani nie ofiarowali snopa zbóż, gdyż nie siali i nie żniwowali przez 40 lat. Święto Przaśników w formie zaktualizowanej obchodzili po wejściu do ziemi chananejskiej.

„Man hu” hebr. znaczy – co to jest?

„Na widok tego synowie Izraela pytali się wzajemnie „Man hu” – co to jest? Mojżesz odpowiedział: Tenci jest chleb, który wam dał Pan ku jedzeniu”.                                 2Moj.16:15-16 NB.

 

„Manna zaś była jak ziarno kolendry, a wygląd jej był jak żywica bdelium. Ludzie rozchodzili się i zbierali ją i mielili w żarnach albo tłukli w moździerzach i gotowali w garnkach i robili z niej placki, smak jej zaś był jak smak placka na oliwie”.                                                                                     4Moj.11:7-8 NB.

„Bdelium” – kryształki żywicy koloru żółtego, przeźroczyste i twarde.

Kolendra

 
Manna przed spożyciem poddawana była procesowi przetwarzania. W ostatnim czterdziestoleciu Wieku Ewangelii (1968 – 2008) odpowiednikiem manny była chronologia i metoda liczbowania Biblijnego. Miała ona postać kryształków żywicy, którą należało przetworzyć i upiec podpłomyki. Bardzo często dało się słyszeć podobne pytanie „Man hu” – co to jest? Odpowiedź, że jest to chleb, który daje Pan, albo że jest to „Fones Moi” – Głos Mój (Obj.3:20) czyli Pański głos – nie zawsze przyjmowano.

Niebawem tak rozumiana manna przestanie padać, gdy usłyszymy z Jeruzalemu żywe Słowo Boże przekazywane przez Pańskie Usta, którymi będą obwieszczeni 144 Prorocy. Przekaz żywego słowa z Jeruzalemu będzie tak jasny i czysty jak przaśniki. Nie będzie potrzeby ich uzdatniania przez pośredników. Duchowe pokarmy będą nie tylko bez kwasu ludzkich teorii i ambicji, ale będą też urozmaicone o czym uczą nas ustawy o trzech wielkich świętach, o ofiarach ze zwierząt i ofiarach z pokarmów.

 „Pan Zastępów wyprawi wszystkim ludom na tej górze ucztę z tłustych potraw, ucztę z wystałych win, z tłustych potraw ze szpikiem, ze starych dobrze wystałych win”.          Izaj.25:6 NB.

 

Ja jestem chlebem żywym, który z nieba zstąpił;

Jeśli kto spożywać będzie ten chleb, żyć będzie na wieki;

A chleb, który Ja dam, to ciało moje, które Ja oddam za żywot świata.

Jan.6:51 BW.

 

 

 

 

 

Strona główna | Wprowadzenie | Zagadnienia | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas