Strona główna | Wprowadzenie | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas

 

 

 

 

PRAWDA  O  RÓWNOLEGŁOŚCIACH  ABRAHAMA

 

 

 

Abraham – jego imię, jego postać i jego doświadczenia wiary, rzutują na całą Biblię. Imię Abraham w języku babilońskim znaczy „ten, który kocha ojca” lub w aramejskim – „(Bóg) Ojciec jest wywyższony”, w hebrajskim – „Ojciec mnóstwa, ojciec wielu narodów”. Nazwany został Przyjacielem Boga, a nawet jedno z określeń Boga brzmi:

 

„A iż umarli zmartwychwstaną i Mojżesz pokazał przy onym krzaku, gdy zowie Pana Boga, Bogiem Abrahamowym i Bogiem Izaakowym i Bogiem Jakubowym. A Bóg ci nie jest Bogiem umarłych, ale żywych, bo Jemu wszyscy żyją”Łuk.20:37-38.

 

„W słowach ‘Jam jest Bóg Abrahama’ Bóg nie tylko mówi o rzeczach przeszłych jako o nadal trwających, ale również o rzeczach przyszłych jako o już spełnionych”. E-353.

 

Spełnionych z Boskiego punktu widzenia. Zmartwychwstanie ludzkości przestanie być problemem kontrowersji, gdy wszyscy ujrzą zmartwychwstałego Abrahama. W pytaniu „po czymże poznam” zawarta jest myśl o czasie spełnienia się Boskiej obietnicy. W odpowiedzi Pan Bóg poinformował Abrahama i wszystkich wierzących kiedy się to dokona. Równoległości 3960 lat zaznaczają punkt po punkcie rozwijający się Boski Plan Zbawienia. Rozwój Prawdy na czasie również został pokazany na kanwie tejże równoległości. Na dowód tego przedstawiamy artykuł Brata Tadeusza Wiśniewskiego z „Na Straży” 1967 rok.

 

 

PO  CZYMŻE  POZNAM?

 

1Moj.15:8.

 

„Myśl o zrealizowaniu się Boskich obietnic była zawsze najprzedniejszym przedmiotem rozmyślań i najgorętszym pragnieniem wszystkich zapoznanych z Boskimi obietnicami i wierzących Bogu bez zastrzeżeń. Wszak Bóg dał do tego niechwiejną podstawę, gdy (1) dał obietnicę, (2) gdy przysiągł, że ją zrealizuje. (Żyd.6:13-18). Jak zakotwiczony statek jest bezpieczny choć musi znosić uderzenia fal, tak wierzący jest wewnątrz, gdy uderzają na niego fale zwątpienia chcąc zniszczyć jego wiarę w Boskie obietnice, jest spokojny, bo kotwica jego nadziei spoczywa w miejscu, gdzie nie ma burz, to jest „za zasłoną” (w niebie) – Żyd.6:19.

Spójrzmy choć w skrócie na jednego z mężów wiary, Abrahama i na warunki w jakich wzrósł i w jakich został powołany przez Boga. W czwartym stuleciu po potopie ludzkość znacznie się rozmnożyła z trzech synów Noego: Chama, Sema i Jafeta. Z nich poszły wszystkie pokolenia, narody i języki. Ludzie w tym czasie utracili wiarę, jaką miał Noe i jego rodzina. Zapanowało bałwochwalstwo, jako wynik degradacji umysłowej i moralnej oraz religijnej. W tych warunkach wzrósł Abraham, który będąc wierzący w Boga Jedynego nie mógł pogodzić się z politeizmem (wielobóstwem) i towarzyszącym mu zepsuciem. Legenda mówi, że będąc czternastoletnim chłopcem zniszczył siedemdziesiąt bałwanów. Gdy dorósł został powołany przez Boga.

Do czego był powołany? Czy do tego, by uniknąć wiecznych mąk po śmierci? Takiego „wynalazku” jeszcze nie było. A może, żeby poszedł do nieba? I tego jeszcze nie znał.

 

 

 

Treść Boskiego powołania brzmiała następująco: „Wynijdź z ziemi twej i od rodziny twojej i z domu ojca twego, do ziemi którąć pokażę” (1Moj.12:1).

 

Abraham, choć obarczony majątkiem, jaki otrzymał po ojcu i żonie i zapewne przyzwyczajony do warunków, w jakich wzrósł, okazał posłuszeństwo Bogu i poszedł w nieznane nie mogąc nawet odpowiedzieć konkretnie pytającym go dokąd idzie (Żyd.11:8). Gdy znalazł się w ziemi obiecanej, Bóg rzekł do niego: „Nasieniu twemu dam ziemię tę” (1Moj.12:7). Bóg doświadczał wiarę Abrahama w wieloraki sposób, lecz Abraham wychodził zawsze zwycięsko z każdej próby, dowodząc, że obietnice Boże są mu milsze ponad wszelkie ziemskie korzyści i ziemską przyjaźń. Bóg ze swej strony okazywał zainteresowanie Abrahamem i zapewniał, że będzie mu tarczą przed jego nieprzyjaciółmi, którzy nie będą w stanie przeszkodzić mu w odziedziczeniu ziemi chananejskiej. Jak Abraham oddał się Bogu, tak Bóg oddał się Abrahamowi i to było już dla Abrahama „tarczą”, jako dla zagrożonego i „nagrodą obfitą” dla oczekującego (1Moj.15:1).

Lata mijały, a Abraham nie miał obiecanego syna. Obawa, by dziedzictwo nie przypadło w udziale Eliezerowi z Damaszku, zrodziła znów znak zapytania co do obietnicy Bożej. Bóg objaśnił i upewnił Abrahama, że ten, który wyjdzie z jego biódr będzie dziedzicem, a wywiódłszy go na dwór na usiane gwiazdami niebo i na niemożliwość ich policzenia powiedział: „Tak będzie nasienie twoje” (1Moj.15:3-5). Wiersz szósty zawiera słowa: „Uwierzył tedy Panu i poczytano mu to ku sprawiedliwości”. Heroiczna wiara, po ludzku mówiąc niezniszczalna, zatriumfowała i tym zasłużyła sobie na uznanie u Boga. Abraham odpoczął wiarą i wszedł do przyjaźni z Bogiem. Stało się to nie z powodu jego zdolności, jako wodza, które wykazał wyzwalając Lota, swego bratanka z rąk wielokrotnie silniejszych nieprzyjaciół: ani dla swej bezinteresowności, gdy zwrócił łupy, ale swego bezgranicznego zaufania słowom Stwórcy (1Moj.14). Z tego też powodu stał się „ojcem wszystkich wierzących” (Rzym.4:11).

Dla Żydów Abraham jest ojcem gdyż są jego synami przez Izaaka i Jakuba. Dla Mahometan Abraham jest ojcem przez Ismaela i Ezawa, zaś dla chrześcijan przez wiarę (Gal.3:29). Lecz czy chrześcijanie mają taką wiarę jak miał Abraham, że wybrani będą błogosławić nie wybranych? Że w nasieniu Abrahama będą błogosławione wszystkie rodzaje ziemi? Przeciwnie, zatracono prawdziwą wiarę przez przyjęcie doktryny, że wybrani, którzy pójdą do nieba będą całą wieczność oglądać tortury nie wybranych i będą czuć się błogo, że zostali zachowani, aczkolwiek ich najbliżsi tam się smażą, mrożą itp.

Odwracamy się od wymysłów ludzkich, a całym sercem przyjmujemy oświadczenie Słowa Bożego, że „zapłatą za grzech jest śmierć (a nie męki wieczne), ale dar z łaski Bożej jest żywot wieczny w Chrystusie Jezusie Panu naszym” Rzym.6:23.

 

 

Dla Żydów Abraham jest ojcem, ale czy wielu z nich uznaje ten fakt? Dla wielu z uczonych tego świata opowieść o Abrahamie jest legendą. Obrzezka stała się tylko ceremonią. Tylko prawdziwa obrzezka serca prowadzi do społeczności z Bogiem przez odwrócenie się od grzechu i posłuszeństwo Bogu i włącza do rodziny Bożej. Rzym.2:28-29; Kol.2:11-12.

 

Abrahamowi obiecana była ziemia Chananejska 1Moj.15:7, lecz Słowo Boże informuje, że jest Chanaan niebieski i ziemski, niebieski Chanaan dla Kościoła Wieku Ewangelii, którego członkowie, jako „gwiazdy na niebie” będą cieszyć się życiem duchowym w niebie (1Kor.15:42-43, 48-53). Ziemski Chanaan jest dla wszystkich, którzy będą żyć na ziemi; dla Żydów (Rzym.11:25-32) oraz dla wszystkich rodzajów ziemi przypodobanych do „piasku na brzegu morskim” (Rzym.8:20-21).

„Po czymże poznam, że ją odziedziczę?” Słowa te nie zawierają wątpliwości, ale chęć otrzymania wyjaśnienia. Nie jest grzechem dowiadywać się w jaki sposób Boskie obietnice będą realizowane i kiedy. Daniel był, „mężem wielce przyjemnym” gdy gorąco modlił się o wyjaśnienie proroctw dotyczących czasu (Dan.9:21-22). Był on powiadomiony o czasie proroctw wówczas wypełniających się (Dan.9:2,24-27).

Inaczej Bóg traktuje niewierzących, a inaczej wierzących zgodnie z tekstem: „Kto szuka znajduje”. 1Moj.24:13-14; Sędz.16:17-23; 17:36-40; 1Sam.14:9-10; 2 Król.20:8; Łuk.1:18.

Podobnie jak Abraham uczniowie Jezusa również okazywali żywe zainteresowanie sprawą Królestwa Bożego, wtórej obecności Jezusa, końca wieku i czasem zniszczenia świątyni żydowskiej, która była ich chlubą narodową (Mat.24:1-3).

Abraham nie pytał Pana kiedy on odziedziczy ziemię, ale „po czymże ją pozna” (po jakich znakach), że ją odziedziczy. Uczniowie pytali podobnie: „Co za znak Twej obecności i końca świata? (wieku)”.

 

Ewangelista Mateusz w rozdziale 24 podaje szereg znaków, które wymienia nasz Zbawiciel w odpowiedzi na pytanie uczniów. Wiersz 32 zawiera znak drzewa figowego to jest odmładzanie i wypuszczanie listków, co sygnalizuje, że bliskie jest lato, a w pozafigurze, że blisko jest Królestwo Boże, że jest „we drzwiach”. Ewangelista Łukasz podaje jeszcze dodatkowy znak, a mianowicie, że oprócz drzewa figowego pączkowanie innych drzew jest znakiem bliskiego Królestwa Bożego (Łuk.21:29-31).

 

Dla badających Pismo Święte nie jest trudnym zrozumieć co oznacza figowe drzewo. Nasz Pan powiedział podobieństwo o drzewie figowym, które przez trzy lata nie przynosiło owocu, ale jeszcze było przedmiotem cierpliwości gospodarza, który kazał obłożyć je gnojem spodziewając się owoców w czwartym roku. Lecz i w czwartym roku drzewo nie przynosiło pożytku (Łuk.13:6-9).  Tym drzewem jest naród żydowski, który przez trzy lata był obserwowany przez Pana – od Jego chrztu w Jordanie, lecz w połowie czwartego roku, 10 Nisan, gdy Pan nasz wjechał do Jerozolimy jako Król, to chociaż naród śpiewał: „Hosanna Synowi Dawidowemu”, starsi ludu postanowili Jezusa zabić, jako „Baranka wielkanocnego”. W kilka dni później i lud podburzony przez starszych wołał do Piłata: „Ukrzyżuj Go!”.

 

Po swym sławnym wjeździe do Jerozolimy Jezus przeklął drzewo figowe, które stojąc przy drodze nie miało dla łaknącego Jezusa owoców (Mat.21:1-20). Naród żydowski odrzucając swego Mesjasza dowiódł, że nie posiada owoców sprawiedliwości, a tym samym zadecydował, że jako naród musi uschnąć. Stało się to faktem w 70 roku naszej ery, gdy świątynia została spalona i spełniły się słowa Pana: „Nie zostanie tu kamień na kamieniu”. Podczas oblężenia Jerozolimy zginęło milion ludzi; 40 000 umarło od zarazy, 97 000 poszło w niewolę. W podziemiach znaleziono kilka tysięcy ciał martwych; ci nieszczęśliwi prawdopodobnie, albo się sami pozabijali, albo wzajemnie zadali sobie śmierć. Święte naczynia świątyni: stół, świecznik, zwoje prawa Mojżeszowego przewieziono do Rzymu. Naród żydowski egzystował jednak nadal jako państwo Izraelskie. W 132 – 135 roku Bar Kochba ogłoszony przez rabbiego Akibę jako Mesjasz, „syn gwiazdy” (4Moj.24:17) uczynił wielkie powstanie; wyparł wojska rzymskie z Palestyny, kazał wybić pamiątkowe monety. Triumf jednak nie trwał długo. Cesarz Hadrian wezwał z Brytanii najlepszego wodza, Juliusza Sewera, nakreślono plany i w około 54 walkach powstanie upadło, a Bar Kochba w twierdzy Betar został oblężony, pokonany i zabity w roku 135. W powstaniu tym zburzono 50 twierdz, 985 miast i wiosek zamieniono w popiół. W walce poległo około 580 000 ludzi, a jeszcze więcej pomarło wskutek trudów wojennych. Żydów sprzedawano do niewoli, a była ich tak wielka liczba, że koń i niewolnik kosztował tak samo. Pisarz G. Riciotti w książce pt. „Dzieje Izraela” kończy historię tego narodu na upadku powstania Bar Kochby słowami: „Od owego dnia stolicą dla Żydów stał się świat cały, a świątynią ich serca”. Wtedy według słów Jezusa Żydzi pozostali bezdomnymi, stali się tułaczami, a „dom ich stał się pusty” Mat.23:38.

 

Czy Bóg odrzucił lud Swój? Czy Izrael na zawsze miał być tułaczem bez ojczyzny? (Rzym.11:1). Święty Paweł mówi, że nie. Izrael popadł w zaślepienie odnośnie wysokiego powołania i dlatego nie stał się częścią nasienia Abrahamowego, „jako gwiazdy niebieskie”. Bóg jednak, który miłuje ich ojców, Abrahama, Izaaka, Jakuba, miłuje także ich dzieci według ciała.

Dokąd Żydzi mieli być odrzuceni od łaski Bożej i trwać w swym zaślepieniu? Święty Paweł mówi, że aż „zupełność z pogan” wejdzie do Kościoła (Rzym.11:25). Według światła danego nam przez wiernego sługę to właściwa i potrzebna ilość zaproszonych „gości” na „wesele” była w roku 1878, gdy Król przyszedł, aby napełniony dom gośćmi obejrzeć. (Patrz Kom. Mat.22:10-11 oraz Tom III str. 221-222)

 

Czy wtedy stało się coś co wskazywałoby na łaskę okazaną cielesnemu nasieniu Abrahama?

Tak! Skończył się wtedy „dwójnasób” karania Izraela, 1845 lat trwania narodowej egzystencji Izraela od śmierci Jakuba do śmierci Jezusa było miarą 1845 lat karania narodu żydowskiego. Ta sama miara 1845 liczona od śmierci Jezusa do roku 1878 wskazuje, że (Jer.16:18; Zach.9:9-12; Izaj.40:1-2), Boska łaska zaczęła wracać do wybranego narodu.

W roku 1878 odbył się kongres narodów w Berlinie, gdzie główną rolę odegrał lord Beaconsfield (Żyd), ówczesny premier Anglii. Wynikiem tego zjazdu było polepszenie warunków Żydów w Palestynie i otwarcie im drogi do ojczyzny, ponieważ Anglia objęła ogólny protektorat nad azjatyckimi prowincjami Turcji.

Potem powstały wśród Żydów ośrodki wiary w Jezusa niezależne od innych denominacji chrześcijańskich; w Rosji założone zostały przez Józefa Rabinowicza i Jakuba Szeinmana, polskiego Żyda; został też dla Żydów przetłumaczony Nowy Testament przez prof. Delitzscha.

W roku 1897 odbył się w Bazylei pierwszy kongres syjonistyczny zwołany przez Herzla. W pamiętniku swym Herzel notuje następujące słowa: „W Bazylei utworzyłem państwo żydowskie. Gdybym powiedział to publicznie – świat wyśmiałby mnie. Jednakże za pięć lat, a z pewnością za pięćdziesiąt wszyscy uznają ten fakt”. Słowa te pisał Herzel w roku 1897, a w pięćdziesiąt lat później, 29 listopada 1947 roku Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych podjęło uchwałę o utworzeniu państwa żydowskiego. Żydzi uznają Herzla za drugiego Mojżesza, który wyprowadził ich z różnych krajów do Palestyny, podobnie jak to kiedyś uczynił Mojżesz, gdy wyprowadził ich z Egiptu.

W roku 1910 Brat Russell zwiedził Palestynę i przemawiał do Żydów. Po powrocie zaproszony był do nowojorskiego Hipodromu, gdzie przemawiał do 4000 Zydów oraz w Brooklińskiej Akademii Muzycznej. Następnie przemawiał w Anglii w Królewskiej sali Alberta. W przeciągu dwóch tygodni nadeszło do pięciu tysięcy zamówień na drukowanie jego kazań, które zawierały temat: „Cieszcie, cieszcie lud mój...Mówcie do serca Jeruzalemu... Że jest odpuszczona nieprawość jego i że wziął z ręki Pańskiej w dwójnasób za wszystkie grzechy swoje”. Izaj.40:1-2.

W taki sposób zaznaczony jest powrót łaski dla Izraela, gdy według słów Apostoła Pawła „zupełność pogan” weszła do Kościoła. Lecz całkowitego uleczenia narodu żydowskiego z zaślepienia na prawdy Ewangelii nie można się spodziewać prędzej, aż zakończy się wybór ostatnich członków Kościoła – aż „zupełność z pogan” będzie zrealizowana w najzupełniejszym tego słowa znaczeniu – w przejściu poza zasłonę ostatniego członka Ciała Chrystusowego. Wtedy Bóg wyleje na ten naród ducha łaski i modlitw i uznają swoją narodową pomyłkę w ukrzyżowaniu Syna Bożego, Swego Mesjasza (Zach.12:10-14 – zrozumieją kogo przebodli.

Powróćmy do pytania Abrahama: „Panie Boże, po czymże poznam, że ją odziedziczę?” to jest jakie znaki dasz mi na utwierdzenie mojej wiary? (1Moj.15:8).

Pan kazał mu wziąć zwierzęta i ptaki na ofiarę. Zwierzęta kazał porozcinać i w postaci pochodni ognistej przeszedł między podziały. Tym sposobem zgodnie ze starożytnym zwyczajem zawierania uroczystych zobowiązań, Bóg zastosował najsilniejsze znamię – symbol, zapewnienie (1Moj.15:9,10,7,18).

Bóg podał też pewne szczegóły co do jego nasienia, że będzie trapione przez czterysta lat; gdzie będzie gościem w obcym państwie, skąd wyjdzie pod możną opieką Bożą. Wiersze (13-14) mówią o cierpieniach nasienia począwszy od Izaaka, który był wyszydzany przez Ismaela w trzydzieści lat po przymierzu z Abrahamem, gdy Izaak miał pięć lat, aż do wyjścia narodu żydowskiego z Egiptu, gdy skończyło się 400 lat wymienione w powyższych wierszach.

Bóg nie powiedział Abrahamowi, że będzie jeszcze około 4000 lat zanim obietnice Boże będą zrealizowane. Nie powiedział mu także co znaczy, że nasienie jego będzie jako  „gwiazdy niebieskie” i „piasek na brzegu morskim”. Z pewnością było to dla jego dobra, a z proroctwa o 400 latach wiedział, że sam tych czasów nie doczeka, lecz on wierzył w zmartwychwstanie, w którym obietnice Boże będą mogły być zrealizowane; dlatego umarł z nadzieją „nie otrzymawszy ziemi ani na stopę nogi”. (Dz.Ap.7:5).

 

Obietnice Boże jeszcze się nie wypełniły ani w wieku Żydowskim, ani w wieku Ewangelii, bo nasienie Abrahamowe (Gal.3:16-29) jest nie uznane aż dotąd (Dz.Ap.26:6-7).

 

W znaku danym Abrahamowi jest pewna nauka dla nas. Ofiara obejmowała jałowicę, kozę i baranka, które miały po trzy lata i ptaki po roku, co stanowi razem 11 lat. Ponieważ rok proroczy ma 360 dni, to 11 x 360 = 3960 dni. Według metody proroczej „dzień za rok” (4Moj.14:34; Ezech.4:6) dałoby to 3960 lat. Od przymierza z Abrahamem do 1A.D jest 2045 lat; 3960 – 2045 = 1915 r. – stąd rok 1915 jest końcem okresu 3960 lat. Czy w tym roku stało się coś po czym można by poznać, że nasienie Abrahama odziedziczy ziemię Chanaan? Tak jest, to data wojny światowej, dzięki której sprawa narodu żydowskiego poszła naprzód. W wyniku tej wojny ogłoszona została deklaracja Balfoura, dnia 9. XII. 1917 r. Ten historyczny dokument opiewał: „Jego Majestatyczny Rząd (Angielski) odnosi się przychylnie do ustanowienia w Palestynie ojczyzny dla narodu żydowskiego i użyje swych usilnych starań ku urzeczywistnieniu tego zadania”. Ta deklaracja została zatwierdzona przez główne mocarstwa alianckie oraz została włączona do traktatu wersalskiego. Na razie Palestyna miała być pod mandatem Ligi Narodów, a w kilka lat później mandat został oddany Wielkiej Brytanii; i tak sprawa Izraela poszła naprzód.

 

Dnia 9 grudnia 1917 roku Jerozolima została oddana z rąk Turków Anglikom bez jednego strzału. Powodem było małe nieporozumienie. Wodzem wojsk angielskich był gen. Allebnby. Gdy Turcy dowiedzieli się, że przeciwko nim idzie potężny generał Allah-Bey (Allen-By), to podziałało magicznie na całą armię, bo imię to znaczy „prorok Allaha”. Obawiając się niełaski proroka wycofali się z Jerozolimy bez walki. Wydarzenie to jest także znakiem łaski dla cielesnego nasienia Abrahama.

 

W roku 1917 skończyła się władza Mahometan, która trwała tam od roku 636, a więc 1281 lat.

Data 1914 rok, jako data wojny światowej jest uzasadniona nie tylko tym jednym proroctwem czasowym (1Moj.15:9). Jest to data końca „czasów pogan”. Wspomnijmy tu „siedem czasów karania” – 3Moj.26:27-28. Siedem lat degradacji Nabuchodonozora (Dan.4:16) 360 x 7 = 2520 lat. Od upadku królestwa żydowskiego za Sedekiasza w roku 606 do 1914 roku jest 2520 lat.

Proroctwo o upadku Babilonu (Dan.5:25) także zawiera liczbą 2520 lat. Słowa: „Mene, mene, thekel, upharsin w języku hebrajskim brzmią: „Mina, mina, szekel, i pół miny”. Mina i szekel są to starożytne jednostki wagi. Gdy zamienimy je na gerah, to według babilońskiej tabeli wag wygląda następująco:

 

 

Mina

-

1000

gerah

Mina

-

1000

gerah

Shekel

-

20

gerah

Pół miny

-

500

gerah

Razem

=

2520

gerah

 

(patrz Vol. II page 737)(Bible Encyclopedia)

 

Wymowa tego proroctwa jest następująca:

„Mina, mina” – jest to forma liczenia, dodawania i znaczy: „zliczył Bóg królestwo twoje i do końca je przywiódł”.

„Thekel” – szekel względem miny jest pięćdziesiąt razy lżejszy i oznacza, że Babilon jest za lekki na szali Boskiej sprawiedliwości.

„Upharsin” – pół miny. Jak mina była rozdzielona na dwie części, tak Babilon będzie podzielony między Medów i Persów, a tym samym zniszczony.

 

Mędrcy babilońscy nie mogli zrozumieć tego napisu; jedynie Daniel mógł zrozumieć, gdyż wytłumaczył mu to Bóg. Liczba 2520 jest zrozumiała, bo dzieli się przez wszystkie cyfry od jednej do dziesięciu, a zrozumienie jej dane jest nam w czasach ostatecznych (Dan.12:10), gdy nastał koniec „czasów pogan” w 1914 roku. Odtąd świat dzieli się na dwie części jak „mina” z proroctwa, co jest procesem „kruszenia” (Dan.2:45).

Kto dokonuje tego „kruszenia”? Odpowiadamy – Chrystus, pozaobrazowy Cyrus (Słońce) wspólnie z częścią uwielbionego Kościoła, która została wzbudzona, gdy Pan przyszedł (1Tes.4:15-17), a część Kościoła, która jest na ziemi ogłasza poselstwo: „Pan Króluje” (Izaj.52:7-11). Gdy ostatni członek ciała Chrystusowego będzie uwielbiony wtedy wszyscy będą mieć udział w królewskiej władzy Chrystusa, którą jest „kruszenie” starego świata. (Obj.11:17-18; 2:26-27). Wtedy czasy pogan skończą się w najzupełniejszym tego słowa znaczeniu, gdy nie będzie po nich śladu (Dan.2:35).

Patrzmy na dalsze punkty mające znaczenie. „A Abrahamowi było dziewięćdziesiąt lat i dziewięć lat, gdy obrzezane było ciało nieobrzeski jego” (1Moj.17:24). To był dalszy znak dla Abrahama, że odziedziczy ziemię, bo „obrzezka była pieczęcią sprawiedliwości jego wiary, która była w nieobrzesce” (Rzym.4:11). Gdy przerzucimy 3960 lat od obrzezki Abrahama, to otrzymamy rok 1939. Jest to rok początku drugiej wojny światowej.

 

Dalszym przeżyciem i znakiem w życiu Abrahama było wyrzucenie Agary i Ismaela z domu za to, że Ismael prześladował Izaaka. Było to w trzydzieści lat po przymierzu i ten fakt zapoczątkował proroctwo o 400 latach prześladowania nasienia Abrahamowego, gdy Izaak miał pięć lat, aż do wyjścia narodu żydowskiego z Egiptu (1Moj.15:13 patrz Komentarz). Gdy od tego momentu przerzucimy 3960 lat, to daje nam rok 1945. Jest to rok zakończenia drugiej wojny światowej. Gdy Abraham miał 100 lat urodził mu się Izaak (1Moj.21:5). To był znak dla Abrahama, że nasienie jego odziedziczy ziemię. Gdy od tego momentu odłożymy 3960 lat, to otrzymamy rok 1940. Naród żydowski jest ziemskim Izaakiem, bo w prostej linii pochodzi od niego. Zwykle rodzeniu człowieka towarzyszy ból (1Moj.3:16). Naród żydowski zanim powstał jako państwo Izrael, w roku 1948, przechodził okropne bóle, prześladowania hitlerowskie – obozy, getta i masowe morderstwa. Chociaż Hitler wzniecił wojnę przeciw całemu światu, jednak szczególną nienawiścią pałał do Żydów. To zgadza się z datą roku 1940, gdy Hitler po rozpoczęciu wojny zajął się szczególnie ciemiężeniem Żydów.

Możemy snuć dalsze rozważania. Gdy urodził się Ismael, późniejszy prześladowca Izaaka, to Abraham miał 86 lat (1Moj.16:16). Gdy dodamy 3960 lat otrzymamy 1926 rok, który trafia w lata rozwijającego się hitleryzmu w Niemczech, który był jednym z największych prześladowców narodu żydowskiego i znakiem dla nasienia Abrahamowego, że dla nich jednym bezpiecznym miejscem jest ziemia obiecana przez Boga. Z Encyklopedii Trzaski, Ewerta i Michalskiego oraz z Wielkiej Encyklopedii Powszechnej dowiadujemy się, że Hitler założył skrajnie demagogiczną partię socjalistyczną. W listopadzie 1923 r. usiłował dokonać w Monachium zamachu stanu. W roku 1924 został on osądzony na 5 lat twierdzy, lecz po upływie roku został ułaskawiony. W latach 1925 – 1927 napisał on książkę „Mein Kampf” (Moja Walka), w której sformułował szowinistyczny i rasistowski program hegemonii Niemiec w Europie.

W pierwszym tomie rozdział XI pod tytułem „Naród a rasa” rozpatruje problem żydowski z wielu punktów widzenia ustosunkowując się do narodu żydowskiego negatywnie. W Żydach widzi przyczynę wielu niedomagań w życiu państwowym i w świecie. W słowie końcowym książki „Men Kampf”, Hitler napisał: „Dnia 9 listopada 1923 r, w czwartym roku jej powstania, została rozwiązana i zabroniona narodowo-socjalistyczna niemiecka partia na terenie całej Rzeszy. Dziś w listopadzie 1926 r. powstała znowu w całej Rzeszy, wolna, silniejsza i wewnętrznie bardziej spojona niż kiedykolwiek przedtem”.

Od tego czasu, Hitler wspierając się na swojej partii szedł do władzy, aż ją uzyskał w 1933 r.

 

Z powyższego wynika, że data napisania książki „Mein Kampf” (1925 – 1927) jak i data powstania partii hitlerowskiej (1926) jak najbardziej odpowiadają dacie z proroctwa przez nas rozpatrywanego.

Tak jak Ismael został wyrzucony z domu, aby Izaak mógł zażywać spokoju, a jak wykazane jest powyżej, wskazuje to na rok 1945; czy to nie pokrywa się z faktami, że w tym roku przegrał Hitler wojnę, potępiony przez wszystkie państwa, które życzliwie odniosły się do narodu żydowskiego dając mu spokojny byt w nowoutworzonym państwie Izrael? Czy to nie jest znakiem czasów ostatecznych, że choćby najsilniejszy prześladowca nie jest w stanie zniszczyć obietnicy Bożej, ale wprost przeciwnie – dopomaga nieświadomie do jej realizowania? Czy w tych trudnościach nie widzimy łaski Boga, który pragnie zgromadzić ten naród do ziemi obiecanej ich przodkom? (Jer.16:14-16).

Naród żydowski osądził i wykonał wyrok śmierci na Eichmanie, który był z ramienia Hitlera kierownikiem akcji wytępienia narodu żydowskiego we wszystkich objętych wojną krajach. Stać było Żydów na gest wspaniałomyślności dla Serwatiusza, adwokata zachodnioniemieckiego, który otrzymał 20 tyś. Dolarów za obronę Eichmana.

 

Zsumujmy nasze rozważania:

 

W wyniku pierwszej wojny światowej:

W wyniku drugiej wojny światowej:

  -wyszła deklaracja Balfoura,

-zakończył się Mandat Brytyjski w 

Palestynie;

   -nastąpiło usunięcie władzy Mahometan w Palestynie, a objęcie mandatu nad Palestyną przez Ligę Narodów, a następnie przez Anglię.

-powstało państwo Izrael w roku 1948 (jest to 70 lat od skończenia się dwójnasobu w roku 1878 – Jer.16:18; Zach.9:9-12; Izaj.40:2; Wykł. Pisma Św. Tom II str.242).

  -zwiększyły się przywileje Żydów w Palestynie.

 

Jeszcze jakiś czas upłynie zanim naród żydowski pozna swój błąd narodowy gdy skazał na śmierć Syna Bożego, Swego Mesjasza, który „przyszedł do swoich, ale Go swoi nie przyjęli” (Jan.1:2). Będą żałować, a żal ten będzie powszechny, gorzki i szczery; będą płakać jak się płacze nad pierworodnym, „którego przebodli na krzyżu”. (Zach.12:10; Jan.19:37).

Pan przebaczy im, jak przebaczył Józef braciom swym, którzy go sprzedali. Bóg zmieni ich serca z kamiennych na mięsiste i ustanowi z nimi przymierze nowe i da im błogosławieństwo. „Albowiem darów swoich i wezwania Bóg nie żałuje”. (Rzym.11:26-29). Nie prędzej się jednak to stanie, aż Chrystus, Głowa i Ciało będzie skompletowany i uwielbiony. Wtedy Abraham i jego nasienie otrzyma swój dział przeznaczony od Boga, a w nasieniu jego duchowym i ziemskim, „będą błogosławione wszystkie rodzaje ziemi”.

Pozafigura jest zawsze większa od figury, przeto ziemia chananejska jest obrazem na całą ziemię, która stanie się pięknym rajem, do którego podświadomie wzdycha cała cierpiąca ludzkość (Rzym.8:20-22), a który stanie się jej wiecznym działem (Izaj.35:1-10). Przeto widząc te znaki czasu „dźwignijcie się (nabierzcie ducha) a podnieście głowy wasze; zbliża się wasze zbawienie; blisko jest Królestwo Boże „a we drzwiach” (Łuk.21:28, 31; Mat.24:33 wg tłumaczenia ks. Ks. Dąbrowskiego, Kowalskiego)”.

 

 „Jak już mogliśmy zauważyć, to daty z życia Abrahama są bardzo cennymi wskazówkami, przygotowanymi przez Wszechmądrego Stwórcę dla wzmocnienia naszej wiary w Boską obietnicę, oraz aby wykazały, że chronologia Biblijna nie skończyła się na roku 1914, lecz przeciwnie, wskazuje w sposób bardzo prosty na daty dalszych wielkich wydarzeń, które rozegrały się na oczach całego świata.

Nasze dalsze rozważania chronologiczne dotyczyć będą przyszłości, a oparte będą na dalszych analogiach wydarzeń, które zaistniały w życiu Abrahama.

W 1Moj.23:1 mamy zanotowane następujące słowa: „A żyła Sara sto lat i dwadzieścia lat i siedem lat; te są lata żywota Sary”. Ponieważ Abraham był starszy o 10 lat od Sary (1Moj.17:17), wobec tego, w chwili śmierci Sary miał 137 lat.

Było to 32 lata po wyrzuceniu Ismaela z domu Abrahama. Abraham miał wtedy (jak już wyliczono) 105 lat.

 

137 – 105 = 32

 

W którym to było roku? Abraham miał 105 lat w roku 2015 pne.

 

2015 – 32 = 1983

 

Było to w roku 1983 pne. W równoległości rok ten wskazuje na rok 1977.

 

1945 + 32 = 1977

(Zauważ te wyliczenia na rysunku).

Śmierć Sary ma ważne znaczenie, gdyż Sara reprezentuje Przymierze Ofiary (Pytania i Odpowiedzi str.488). Śmierć Sary reprezentuje więc koniec Wysokiego Powołania (Pytania i Odpowiedzi str.502).

W 1Moj.25:20 Czytamy: „A Izaak miał czterdzieści lat, gdy sobie pojął Rebekę, córkę Batuela Syryjczyka, z krainy Syryjskiej, siostrę Labana Syryjczyka, za żonę”.

Ponieważ Abraham miał sto lat w chwili urodzenia się Izaaka, wobec tego w 40-tym roku życia Izaaka, Abraham miał 140 lat. Było to 3 lata po śmierci Sary, gdy Izaak wprowadził Rebekę do namiotu nieżyjącej już matki. (1Moj.24:6,7). Był to rok 1980 pne. (1983 – 3 = 1980).

Połączenie Izaaka z Rebeką rzutuje w równoległości na rok 1980 ne. i wskazuje na datę połączenia Kościoła z naszym Panem, co będzie w 3 lata po zakończeniu Wysokiego Powołania (1977). 1977 + 3 =1980.

To wyliczenie jest bardzo łatwe do zapamiętania. Rok 1980 pne. zaznacza połączenie Izaaka z Rebeką, natomiast rok 1980 ne. wskazuje na połączenie Kościoła z Panem.

 

1980 + 1980 = 3960

 

Co mogłoby reprezentować, że Izaak miał dzieci 20 lat po ślubie, mając lat 60 (1Moj.25:26)? To rzutuje na rok 2000.

 

1980 + 20 = 2000

 

Co mogłaby reprezentować śmierć Abrahama, która nastąpiła w roku 1945 pne?, gdy miał 175 lat (1Moj.25:7), czyli 100 lat po przymierzu, co w równoległości wskazuje na rok 2015?

 

1915 + 100 = 2015

 

Po śmierci Abrahama, Izaak stał się pełnym dziedzicem wszystkich dóbr ojca, co wskazywałoby na jeszcze szersze rozwinięcie się Planu Bożego. Jest faktem, że po ślubie Izaaka, Abraham pojął Keturę, z którą miał wiele dzieci. Ketura reprezentuje Nowe Przymierze, które rozpocznie się po uwielbieniu Kościoła oraz po ucisku, z żyjącą ludzkością, począwszy od Żydów (Jer.31:31-34; Izaj.2:2-3)”---------------------------------------------------------------------------------------.„Chronologia Biblijna” str. 102—103.

 

DZIESIĘĆ RÓWNOLEGŁOŚCI Z ŻYCIA ABRAHAMA

 

„Napisz widzenie, a napisz rzetelnie na tablicach, aby je prędko czytelnik przeczytał...które wypowie na skończeniu jego, a nie skłamie”. Abak. 2:2-3

 

 

* Równoległość 3960 lat liczona od daty urodzenia Abrahama w 2120 roku p.n.e. trafia w 1840 rok naszej ery. Był to czas wielkich ruchów umysłowych wśród Żydów i dążeń do emancypacji – wyzwolenia się spod dominacji wielkich religii i potężnych narodów świata. W 1840 roku wybuchła sprawa „damasceńska” wywołana plotką mnichów wznieciła pogromy Żydów na Bliskim Wschodzie. Wówczas to z inspiracji „wielkich tego świata” doszło do uzgodnień i powołania „Trybunału Konsulów” dla obrony Żydów przed prowokacją i plotką. W jego skład weszli reprezentanci Anglii, Austrii, Rosji i Prus. Fakt ten spowodował zwrot w opinii publicznej. Żydom natomiast dodał otuchy, a luźny dotąd związek gmin żydowskich Europy i wschodu nabrał większej mocy. W synagogach i bożnicach wznoszono Bogu dziękczynne modły. Obietnica Abrahamowa o odziedziczeniu ziemi obiecanej rodziła się już wówczas w bólach wydarzeń.

Opracowano na podstawie H. Graetz Tom 9 str. 128-130. Dodatkowo patrz: „Równoległość Abrahama” w „Amen”, gdzie znajduje się szczegółowo omówiony rysunek.

Data 10. 10. 10. (10 x 10 x 10 = 1000 lat.)

 

Prawda o równoległościach Abrahama, 3960 lat jest rozwojowa – jest ciągle Prawdą na czasie. Ostatnio wzmocniona została przez metodę liczbowania Biblijnego. W obrazie pokazane to zostało przez „piec kurzący i pochodnię ognistą, które przechodziły pomiędzy onemi podziały” (1Moj.15:17). Ostre sprzeciwy wobec równoległości i liczbowania wyrażone odnośnymi uchwałami, były tym „kurzącym piecem”. Ale Prawda ta jest też pochodnią światła dla postępujących wiarą. „Piec kurzący” wkrótce będzie wygaszony, a pochodnia pozostanie i będzie opisana w Księdze Pamiątki.

 

„Tak mówili między sobą ludzie bojący się Boga, a Jahwe uważał i to usłyszał. Zapisano w Księdze Wspomnień przed Nim dla dobra bojących się Jahwe i czczących Jego Imię”.----------------------------------------------------------------------------------- Mal.3:16 B.T.   

                      

Równoległość 3960 lat wskazuje na daty kluczowe, a taką datą jest rok 1980. Daty kluczowe mają związek z Boską obietnicą daną Abrahamowi. Rok 1980 ma związek z tą częścią obietnicy, która odnosi się do gwiazd niebieskich. Następną datą był rok 2000/2001, on również dotyczy gwiazd, bowiem bliźniacze klasy Wielkie Grono i Prorocy, ostatecznie staną się gwiazdami. Pozostaje jeszcze jedna i ostatnia data wskazana przez równoległość 3960 lat. Gdy odłożymy miarę 3960 lat od daty śmierci Patriarchy Abrahama to jest od 1945 roku pne. otrzymujemy rok 2015 ne.

 

3960 – 1945 = 2015

 

Mając na uwadze wielkie pytania Abrahama „po czymże poznam” nasuwa się nam, nasze własne pytanie: kto i co pozna w roku 2015? Słowo „poznać” w języku Biblijnym oznacza często „uznać”. Obietnica Abrahamowa obejmuje wszystkie narody ziemi. Rok 2015 będzie punktem granicznym dla narodów: one mają uznać Abrahama jako swego ojca wiary. Mają odrzucić kłamstwo szatana, że żadnym sposobem nie umierają śmiercią, bo jeśli Abraham był umarłym i zmartwychwstał, to wszyscy ludzie byli skazani na taką samą kolej rzeczy.

„Niech widzą narody, że są tylko ludźmi”.

 

Do roku 2015 mają czas na poznanie tej podstawowej prawdy i na uznanie Proroków Bożych za swoje Nowe Kierownictwo.

„Aby poznano na ziemi drogę Twoją,Wśród wszystkich narodów zbawienie Twoje.Niech sławią Cię Boże, ludy;Niech sławią Cię wszystkie ludy! Niech się radują i weselą narody, Gdyż Ty sądzisz ludy sprawiedliwie I kierujesz narodami na ziemi!   Psalm 67:3-5 NB.

„Patrz na Syjon, miasto naszych uroczystych świąt! Twoje oczy zobaczą Jeruzalem, siedzibę bezpieczną, namiot, którego się nie przenosi, którego kołków nigdy się nie wyciąga i którego żaden sznur nie jest zerwany”.  

                                                                                                         Izaj.33:20 NB.

 Rozszerz powierzchnię swojego namiotu, rozciągnij – nie szczędząc – płótna swojego mieszkania, przedłuż swe sznury i wzmocnij paliki (namiotu). Bo rozprzestrzenisz się w prawo i lewo, a twoje potomstwo odzierży narody i miasta spustoszone zaludni. Nie bój się, bo wstydu nie zaznasz, i nie czuj się zawstydzoną gdyż nie będziesz się już czerwienić”.

                                                                                                                                                            Izaj.54:2-4 BP.

Prorok Izajasz przy użyciu metafory, płótna, sznurów, palików i namiotu, przekazał nam ważne prorocze przesłanie na dziś. Rzecz dotyczy rozwijającego się planu Bożego i napełniania jego znajomością całej ziemi. Płótnem nazywamy tkaninę splecioną na przemian z wątku i osnowy. Osnową jest nić biegnąca wzdłuż tkaniny, a wątkiem nić biegnąca w poprzek. „Wątkiem” są prorocze myśli Boże zapisane w Biblii, a „osnową” również są myśli Boże, wskazujące na wypełnienie się proroctw, obrazów i figur. Misterne tkanie tak rozumianych „nici” tworzy opisowy i poznawczy materiał Prawdy Bożej zwany „płótnem”.

 „Palikami” w tym układzie są chronologiczne daty a „sznurami” chronologiczne okresy czasów i chwil. Daty jako „paliki” nie mogą być przestawiane, natomiast „sznury” mogą być luźne lub naciągnięte. Chronologiczne okresy zachodzą na siebie

Proroczy nakaz „rozszerz powierzchnię” na „prawo i lewo” oznacza po prostu – ogłaszaj Restytucję wszem i wobec. Strona prawa jest też symbolem większej łaski, a lewa mniejszej, co może być wskazówką, że Izrael jest zawsze pierwszym a po nim poganie (Rzym.2:9). Prorok Boży zapewnia też, żeby nie obawiać się wstydu, ponieważ zawodu nie będzie. Plan Boży wypełnia się a jego znajomość już się rozszerza. Oryginalna Obietnica Boża dana Abrahamowi potwierdzona została Boską przysięgą. Już samo to dowodzi, że musi się wypełnić w każdym szczególe. Wyznaczone przez równoległość 3960 lat daty minione potwierdzone zostały faktami. Przed nami pozostała jeszcze jedna data to jest 2015 rok, ona również się wypełni.

Prawda Boża zawarta w obietnicy Abrahamowej i w równoległościach 3960 stanowi kompendium wiedzy o Boskim Planie Zbawienie Izraela i Świata. Wszyscy wierzący uznają Abrahama jako ojca wiary, a tym samym uznają siebie za dzieci wiary Abrahamowej. Skoro tak się rzecz ma, to cześć dla ojca Abrahama można okazać przez znajomość Prawdy ukazanej w jego obietnicach i równoległościach.

 „Będę błogosławił tych, którzy będą tobie błogosławili, a przeklnę – złorzeczących tobie. Przez ciebie dostąpią błogosławieństwa wszystkie pokolenia ziemi”.-----------------------1Moj.12:3 BP.

 

 

 

 

Znajomość tej Prawdy przyjętej wiarą, jest pierwszym objawem błogosławienia Abrahama i warunkiem otrzymania błogosławieństw Bożych. Obietnica błogosławieństw jest adresowana do wszystkich pokoleń ziemi. Nasi starsi bracia w wierze Żydzi, nie mają nam tego za złe, że my wierzący z pogan, chcemy być pierwszym pokoleniem błogosławiącym Abrahama i błogosławionym przez Boga. Dla tej przyczyny podnosimy tę Prawdę jako sztandar dla narodów na górach.

„Podnieście sztandar nad ludami! Oto Pan ogłosił aż po krańce ziemi: Powiedzcie córce Syjońskiej: Oto nadchodzi twoje zbawienie”. 

                              Jzaj.62:10-11 NB.

 

 

 

 

Strona główna | Wprowadzenie | Posłowie | Zasoby | Napisz do nas